Πού 'σαι, κύριε εισαγγελέα;

Για εμάς που ζούμε το ελληνικό ποδόσφαιρο από μέσα δεν ήταν έκπληξη η επίπληξη του (διάσημου πια) προέδρου του Θρασύβουλου Σωτήρη Μασούρα προς τον παίκτη της ομάδας του Νίκο Βασιλείου, επειδή ο τελευταίος κατήγγειλε ξυλοδαρμό στο διάδρομο των αποδυτηρίων στο Καραϊσκάκη. Τον μικρόκοσμο του ποδοσφαίρου μας τον ξέρουμε καλά και γνωρίζουμε με τι ανθρώπους έχουμε να κάνουμε, ειδικά όταν μιλάμε για παράγοντες.

Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια αυτό που κατήγγειλε ο Βασιλείου (αν και τέτοια καταγγελία είναι πολύ σοβαρή για να είναι παραμύθι) και δεν εκπλήσσομαι που ο πρόεδρος μιας συνοικιακής ομάδας προτίμησε να υποβάλει ταπεινά τα σέβη του στον ισχυρό, παρά να συμπαρασταθεί στον παίκτη του. Αν, όμως, με εξοργίζει κάτι, είναι η απάθεια όλων μας -και κυρίως των αρχών αυτού του τόπου- στην ομολογία του Μασούρα.

«Πρώτη φορά βλέπετε ψιλές στα αποδυτήρια;» δήλωσε στον αέρα του Sentra 103,3 με πάσα ειλικρίνεια ο θρασύτατος πρόεδρος του Θρασύβουλου και ουδείς αντέδρασε. Και δεν μιλάω για την έτσι κι αλλιώς ακρωτηριασμένη αθλητική Δικαιοσύνη -πρόσφατα απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους οι ποδοσφαιρικοί εισαγγελείς, επειδή δεν κάθονταν φρόνιμα- αλλά για την τακτική Δικαιοσύνη. Βγαίνει ένας πολίτης αυτού του κράτους (ό,τι έχει απομείνει, εν πάση περιπτώσει, από αυτό) και ομολογεί ότι τα αποδυτήρια των ελληνικών γηπέδων είναι fight club, αλλά ουδείς ασχολείται!

Δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε για πολλοστή φορά ότι τα γήπεδά μας είναι το αποχωρητήριο της κοινωνίας! Ο οίκος της πλήρους ανοχής για κάθε παραβατική συμπεριφορά. Αυτό που οπουδήποτε αλλού είναι κολάσιμο, μηνύσιμο και παράνομο, στα γήπεδά μας θεωρείται δεδομένο, αναπόφευκτο και αποδεκτό. Μέρος του φολκλόρ του ποδοσφαίρου.

Σαφώς και ξέρω από γήπεδα και αποδυτήρια. Δεν ασχολήθηκα χθες για πρώτη φορά με το αντικείμενο. Γνωρίζω την πραγματικότητα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να την αποδέχομαι. Και πολύ περισσότερο δεν πρέπει να την αποδέχονται οι λειτουργοί αυτού του (έστω και σε αποσύνθεση) κράτους, όταν ακούν μια δημόσια καταγγελία σαν αυτή του Βασιλείου και μια (κυνική ή απλά αφελή, δεν έχει σημασία) ομολογία ενός παράγοντα.

Αλλά το έχουμε ξαναπεί: οι ίδιοι ανθρωποι που αν πλακωθούν στο δρόμο για μια θέση πάρκινγκ, μπορεί να τραβιούνται στα δικαστήρια για χρόνια, μπορούν να κάνουν το ίδιο στις εξέδρες, στα αποδυτήρια ή και στον αγωνιστικό χώρο και να μη συμβεί τίποτα. Είναι πια κεκτημένο δικαίωμα του ποδοσφαίρου μας να μπορείς να δείρεις και να βρίσεις μέσα στα γήπεδα, αλλά και να βγεις μετά καμαρωτός καμαρωτός στα ραδιόφωνα να το ομολογήσεις, αφού ξέρεις ότι θα θεωρηθεί από όλους απολύτως φυσιολογικό. Πού 'σαι, κύριε εισαγγελέα;

ΥΓ.: Τι ειρωνεία! Ενας άνθρωπος που με τον τρόπο του ένωνε Ελληνες και Τούρκους και άλλος ένας που με τον δικό του τρόπο τους χώρισε έφυγαν από τον μάταιο τούτο κόσμο την ίδια μέρα, την περασμένη Παρασκευή. Ο πρώην μάγος της μπάλας Λεφτέρ Κιουτσούκ-Αντωνιάδης και ο Ραούφ Ντενκτάς έφυγαν από τη ζωή προχθές, παίρνοντας μαζί τους ό,τι τους άξιζε: ο «δικός μας» Λεφτέρ την (σπάνια για ρωμιό και χριστιανό) αγάπη των Τούρκων και ο Ντενκτάς τις κατάρες των Ελληνοκυπρίων αλλά και πολλών ομοεθνών του για τις ευθύνες που έχει στο κομμάτιασμα της Κύπρου. Ο ένας θα μας λείψει...

Πηγή: Goal