Έβλεπα το Μίλαν-Μπαρτσελόνα. Και πραγματικά χάρηκα γιατί η ομάδα που (παρ)ακολουθώ (και) δημοσιογραφικά, ο Ολυμπιακός, παίζει πραγματικά ένα ποδόσφαιρο που αγγίζει το πρότυπο της Μπάρτσα. Δεν μπορεί να το παίξει με την ίδια ποιότητα, ασφαλώς, αλλά έχει τις αρχές του παιχνιδιού της πιο μοντέρνας ομάδας του πλανήτη εδώ και κάποια χρόνια. Κι αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.

Βλέπεις στον Ολυμπιακό όχι μόνο το πρεσάρισμα ψηλά της Μπαρτσελόνα και την κατοχή της μπάλας που είναι συνεχώς χάμω, όχι μόνο τη «διάθεση» να μπουν οι παίκτες με την μπάλα στα δίχτυα παίζοντας συνδυασμούς, αλλά και λεπτομέρειες του παιχνιδιού της. Τις κομπίνες στις στημένες φάσεις, τον Τοροσίδη να παίζει όπως ο Άλβες περισσότερο ως δεξί εξτρέμ, παρά ως δεξί μπακ. Ακόμη κι ότι οι δύο ομάδες είναι συνήθως καλύτερες στο α΄, παρά στο β΄ ημίχρονο! Οκέϊ, δεν συζητάμε, υπάρχει διαφορά κλάσης και ποιότητας. Π.χ. ο Άλβες φτάνει έξω από την περιοχή και δε σεντράρει, όπως ο Τοροσίδης. Μπουκάρει.

Διαβάστε όλο το σχόλιο στο gazzetta.gr

Superleague Ολυμπιακός