Σε ένα επεισόδιο του Sex and the City η Σάρλοτ είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι με έναν τύπο και του αφηγείται κοκκινίζοντας μια ερωτική φαντασίωσή της. Η φαντασίωση πάει κάπως έτσι: ενώ καλπάζει με το καθαρόαιμο άλογό της στην έρημο, την αρπάζει ένας εξωτικός πρίγκιπας. Ο άνεμος φυσάει μέσα από το χείμαρρο των μαλλιών της και σηκώνει τα διάφανα ρούχα της και μετά το ζευγάρι χάνεται στο ηλιοβασίλεμα ή την πηγαίνει αγκαλιά στην τέντα του ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων έχουμε φάει περισσότερη ώρα να μας περιγράφει τι φορούσε παρά τι έκαναν. «Eίναι το κλασικό fade to black πλάνο που σερβίρεται εδώ και δεκαετίες στο γυναικείο κοινό. Eνώ οι ετεροφυλοφιλικές ανδρικές φαντασιώσεις γιορτάζονται αιώνες τώρα στη mainstream κουλτούρα και οι άνδρες συχνά τις μοιράζονται άνετα στα αποδυτήρια, οι γυναίκες ένιωθαν πάντα ένα είδος ντροπής όταν επρόκειτο να αρθρώσουν τις επιθυμίες τους», λέει η συγγραφέας και σεναριογράφος Λιζ Γκόλντγουιν.


H 38χρονη Γκόλντγουιν, που οι δουλειές της περιλαμβάνουν τους Sotheby's, τη γαλλική Vogue, το ντοκιμαντέρ του HBO Pretty Things για την ιστορία του Μπουρλέσκ και αρθρογραφία σε μερικά από τα καλύτερα έντυπα και sites μόδας και τέχνης, πιστεύει ότι η αληθινή σεξουαλική επανάσταση δεν άρχισε να συμβαίνει παρά πρόσφατα, γιατί μια γυναίκα δεν αρκεί απλά να αυτοδιατίθεται, πρέπει και να μπορεί να λέει απερίφραστα το πώς ακριβώς θέλει να διατεθεί. «Και να φανταστείτε ότι το Sex and the City μας φαινόταν ό,τι πιο κοφτερό και τολμηρό είχε υπάρξει για το θέμα εκείνη την εποχή», λέει η Γκόλντγουιν. Kαι ήταν, προσθέτουμε εμείς, γιατί καμία τόσο καλογυρισμένη σειρά δεν είχε ποτέ τις ηρωίδες να συζητούν στο brunch για το αν κάνουν ή όχι anal sex. Απλά τώρα, ύστερα από αρκετές δόσεις καθόλου στιλιζαρισμένου και σχεδόν αποκρουστικού σεξ σε σειρές όπως το Girls ή οι πολυσυζητημένες ελληνικές Ηρωίδες, μοιάζει παρωχημένο.

Μια νέα, ωμή σχολή ερωτισμού στη μικρή οθόνη και στη λογοτεχνία, όπως το Game of Thrones και φυσικά το παγκόσμιο best selling φαινόμενο 50 αποχρώσεις του γκρι, πέτυχε κάτι σπουδαίο στην ιστορία της γυναικείας σεξουαλικότητας: δεν ξέρω αν έπειτα από την εκλαϊκευμένη απεικόνιση ακραίων γούστων στο σεξ αρχίσαμε να μιλάμε για τις ερωτικές φαντασιώσεις μας στον καφέ (όχι) αλλά σίγουρα το γεγονός ότι χιλιάδες γυναίκες κάθε ηλικίας πήγαιναν και αγόραζαν το βιβλίο της Ε.Λ. Τζέιμς χωρίς ντροπή από το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς τους και το διάβαζαν στις παραλίες ήταν μια τεράστια πρόοδος στο δρόμο για την εξερεύνηση της ατομικής σεξουαλικής ταυτότητάς μας. Έστω και με φτωχό λεξιλόγιο.


