Το «μαγαζί» θα κλείσει

Βαρέθηκα να αισθάνομαι ηλίθιος και ισορροπιστής μετά από κάθε αποτέλεσμα της ομάδας. Στα καλά, δεν πρέπει να είμαι ενθουσιασμένος γιατί υπάρχει το ενδεχόμενο να κατηγορηθώ για υπερβολή και για αλλοίωση της πραγματικότητας, στα στραβά πρέπει να πάρω ένα τσεκούρι και να σκοτώσω όποιον τόλμησε να στερήσει τη νίκη από τον ΠΑΟΚ αρκεί αυτός να ανήκει στον ΠΑΟΚ. Όλοι οι υπόλοιποι εξαιρούνται.

Σύμφωνα με τη νοοτροπία που έχει χτιστεί τελευταία, ο ΠΑΟΚ είναι μία ομάδα υποχρεωμένη να κερδίζει όπου και να παίζει και όταν το καταφέρνει πέτυχε απλά το αυτονόητο. Όταν δεν το καταφέρνει, οι παίκτες είναι άχρηστοι, η διοίκηση τραγική, οι δημοσιογράφοι γελοίοι και πάει λέγοντας.

Σύμφωνα με τη νοοτροπία, ο προπονητής ποτέ δεν φταίει γιατί απλούστατα άμα φταίει θέλουν να τον φάνε.

Όλοι αντιλαμβάνονται πως ο ΠΑΟΚ έχασε σε ποιότητα και βάθος μέσα στη σεζόν, όμως παρόλα αυτά οι απαιτήσεις όχι μόνο παρέμειναν ίδιες, αλλά έχουν αυξηθεί. Όταν μάλιστα η ομάδα δεν κερδίζει, ο παίκτης με αυτά που ακούγονται πρέπει να αισθάνεται σκουπίδι. Η τελευταία τρύπα του ζουρνά.

Οι ποδοσφαιρικοί λόγοι που συμβαίνει ότι συμβαίνει στον ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή, είναι πολύ εύκολο να καταγραφούν. Όμως η προσπάθεια που κάνουμε δεν είναι να καταγράψουμε, αλλά να διαγράψουμε. Στεκόμαστε απέναντι στην ομάδα, κάνοντας λιανό στα στελέχη της πως εμείς είμαστε απέναντι και όχι μαζί τους. Μη τυχόν και μας κατηγορήσει κανένας στο τέλος πως στηρίξαμε την ομάδα. Θα μας μείνει η ταμπέλα.

Έκανα το λάθος να δω ένα παιχνίδι από τη τηλεόραση, γιατί δεν ήθελα να ταξιδέψω. Το είδα με φίλους μου και διαπίστωσα το εξής απλό πράγμα. Έχουμε την απαίτηση να κερδίζει η ομάδα, να είναι απολύτως συγκεντρωμένη στο στόχο της, να μασάει σίδερα, την ίδια στιγμή που εμείς βλέποντάς την πετάμε έναν αετό από τους λίγους.

Μπορούμε να συζητάμε για χιλιάδες άλλα πράγματα, πλην του αγώνα που βλέπουμε. Όσο αστείο και να ακούγεται σε κάποιους, αυτό το κλίμα μεταφέρεται στην ομάδα. Μη νομίζετε πως οι παίκτες ζούνε σε άλλο πλανήτη. Εδώ είναι και μας νιώθουν.

Η κατάρα του να είναι ρεπόρτερ μίας ομάδας και οπαδός της, είναι πως αντιλαμβάνεσαι πολλά περισσότερα πράγματα απ ότι αν είσαι σκέτο οπαδός της ή σκέτο ρεπόρτερ.

Και αυτό που βλέπω να έρχεται είναι το αποτέλεσμα της απαξίωσης που οι ίδιοι παρέχουμε στον σύλλογο. Στον βωμό του ποιος φταίει που φτάσαμε εδώ, θα αναζητούμε τον επόμενο που θα μας στείλει στον πάτο.

Αντιλαμβάνομαι πολλές φορές αυτή την εποχή, πως δεν έχει κανένας διάθεση να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο. Και αυτοί που το κάνουν, μάλλον στοχεύουν να βρούνε ένα αποκούμπι όχι για να ξεχαστούν αλλά για να εξωτερικεύσουν την εκνευρισμό τους εκεί που μπορούν. Είναι εύκολο θύμα η ομάδα. Πολύ πιο εύκολο από έναν βουλευτή που κρύβεται αυτή τη περίοδο. Βέβαια άμα συναντήσουμε κανέναν βουλευτή, θα κάνουμε δημόσιες σχέσεις.

Ο ΠΑΟΚ ψάχνει λεφτά για να πάρει άδεια για τον Ιούνιο. Ο Βρύζας καταβάλει μία φιλότιμη προσπάθεια να τα καταφέρει. Έχει συναντήσει δεκάδες επιχειρηματίες, έχει μιλήσει με τους χορηγούς έναν – έναν ξεχωριστά, προσπαθεί να οργανώσει κάποια τμήματα, αλλά το μεγάλο ερώτημα είναι το εξής.

Πως μπορεί να μαζέψει χρήματα από εταιρίες, όταν το κοινό της ομάδας που καλείται να προβάλει το προϊόν, βγάζει μόνο άρνηση;

Η δικαιολογία του «εμφυλίου της προσωπολατρίας» δε με εκφράζει. Ναι ο Βρύζας έκανε λάθος που άφησε τον Ζιγκερίδη να μιλήσει για οικονομικά, αλλά στη τελική, αν δεν χρειάζεται πέντε εκατ. ευρώ ο ΠΑΟΚ, χρειάζεται τρία. Τα έχουμε; Μας περισσεύουν; Ξέρει κανένας που μπορούμε να τα βρούμε;

Έθιξε τον Ζαγοράκη ο Βρύζας με αυτά που ειπώθηκαν; Ούτε ο ίδιος ο Ζαγοράκης δεν χρεώνει τον Βρύζα για εκείνη τη μέρα.

Τα παγωμένα χρέη του Γούμενου, αναμένεται να σκάσουν τον Σεπτέμβρη. Αν ο Βρύζας και η διοίκηση δεν καταφέρουν να βρούνε λύση τι θα κάνουμε; Θα το κλείσουμε το μαγαζί;

Στο τελευταίο ερώτημα αρχίζω να είμαι της άποψης πως μάλλον πρέπει να το κλείσουμε το μαγαζί. Να χάσει ο ΠΑΟΚ την αίγλη του, να ξεκινήσει από το μηδέν. Να ορίσει τους κανόνες λειτουργίας του, να σβήσει τα μοτό που κούρασαν και να χτίσει πέτρα – πέτρα.

Ίσως έτσι ησυχάσουν όλοι όσοι όντως έχουν όρεξη να δημιουργήσουν, ίσως έτσι χτιστεί κάτι με γερές βάσεις που κανένας κομπλεξικός δεν θα μπορέσει να αμφισβητήσει.

Ίσως τελικά, αυτό να μας αξίζει, αφού έχουμε αφήσει έναν άνθρωπο να τρέχει σα χαζός, του βάζουμε τρικλοποδιές μόνο και μόνο επειδή «πληγωθήκαμε» και περιμένουμε στον καναπέ να κρίνουμε το γιατί απέτυχε.

Πηγή: paok24.gr