Λατίνο για σόου ή Ευρωπαίο για τακτική;

Με την έννοια που είχε αναδείξει πριν από μερικά χρόνια και ο θρυλικός Πάολο Μαλντίνι, που είχε πει ότι το θέλουμε ή όχι οι επιθετικοί και κυρίως οι φαντεζί επιτελικοί είναι αυτοί που κλέβουν, το αξίζουν ή όχι, την παράσταση.

Αν ακολουθήσουμε ως απόφθεγμα τη λογική του Ιταλού, τότε και οι οπαδοί του Ολυμπιακού (όπως θα έκαναν, δηλαδή, και οι περισσότεροι των χωρών της νοτίου Ευρώπης) η θέση που τους εξιτάρει ως μεταγραφή είναι εκείνη του επιτελικού μέσου.

Ποιο στιλ παίκτη τους εξιτάρει περισσότερο; Δεν μπορείς να απαντήσεις. Η αν το κάνεις, θα πρέπει να τους κατατάξεις σε δύο κατηγορίες. Σε εκείνους που λατρεύουν την εποχή Ζιοβάνι ή Ριβάλντο και σε αυτούς που χάρηκαν με το ποδόσφαιρο συνοχής των ημερών Βαλβέρδε...

Κοντολογίς, οι θιασώτες του θεαματικού, του απρόβλεπτου, του αντισυμβατικού ποδοσφαίρου, θα ήθελαν έναν Λατίνο για τη θέση του επιτελικού μέσου. Ενός «μάγου». Ενός Αργεντίνου, ενός Βραζιλιάνου, ενός από τη Λατινική Αμερική. Ενός παίκτης που θα μπορεί να βγάλει μια ασίστ, να σουτάρει και κυρίως να κάνει μια ντρίμπλα ή να σκοράρει επιχειρώντας μια εξεζητημένη ενέργεια.

Οι άλλοι, εκείνοι του ομαδικού πνεύματος, προτιμούν Ευρωπαίο. Εναν μέσο, που μπορεί να μην είναι άριστος πλησιάζοντας εκτός περιοχής, να μην έχει την τέλεια ντρίμπλα ή τεχνική, αλλά που είναι διατεθειμένος να προσφέρει τις υπηρεσίες του και στο βωμό της αμυντικής λειτουργίας. Που θα είναι έτοιμος να μαρκάρει μόλις χαθεί η μπάλα, που έχει θα έχει στο μυαλό περισσότερο το πώς θα εφαρμόσει αυτά που ζητάει ο προπονητής και όχι το πώς θα βγάλει από μέσα του τις όποιες ατομικές ικανότητες.

Διαβάστε αναλυτικά στο katimagiko.gr