Αν η ομάδα του Ομπράντοβιτς είχε επί 40 λεπτά, την ενέργεια, το πάθος, το καθαρό μυαλό και τις ιδέες, τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά και σίγουρα δε θα χρειαζόταν μία βολή από τον Διαμαντίδη για να βαφτεί το κύπελλο στα πράσινα.

Σχεδόν δύο μέρες μετά τον τελικό, έχετε διαβάσει δεκάδες κείμενα, χιλιάδες λέξεις για αυτά που συνέβησαν στο Ελληνικό. Επιγραμματικά, θα αναφέρω ότι η τακτική, μετά το πρώτο ημίχρονο, πέρασε σε δεύτερο πλάνο. Επί δύο δεκάλεπτα (2ο και 3ο) ο Παναθηναϊκός φαινόταν να έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, ο Ολυμπιακός εκμεταλλευόταν τα σχεδόν αβίαστα αμυντικά λάθη και την επιθετική πλημμύρα, για αυτό το λόγο προηγήθηκε με +13... Θα αναφέρω ξανά ότι το φετινό κύπελλο, ή το πρωτάθλημα (αν το κατακτήσει) θα είναι οι πιο “'αξιοι” και οι πιο δύσκολοι τίτλοι των τελευταίων ετών.

Λόγω της ομαδικής αξίας, που προκύπτει όχι τόσο από την ποιότητα, αλλά την ατμόσφαιρα και το κλίμα που επικρατεί στις τάξεις του Ολυμπιακού, που είναι μία πραγματική ομάδα. Θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη βοήθεια από τον πάγκο σε κάποιες στιγμές (δεν κάλεσε τάιμ άουτ ο Ντούντα πριν τις τελευταίες βολές του Διαμαντίδη αν και είχε περιθώριο, άφησε για αρκετή ώρα τον Πρίντεζη εκτός), αλλά σε κάθε περίπτωση αυτό που παρουσιάζει φέτος ο Ολυμπιακός είναι έργο Ιβκοβιτς. Οπως επίσης, είναι σαφές ότι ο Παναθηναϊκός κέρδισε λόγω της εμπειρίας του... Οδήγησε τον αντίπαλο σε πολλά λάθη και στις κρίσιμες στιγμές, ήξερε τι πρέπει να κάνει για να φτάσει πιο εύκολα στο καλάθι, ή να αποφύγει ένα αντίστοιχο.

Διαβάστε αναλυτικά στο leoforos.gr

LIFE Ελλάδα Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός