Για ένα μήνα και κάτι, έδιναν κι έπαιρναν τα ρεπορτάζ και τα άρθρα. Κάποια, ελάχιστα, εξυπηρέτησαν με ψυχραιμία την αναγκαιότητα της ενημέρωσης και της κοινοποίησης του θέματος, μήπως και βρεθεί ο άτυχος φοιτητής. Τα περισσότερα, απλώς καπηλεύτηκαν μια ακόμα δραματική προσωπική ιστορία. Άλλα για να πουλήσουν φύλλα και άλλα για ν' αυξήσουν την επισκεψιμότητα των ηλεκτρονικών τους σελίδων.

Φήμες, υποθέσεις, καταθέσεις μαρτύρων, ενδεχόμενη εμπλοκή πολιτικού προσώπου, η κατάσταση του οικογενειακού περιβάλλοντος, όλα στην ημερήσια διάταξη. Με τη λογική της κλειδαρότρυπας και πάντα απευθυνόμενα στο θυμικό του αναγνώστη. Τα ίδια και χειρότερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