Μια παχουλή κυρία από τη Βρετανία έδειξε σε έναν ανυποψίαστο μέχρι χθες θηλυκό πληθυσμό έναν αισθησιακό κόσμο γεμάτο δυνατότητες. Δυνατότητες που μια γυναίκα μπορεί να μην έχει τη χαρά να ζήσει -και εδώ που τα λέμε ίσως και να μην τις επιθυμεί καν, δεν είμαστε όλες φαν της χρήσης σαδομαζοχιστικών πρακτικών- αλλά τώρα που αυτές κυκλοφορούν ελεύθερες στα ράφια έχει το δικαίωμα να πλησιάσει χωρίς να φοβάται ότι κάποιος θα τη δείξει με το δάχτυλο. Γιατί την τελευταία φορά που συνέβη αυτό με ένα βιβλίο ήταν καλύτερα να το κλειδώνεις στο συρταράκι του μπουντουάρ σου. Το 1928, όταν εκδόθηκε το διασημότερο ερωτικό λογοτεχνικό έργο όλων των εποχών, Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλι του Ντ. Χ. Λόρενς, και παρ' ότι πολλά κορίτσια είχαν πετάξει τους κορσέδες, κόψει τα μαλλιά τους κοντά και χόρευαν τσάρλεστον, δημιούργησε τέτοιο σκάνδαλο ώστε απαγορεύτηκε στις ΗΠΑ και στη Βρετανία μέχρι το 1959 και το 1960 αντίστοιχα.

 
Στο χάος που χωρίζει τη Λαίδη Τσάτερλι από τον Κρίστιαν Γκρέι, βέβαια, υπήρξαν αρκετά κλασικά ερωτικά αναγνώσματα που μπορείς σήμερα άνετα να διαβάσεις στο μετρό, όπως Η ιστορία του ματιού του Ζορζ Μπατάιγ, νουβέλα επίσης του 1928 με θέμα τις σεξουαλικές δραστηριότητες δύο εφήβων οι οποίες περιλαμβάνουν διάφορα πράγματα που τρώγονται, αμοιβαίους αυνανισμούς και συστηματική ούρηση ως μέρος του ερεθισμού. Χμ. Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά η Τζέιμς ποτέ δεν πήγε στις αληθινά αλλόκοτες και -κυριολεκτικά- βρόμικες διαστροφές, προτίμησε τις πιο ασφαλείς και κατά κάποιον τρόπο πιο αποδεκτές κοινωνικά πτυχές ακραίου σεξ, όπως τα σαδομαζοχιστικά παιχνίδια μεταξύ του κυρίου Γκρέι και της Αναστέιζια Στιλ. Ή μήπως αυτό συμβαίνει για τον απλούστατο λόγο ότι Η ιστορία του ματιού είναι γραμμένη από την πλευρά ενός άνδρα και επομένως εικονογραφεί σε γενικές γραμμές αρσενικά γούστα; Ομοίως, καμία επανάσταση δεν συνέβη ποτέ για εμάς όταν βγήκαν τα ομολογουμένως διεγερτικά αλλά, από την άλλη, και κάπως σεξιστικά βιβλία του Τσαρλς Μπουκόφσκι, όπου οι άνδρες είναι loosers και όλες οι γυναίκες πόρνες.
 
GIVE IT TO ME BABY
Ασχέτως αν πιστεύει κανείς ότι μεταφέρθηκε χλιαρά στη μεγάλη οθόνη, οι Αποχρώσεις ήταν πορνογραφία γραμμένη από μια γυναίκα για τις γυναίκες. Πρώτον, όλα είναι πεντακάθαρα, κανείς δεν σου ζητάει να ουρήσεις πάνω του και ο άλλος σου κάνει αυτά ακριβώς που έχεις φανταστεί εσύ -όχι εκείνος. Δεύτερον και σημαντικότερο, προσφέρει ένα υπερβολικά ερεθιστικό για να το αρνηθείς πακέτο: εκείνος που σου τα κάνει όλα αυτά είναι και μορφωμένος και πετυχημένος και νέος και πανέμορφος. Πριν βιαστούμε, δηλαδή, να χλευάσουμε τη Σάρλοτ από το μακρινό 1999, ας παραδεχτούμε ότι στις φαντασιώσεις μας είμαστε ντυμένες με ακριβά εσώρουχα και τακούνια στιλέτο σε μια σουίτα ξενοδοχείου με νυχτερινή θέα τον πύργο του Άιφελ. Όχι;


