Έχει ανακηρυχτεί από την ιταλική «Gazzetta dello Sport», ως «Ο πιο σημαντικός προπονητής του 20ου αιώνα» και όχι άδικα. Μάστορας της τακτικής, βοήθησε τα μέγιστα στην εξέλιξη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, εφαρμόζοντας καινοτομίες που στη συνέχεια υιοθετήθηκαν από πάρα πολλούς τεχνικούς σε όλη την Ευρώπη.

Η προ ΠΑΟ εποχή

Γεννημένος στις 30 Ιουνίου του 1933 στο Σπλιτ, μετά από μια μικρή ποδοσφαιρική καριέρα αποφάσισε να ασχοληθεί με την προπονητική στα 34 του, ξεκινώντας από την ΡΝΚ Σπλιτ. Σχεδόν 40 χρόνια στους πάγκους (για την ακρίβεια 37) συμπλήρωνε το 2004, όταν αναγκάστηκε να σταματήσει την ενεργή ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρό, για ιατρικούς λόγους.

Η πρώτη μεγάλη ευκαιρία ως τεχνικός του δόθηκε στη Χάιντουκ το 1973. Στις πρώτες χρονιές του στην ομάδα κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και τρία κύπελλα της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας και το άστρο του είχε ήδη αρχίσει να λάμπει. Κι έλαμπε τόσο πολύ που ο μεγάλος Άγιαξ της δεκαετίας του 70’ του εμπιστεύτηκε τη θέση του προπονητή, μετά τη δεύτερη φυγή του Ρίνους Μίχελς το 1976.

Στα δύο χρόνια που έμεινε στην Ολλανδία κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1977, πριν μετακομίσει και πάλι στη Χάιντουκ και πάρει άλλο ένα πρωτάθλημα το 1979. Ακολούθησαν τρία χρόνια στην Άντερλεχτ, ένα στη Γαλατασαράι, δύο στη Δυναμό Ζάγκρεμπ και ένα στην Αβελίνο πριν πάρει τη μεγάλη απόφαση να έρθει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού.

Η ελληνική «περιπέτεια»

Έχει κοουτσάρει πάνω από 20 ομάδες σε 14 χώρες και σε όλες έχει να επιδείξει κάποιο έργο. Όλες εκτός του Παναθηναϊκού, από τον οποίον διώχθηκε κακήν κακώς από τον Γιώργο Βαρδινογιάννη μόλις 99 ημέρες αφότου πάτησε το πόδι του στην Αθήνα. Ο Κροάτης προπονητής προσπάθησε να φέρει αίγλη στο ποδόσφαιρό μας και εφάρμοσε τεχνικές πρωτόγνωρες για τα ελληνικά δεδομένα (όπως το σύστημα 3-5-2 που μέχρι τότε στην Ελλάδα ήταν παντελώς άγνωστο), που αντιμετωπίστηκαν από τους ποδοσφαιρικούς «προφέσορες» της εποχής με σκεπτικισμό και καχυποψία.

Γιατί, όπως λένε κάποιοι, «για να σταθείς στα ελληνικά γήπεδα πρέπει να ξέρεις την “ελληνική πραγματικότητα”», και κάποια «τυχαία» συστήματα δεν αρκούν…

Από αποτυχημένος, «μετρ»

Έχοντας διωχθεί ως αποτυχημένος από τον Παναθηναϊκό, ο Ίβιτς πηγαίνει και πάλι στην αγαπημένη του Χάιντουκ. Όμως μένει μόνο μία χρονιά, αφού την επόμενη σεζόν υπογράφει στην πρωταθλήτρια Ευρώπης, Πόρτο, αντικαθιστώντας τον Αρτούρ Ζόρζε. Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Σούπερ Καπ Ευρώπης και Διηπειρωτικό είναι η συγκομιδή του στην πορτογαλική ομάδα στην πρώτη και μοναδική χρονιά του στο τιμόνι των «δράκων».

Ο Ίβιτς συνέχισε να διδάσκει τον ποδοσφαιρικό κόσμο και τα επόμενα χρόνια περνώντας από ομάδες όπως η Παρί Σεν Ζερμέν, η Ατλέτικο Μαδρίτης (κατακτώντας ένα κύπελλο Ισπανίας), η Μαρσέιγ (κατακτώντας το πρωτάθλημα το 1992), η Μπενφίκα, ξανά η Πόρτο, ξανά η Χάιντουκ, ενώ έχει προπονήσει και τις Εθνικές ομάδες Ιράν, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Κροατίας. Η τελευταία του δουλειά ήταν το 2004 στην Αλ Ιτιχάντ της Σαουδικής Αραβίας, από την οποία αναγκάστηκε να αποχωρήσει λόγω της κακής κατάστασης της καρδιάς του, αλλά και τον διαβήτη που τον ταλαιπωρούσε.

Στη ζωή του έκανε πολλά ταξίδια σε πολλές χώρες, όμως αυτό το τελευταίο είναι το πιο δύσκολο από όλα. Καλό ταξίδι, λοιπόν, δάσκαλε…

Πηγή: sday.gr