Σίγουρα η πιο συγκινητική στιγμή της χθεσινής μέρας ήταν όταν διάβασα την ανακοίνωση αποχώρησης του Μιχάλη Κακιούζη. Οτι κι αν έγινε στην πορεία, όσο κι αν πικράθηκε από αυτούς που εκπροσωπούσαν την ΑΕΚ, όσο κι αν μας πίκρανε κι αυτός με κάποια πράγματα, δεν έπαψε και δεν θα πάψει ποτέ να είναι ένα δικό μας παιδί. Που μαζί ζήσαμε μεγάλες στιγμές και σπάσαμε και όλες τις κατάρες. Με το σύνδρομο του Σίσυφου βέβαια όπως πάντα, την ώρα που η ΑΕΚ έφτασε στην κορυφή και έδειχνε έτοιμη για την δική της αυτοκρατορία όλα κατέρρευσαν. Κι ο Μιχάλης έφυγε πρώτος. Ομως οι αναμνήσεις δεν φεύγουν. Και συγκινήθηκα πολύ περισσότερο διαβάζοντας για τον κυρ Χρήστο τον πατέρα του και το τηλέφωνο που του έκανε. Γιατί την ιστορία έξω από το κλειστό του Ιωνικού την έζησα κι εγώ. Μέσα συνεδρίαζε το ΔΣ του Ιωνικού Νέας Φιλαδελφείας για να αποφασίσει που θα δώσει τον Μιχάλη, γιατί όλες οι μεγάλες ομάδες τον ήθελαν, κι από έξω είμασταν καμιά εικοσαριά που είχαμε πάει να… παραμυθιάσουμε το ΔΣ πως αν έδιναν τον Κακιούζη θα πηγαίναμε από την ORIGINAL να τους κάνουμε… εξέδρα στα κρίσιμα παιχνίδια. Ωραίες εποχές, αγνές. Εκεί λοιπόν έξω μαζί μας ήταν ένας μεσήλικας κύριος, που πηγαινοερχόταν νευρικά δεξιά κι αριστερά και μονολογούσε: “Πρέπει να τον πάρουμε τον παίκτη, πρέπει να τον πάρουμε τον παίκτη”…
Δεν τον ξέραμε. Οταν τελικά βγήκαν οι άνθρωποι της ΑΕΚ από την αίθουσα και μας ειπαν τα ευχάριστα μάθαμε ποιος ήταν αυτός ο κύριος που αγωνιούσε για να πάρει η ΑΕΚ τον… παίκτη. Ηταν ο… κυρ Χρήστος. Ο πατέρας του Μιχάλη! Πρώτη φορά και τελευταία είδα πατέρα αθλητή αντί να αγωνιά από την πλευρά του πατέρα να αγωνιά από την πλευρά του… ΑΕΚτζή! Γνήσια. Χωρίς να μας ξέρει και χωρίς να τον ξέρουμε.

Μετά έκανε το τηλεφώνημα που περιέγραψε χθες 21 χρόνια μετά ο Κακιούζης. Μοιάζει λίγο σαν παραμύθι. Τόσο υπέροχα αληθινό. Από τέτοια οικογένεια ήταν ο Μιχάλης. Και δεν ηταν φέικ ΑΕΚτζής. Δεν ήταν και δεν είναι. Αν ήταν λιγότερο ΑΕΚ μπορεί να έπαιζε περισσότερα χρόνια. Σίγουρα θα είχε πικραθεί λιγότερο. Αποκλείεται όμως να είχε χαρεί τόσο με τους θριάμβους μας. Να τον έχει ο Θεός καλά. Τελικά τον πήραμε τον… παίκτη. Και γράψαμε ιστορία. ΜΑΖΙ.

Από εκεί και πέρα στην καθημερινότητα μας ο Πογιέτ φαίνεται πως έχει πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Η ανακύκλωση στόχων του καλοκαιριού και η έλλειψη πολλών επιλογών δεν στοιχίζει στην ΑΕΚ γιατί έχει πλέον έναν προπονητή που προτιμά να παίζει με… μεταγραφές και όχι με παιδιά που τον στήριξαν και… αποπαίδια και που βέβαια μπορεί με ένα τηλέφωνο να δημιουργήσει συνθήκες για την απόκτηση παικτών άλλου επιπέδου. Μαζί με την ενίσχυση από τον Ντε Μπαρτόλο που έδωσε υπόσταση στο ουσιαστικά ανύπαρκτο μέχρι πρότινως τμήμα σκάουτινγκ είναι δεδομένο πως ακόμη κι από την τρέχουσα μεταγραφική περίοδο θα δούμε καλύτερα πράγματα. Εκτός από τα δεδομένα όπως τον Βιγιαφάνες ας πούμε που χθες μας έστειλε με τα απίστευτα που έκανε στη Λεωφόρο και όχι μόνο στο γκολ και που χάρη στον υπεύθυνο σκάουτινγκ της ΑΕΚ είναι μια περίπτωση απόλυτα ελεγχόμενη...

Σε ότι αφορά τον Ν’ Ζόγκμπια το ότι η προηγούμενη μεταγραφή του στοίχισε 13.000.000 και ότι είναι ακόμη 29 χρονών έχοντας κάνει όλη του την καριέρα ουσιαστικά στην Πρέμιερ Λιγκ ουσιαστικά τελειώνει την συζήτηση για το τι μεταγραφή είναι αυτή αν βέβαια γίνει. Είναι δύσκολη περίπτωση σίγουρα αλλά έχει ενδιαφέρον. Η αποψη μου βέβαια παραμένει. Η ΑΕΚ χρειάζεται κι ένα σέντερ μπακ καλύτερο από αυτούς που έχει. Η λογική έχει αποκατασταθεί με την αξιολόγηση της τετράδας αλλά είναι φανερό, όπως το πιστεύαμε το καλοκαίρι χωρίς να το έχουμε δει στην πράξη, πως λείπει κάτι καλύτερο. Τώρα που πλέον τους έχουμε δει όλους είναι για μένα ξεκάθαρο. Ο Πογιέτ βέβαια μέχρι τώρα δεν έχει ζητήσει σέντερ μπακ και έχει πει ακριβώς τι παίκτες θέλει. Εναν ακραίο - περιφερειακό επιθετικό εντεκάδας με κύριο προσόν την ταχύτητα και ένα σέντερ φορ για μπακ απ του Τζιμπούρ που σε ειδικές συνθήκες να μπορεί να παίξει και μαζί του. Υπάρχει όμως ένας ολόκληρος σχεδόν μήνας μεταγραφών μπροστά. Θα δείξει…

ΠΗΓΗ: aek365.com

Ποδόσφαιρο ΑΕΚ SPORTS