Μακάρι να γυρίσει σύντομα εκεί που ανήκει!

Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία για το πότε συνειδητοποίησα πως το ποδόσφαιρο έχει για κάποιους ανθρώπους μία πολύ διαφορετική σημασία από τους υπόλοιπους. Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος.

Καλοκαίρι του 1969, με αφόρητη ζέστη, βίωσα μπόμπιρας τη στιγμή που ο αδελφός της μητέρας μου, ο Γιάννης, είχε έρθει σπίτι μας με κλαμένα τα μάτια. Ενας άνθρωπος γεννημένος το 1911, που είχε προλάβει να δει τον Απόλλωνα στο παλιό γήπεδο της Σμύρνης μαζί με τον πατέρα του (που αποκόπηκε από την οικογένειά του την αποφράδα μέρα της μικρασιατικής καταστροφής το 1922 και εκτελέστηκε στο Ερζερούμ ένα χρόνο αργότερα), έκλαιγε σαν μωρό παιδί αν και πατούσε πια τα 58 του χρόνια. Ο λόγος; Το ότι η ομάδα της καρδιάς του, αυτό το κομμάτι που τον συνέδεε με τον κόσμο που άφησε πίσω του ως παιδί και που του έφερνε μνήμες από τον συγχωρεμένο τον πατέρα του, υποβιβαζόταν! Ηταν τα περιβόητα μπαράζ που έστελναν την «Ελαφρά Ταξιαρχία» στη Β' Εθνική για παρθενική φορά, αλλά ευτυχώς ο εφιάλτης θα κρατούσε λίγο. Η άμεση επιστροφή και η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον (εξαιρετικό τεχνικό με σιδηρά πειθαρχία και πρωτοποριακό τακτικά) Ντέζο Μπούντζακ έφερε τον Απόλλωνα στην κορυφή του πρωταθλήματος το 1970-71 για κάποιες αγωνιστικές και έναν τερματισμό στην πρώτη πεντάδα. Ομως οι χαρές αποδείχτηκαν σύντομες και οι πίκρες περισσότερες.

Ο θείος μου έκλεισε τα μάτια του το 1996. Πρόλαβε να δει τον Απόλλωνα να σταθεροποιείται στη μεγάλη κατηγορία στη δεκαετία του '80, να κερδίζει τον πρωταθλητή Παναθηναϊκό το 1992 μέσα στο ΟΑΚΑ και να τον περνά (έστω και βραχύβια) στην κορυφή του πρωταθλήματος. Πρόλαβε ακόμη την ομάδα να βγαίνει στην Ευρώπη το 1995, υπό τις οδηγίες του Γιάννη Παθιακάκη. Οταν έφυγε από τη ζωή, ο Απόλλων μόλις είχε κυριεύσει την Τούμπα με ένα απίστευτης έμπνευσης και εκτέλεσης γκολ του Ντέμη Νικολαΐδη. Ηταν ο ημιτελικός του Κυπέλλου και οι ΠΑΟΚτσήδες όρθιοι χειροκροτούσαν. Ο τελικός του Κυπέλλου (και η συντριβή από την ΑΕΚ με 7-1) ήταν έπειτα από ένα μήνα, αλλά τα μάτια του μπάρμπα-Γιάννη είχαν κλείσει για πάντα κρατώντας μέσα τους αυτό που τον κράτησε όρθιο σε όλα τα χρόνια της προσφυγιάς!
Δίπλα του βρέθηκα σε πολλά γήπεδα. Ηταν πραγματικός φίλαθλος, σπάνιο είδος στη σημερινή εποχή των φανατικών. Εμαθα πολλά, είδα ακόμη περισσότερα και βίωσα τον πόνο και την αγάπη που μπορεί να δώσει σε έναν άνθρωπο μία ομάδα.

Η λατρεία του ήταν πάντα ο Γιώργος Καμάρας. Δεν τον είδα να παίζει, απλά από τις διηγήσεις του θυμάμαι πως έμαθα για τις μονομαχίες με τον Ρωσσίδη, τον Λινοξυλάκη, τον Μπαλόπουλο. Το γκολ μέσα στη βροχή κόντρα στον Πανιώνιο (τον μεγάλο παραδοσιακό αντίπαλο του Απόλλωνα) το '56 που λίγο ήθελε να δώσει τον τίτλο στην ομάδα της Ριζούπολης. Το ανάποδο ψαλίδι με τον Παναθηναϊκό τα πρώτα χρόνια της Α' Εθνικής στη Λεωφόρο.
Αν κι εμένα μου άρεσε πιο πολύ ο Πανιώνιος, δεν του το έλεγα για να μην τον στεναχωρήσω. Γιατί καταλάβαινα πως ο Απόλλων για εκείνον ήταν κάτι το ιερό. Και στις μυσταγωγίες δεν μιλάς. Απλά υποβάλλεσαι.

Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Μα, επειδή είδα στα στατιστικά της Σούπερ Λίγκας πως ο ΟΦΗ με τη νίκη του επί της ΑΕΚ ξεπέρασε στη γενική βαθμολογία όλων των εποχών τον Απόλλωνα, αν και η «Ελαφρά Ταξιαρχία» λείπει από τη μεγάλη κατηγορία από το 2000!

Ο Απόλλων, που προσπαθεί να ορθοποδήσει και δείχνει να τα καταφέρνει, δεν ανήκει μόνο στους οπαδούς του. Ανήκει στην ίδια την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Του ελληνικού αθλητισμού. Σε όλους μας που αγαπάμε το ποδόσφαιρο. Τα 121 χρόνια ζωής του ήταν πάρα πολλά για να σβήσουν άδοξα και ο Απόλλων Σμύρνης, που είναι κομμάτι της ίδιας της ιστορίας του τόπου, σύντομα εύχομαι να ξαναβρεθεί εκεί που αληθινά ανήκει!