Σίγουρα υπάρχουν κι εκείνες με τον όμορφο υδραυλικό αλλά τα όνειρά μας έχουν συνήθως εκλεπτυσμένη ατμόσφαιρα συν κάτι άλλο σημαντικό: λίγο ρομαντισμό μέσα στη λαγνεία. Ο prince charming είναι απέθαντος (κυριολεκτικά κιόλας αν σκεφτείς πόσες έλιωσαν με το Twilight). Για να επιδοθούμε σε αχαλίνωτο σεξ πρέπει να μας ποθούν διακαώς και αποκλειστικώς -για φαντασιώσεις μιλάω πάντα.
 
Η Λιζ, που μεγάλωσε όπως κι εγώ με μια φεμινίστρια μητέρα, με το Δεύτερο φύλο της Σιμόν ντε Μποβουάρ και το Feminine Mystique της Μπέτι Φρίνταν σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη, επισημαίνει κάτι πολύ σημαντικό όσον αφορά τον ψυχισμό της γενιάς μας: «Ενώ καταλάβαινα τη δυναμική του να καις σουτιέν, ταυτόχρονα ήξερα ότι ήθελα να είμαι μια σεξουαλικά συνειδητοποιημένη φεμινίστρια που αγαπάει τους κορσέδες όσο και την ανεξαρτησία της». Αυτό που ο σκληροπυρηνικός φεμινισμός δεν συμπαθούσε ιδιαίτερα, τη χρήση της σεξουαλικής μας δύναμης για να εξουσιάζουμε τους άνδρες, έρχεται να επανεξεταστεί. Ένα από τα βιβλία που προτείνει η αρθρογράφος είναι το On sex, Health and E.S.P. της Μέι Γουέστ, η οποία έμεινε στην ιστορία για τους πολλούς εραστές και τις κοφτερές ατάκες της και ήταν στην πραγματικότητα περισσότερο πολυδιάστατη (έγραψε σενάρια και θεατρικά). «Μάθε να ελέγχεις την ίδια σου τη σεξουαλικότητα και θα εκπλαγείς με το τι μπορείς να καταφέρεις», είναι το πολύτιμο μάθημα που μας δίνει η σταρ.


 
Μένει ωστόσο μια λεπτομέρεια. Ο πρωταγωνιστής στις καινούργιες φαντασιώσεις των εκατοντάδων χιλιάδων γυναικών που διάβασαν ή είδαν τις 50 αποχρώσεις του γκρι πιθανότατα να μην είναι ο σύζυγός τους. Αλλιώς δεν θα ήταν φαντασίωση. Αν οι άνδρες έχουν στην πλάτη τους εμπειρία αιώνων στο να κάνουν ελεύθερα πλάκα για ένα τρίο με την καινούργια σερβιτόρα και την καυτή φίλη της, οι σύγχρονες γυναίκες έχουν ακόμα μπροστά τους να ντιλάρουν και αυτό το τελευταίο ταμπού: μπορούμε όλοι να δεχτούμε πως στα ανομολόγητα ερωτικά σενάρια του μυαλού μας ενδεχομένως να παίζει και ένα νέο καστ; Όταν το κάνουμε, ως κοινωνία, θα έχουμε μια μεγάλη νίκη για τη μοντέρνα αγάπη. 
 
ΠΗΓΗ: marieclaire.gr
 

HOT DOG