Οι οπαδοί έχουν αγανακτήσει, οι δημοσιογράφοι έχουν αγανακτήσει, οι άνθρωποι των ομάδων έχουν αγανακτήσει, η κυβέρνηση έχει αγανακτήσει, οι απλοί φίλαθλοι έχουν αγανακτήσει, ακόμα και άνθρωποι που δεν ξέρουν με πόσους παίκτες παίζεται ένα ματς έχουν αγανακτήσει. Οι περισσότεροι θέλουν κάποιος να τιμωρηθεί άσχημα για παραδειγματισμό, αρκεί βέβαια να μην είναι κάποιος από τους “δικούς” τους.
Η πείρα του παρελθόντος μας έχει διδάξει ότι μετά τη φάση της αγανάκτησης, που συνοδεύεται συνήθως από αμέτρητες απόψεις και προτάσεις (πολλές εκ των οποίων είναι φυσικά σωστές και λογικές και με μεγάλη αποδοχή από τον κόσμο, ο οποίος τις γουστάρει όσο είναι ιδέες που μπορείς απλά να τις κάνει like και να νιώσεις προοδευτικός και ανοιχτόμυαλος, αλλά αρχίζει να δυσανασχετεί μαζί τους σε περίπτωση που αντιληφθεί ότι μπορεί και να γίνουν πράξη και, για παράδειγμα, να μείνει η ομαδάρα του εκτός Ευρωπαϊκών διοργανώσεων τα επόμενα χρόνια) ακολουθεί η φάση του συμβιβασμού κατά την οποία όλοι διαπιστώνουν ότι δεν πρόκειται να γίνει σχεδόν τίποτα απ” όσα προτάθηκαν και ακούστηκαν και η φυσική κατάληξη είναι πάντα η φάση της αποδοχής, που όλα μπαίνουν κάτω από το χαλάκι μέχρι το επόμενο άσχημο συμβάν που θα μας… σοκάρει όλους.
Συνήθως κατά τη διάρκεια της φάσης της αποδοχής απλοί οπαδοί και δημοσιογράφοι, ο καθένας από το δικό του βήμα, τονίζουν ότι η αδυναμία υλοποίησης οποιουδήποτε σχεδίου αλλαγής βαραίνει αποκλειστικά και μόνο τους ανίκανους και ανάξιους υπευθύνους της χώρας και του ποδοσφαίρου μας που για δικούς τους λόγους ο καθένας, προτιμούν να συντηρούν αυτή την κατάσταση από το να βάλουν τα χέρια τους στη φωτιά και να προσπαθήσουν να τη διορθώσουν. Με δεδομένη τη ρήση «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι», είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς ότι σε ένα μεγάλο βαθμό έχουν δίκαιο. Διαβάστε το υπόλοιπο θέμα στο sombrero.gr

Ποδόσφαιρο SPORTS