Ήμουν πάντα λάτρης της σάτιρας. Θυμάμαι πιτσιρίκι να βουτάω από τη συλλογή του πατέρα μου τις κασέτες του Χάρι Κλυν και να χτυπιέμαι από τα γέλια (συνήθως χωρίς να καταλαβαίνω ούτε τα μισά), αργότερα γελούσα πολύ με τον Μητσικώστα και τον Ζαραλίκο και πλέον με το ίντερνετ ανακαλύπτω όλο και περισσότερα νέα φιντάνια τόσο ελληνικά όσο και ξένα, που κάνουν καλά τη δουλειά. Ωστόσο κάθε φορά υπάρχει ένα πρόβλημα. Πώς αντιμετωπίζεις τη σάτιρα που ασχολείται με κάτι που αγαπάς;

Η συνέχεια στο provocateur.gr

LIFE Ελλάδα