Ένα κείμενο που «χτυπάει καμπανάκι» για το πώς οι εξτρεμιστές παίζουν μπάλα με νόμους και λέξεις ώστε να μένουν στο απυρόβλητο, φιλοξενεί το Pakistan Christian Post (13/1/2026), με υπογραφή του Sardar Mushtaq Gill (LEAD Ministries).

Το βασικό μήνυμα; Στο Πακιστάν, οι νόμοι περί βλασφημίας χρησιμοποιούνται –κατά τον αρθρογράφο– όχι μόνο για τη θρησκεία, αλλά και ως εργαλείο “τελειώματος” αντιπάλων. Και στη Δύση, ο όρος “Islamophobia” κάποιες φορές πολιτικοποιείται, ώστε να λειτουργεί σαν ασπίδα για όσους δεν θέλουν να γίνει σοβαρή κουβέντα για ισλαμιστικά δίκτυα και ριζοσπαστικοποίηση.

Από μια κόντρα… σε κατηγορία βλασφημίας

Ο Gill περιγράφει ένα χαρακτηριστικό περιστατικό στις 10 Ιανουαρίου στην επαρχία Παντζάμπ: σε εκλογές δικηγορικού συλλόγου, μια διαφωνία για σκισμένα αποκόμματα ψηφοφόρων κατέληξε να «φορτώνεται» με διατάξεις βλασφημίας στο FIR, ύστερα από πίεση. Το πρόβλημα, όπως σημειώνει, είναι ότι οι σχετικοί νόμοι απαιτούν κακόβουλη πρόθεση, κάτι που δεν φαίνεται να προκύπτει — όμως η υπόθεση «φουσκώνει» και γίνεται μέσο εκφοβισμού.

Οι μειονότητες πληρώνουν τον λογαριασμό

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, οι καταγγελίες περί βλασφημίας «πέφτουν» δυσανάλογα πάνω σε θρησκευτικές μειονότητες, με τους Χριστιανούς να βρίσκονται συχνά στο στόχαστρο. Προσωπικές διαμάχες, εργασιακά, ζήλια ή προκατάληψη μπορούν να μετατραπούν σε κατηγορίες που οδηγούν σε κράτηση, κοινωνικό στιγματισμό και –στη χειρότερη– κίνδυνο βίας εκτός δικαστηρίων. Ο Gill μιλά και για «Christophobia», δηλαδή διάχυτη εχθρότητα/διάκριση σε βάρος Χριστιανών.

Και στη Δύση; Η “Islamophobia” ως «κόφτης» της κριτικής

Στο δυτικό περιβάλλον, υποστηρίζει ο Gill, εξτρεμιστές και δίκτυα ριζοσπαστικοποίησης επιχειρούν να κάνουν το εξής: να βαφτίζουν την κριτική ως “Islamophobia”, ώστε να μπλοκάρουν τον έλεγχο και τη λογοδοσία. Κεντρική του θέση είναι ότι το να καταδικάζεις την εξτρεμιστική βία δεν είναι αντι-μουσουλμανικό — το αντίθετο: όταν μπερδεύεις σκόπιμα το Ισλάμ με τον εξτρεμισμό, «δίνεις πάσα» στους ριζοσπάστες.

Το συμπέρασμα

Το άρθρο κλείνει με την προειδοποίηση ότι είτε μέσω «βλασφημίας» είτε μέσω πολιτικοποιημένων όρων, το αποτέλεσμα είναι κοινό: σιωπή, πόλωση και προστασία της βίας. Και ζητά πιο σκληρές δικλείδες: δίκαιη διαδικασία, λογοδοσία, και καθαρό διαχωρισμό ανάμεσα σε θρησκευτική ελευθερία και σε ιδεολογική/θρησκευτική εξαναγκαστική κυριαρχία.

Ανθρώπινα Δικαιώματα Πακιστάν