Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι «η ιστορία της Χαράς». Της Χαράς, που οι συμμαθητές της τη φωνάζαμε Χαρά, οι καθηγητές Χαρίκλεια και στο σπίτι της τη φωνάζανε ...Λίκα (άλλο πάλι και τούτο). Τρία ονόματα για ένα κορίτσι, που είχε δύο χέρια, δύο πόδια, δύο (καστανά) ματάκια και -κυρίως- δύο βυζιά. Ήταν σχηματισμένη από την Πρώτη Γυμνασίου η Χαρά. Μπαμπάτσικη...

Τότε, στην Πρώτη Γυμνασίου, μου έριξε την πρώτη χυλόπιτα. Στη Δευτέρα τη δεύτερη. Κι επειδή το πήγαινα χρόνο και χυλόπιτα, αποφάσισα να τηρήσω την παράδοση και στην Τρίτη. Το σκεφτόμουν όλο το Σαββατοκύριακο και το κουβέντιασα με τον Δεμπασκαλά και τον Φώτη. «Δεν πας καλά», με απέρριψε ο Δεμπασκαλάς όταν ξεφούρνισα τη σκέψη μου, βέβαιος πως η Χαρά θα ξεφούρνιζε με τη σειρά της μια νέα χυλόπιτα. «Ρε χαϊβάνι, πάλι όχι θα σου πει», πρόσθεσε ο Φώτης. Ο οποίος, όμως, ίσως επειδή του άρεσε η ιδέα πως μετά θα πίναμε όλοι μαζί στη ζούλα κανένα κονιακάκι στον καφενέ του Μπάφα (όπου δούλευε τα Σαββατοκύριακα και τα καλοκαίρια ο Δεμπασκαλάς) «για να ξεχάσεις, κολλητέ», αποφάσισε να βάλει μέσον για να μη μείνω ...νηστικός.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο gazzetta.gr

Κοινωνία LIFE Ελλάδα Ψυχαγωγία Ποδόσφαιρο SPORTS