Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, η στρατιωτική θητεία αντιμετωπίστηκε επί δεκαετίες όχι ως εθνική υποχρέωση, αλλά ως ένα «αναγκαίο κακό» που έπρεπε να αναβληθεί, να παρακαμφθεί ή, στην καλύτερη περίπτωση, να «τακτοποιηθεί». Ο «λουφαδόρος» δεν ήταν μια περιθωριακή φιγούρα, αλλά ένας κοινωνικός αρχέτυπος. Ο «έξυπνος» που κατάφερνε να πάρει πτυχία, μεταπτυχιακά και να ξεκινήσει καριέρα, αφήνοντας τα «κορόιδα» να φυλάνε σκοπιές στον Έβρο. Αυτή η κουλτούρα της συστηματικής αποφυγής, όμως, προσέκρουσε πλέον σε έναν ψηφιακό και νομοθετικό τοίχο.

Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ 

Τάσος Δούσης