Ξαφνικά, έξω από το Νο 5 του Street Gym του Μαϊάμι Μπιτς γίνεται το αδιαχώρητο, με χιλιάδες κόσμου που θέλει να μπει στο γυμναστήριο και ελάχιστους, γιατί εντελώς απροετοίμαστους αστυνομικούς που προσπαθούν να τον εμποδίσουν.

 Ουδείς τους είχε ενημερώσει πως εκείνη την ημέρα, οι Μπιτλς είχαν ζητήσει να γνωρίσουν από κοντά τον άνθρωπο που θα γινόταν ο «The Greatest» αφού όμως πρώτα είχαν εισπράξει την άρνηση να γνωρίσουν τον Λίστον που, χωρίς ευγένειες  τους αποκάλεσε «ατάλαντες οδοντογλυφίδες».

 Μέσω του μάνατζέρ τους, Μπράιαν Έπσταιν ζήτησαν λοιπόν ραντεβού με τον Κάσιους Κλέι, τον οποίο δεν γνώριζαν ούτε φατσικά, όπως εξάλλου κι εκείνος αγνοούσε παντελώς την ύπαρξή τους. Πριν όμως τους συναντήσει ενημερώθηκε, ξεφύλλισε περιοδικά και εφημερίδες κι αφού ρώτησε τον προπονητή του «ποια είναι αυτά τα κοριτσάκια;», συνειδητοποίησε ότι γέμιζαν τα αμερικανικά γήπεδα με τη δυναμική ενός τυφώνα. Και μόλις τους αντίκρισε τους είπε, «α, εσείς είστε οι τέσσερις ηλίθιοι που έχουν τρελάνει τον κόσμο…».

 Χρόνια αργότερα ο Ρίνγκο Σταρ διηγήθηκε ότι εκείνη τη στιγμή «όχι μόνο παγώσαμε, αλλά ψαρώσαμε άσχημα. Γιατί άλλο να βλέπεις κάποιον στην τηλεόραση και άλλο να’ ρχεται κατά πάνω σου ένα δίμετρο, μαύρο άγαλμα μ’ ένα δολοφονικό βλέμμα έτοιμο για όλα».

 Και με το δίκιο του, γιατί εάν το καλοσκεφτούμε, οι Μπιτλς μπορεί να είχαν ήδη γίνει οι… Μπιτλς, αλλά παρέμειναν άβγαλτα και φοβισμένα παιδάκια, ανήμπορα να διαχειριστούν μία τόσο απρόσμενη και ξαφνική φήμη. Ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ ήταν 21, ο Τζον Λένον και ο Ρίνγκο Σταρ 23, ο Τζορτζ Χάρισον μόλις 20.

 Πιτσιρικάς ήταν και ο 22χρονος Κάσιους Κλέι, είχε όμως ήδη τέτοια αυτοπεποίθηση, σιγουριά και βεβαιότητα ότι θα γινόταν παγκόσμιος πρωταθλητής που δεν τον ένοιαζε τίποτα, πόσο μάλλον εάν είχε μπροστά του τέσσερα διάσημα «κοριτσάκια».

 Και αφού τους ανάγκασε να προπονηθούν, να τρέξουν, να κάνουν σχοινάκι, πους άπς και διατάσεις τους υποχρέωσε να καθίσουν όρθιοι, σε μία σειρά, ο ένας δίπλα από τον άλλον έτσι ώστε εκείνος, με μία φανταστική μπουνιά να τους ρίξει κάτω με τη μία, σαν να ήταν κορύνες.

 Δική του είναι η «χορογραφία» της, συγκεκριμένης διάσημης πόζας του ακόμη περισσότερο διάσημου, Σκοτσέζου φωτογράφου, Χάρι Μπένσον απεσταλμένου της Daily Express ν’ απαθανατίσει την «εισβολή» των Μπιτλς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για τον ίδιο, μία ακόμη καταγραφή της Ιστορίας, ύστερα από την ανέγερση, αλλά και πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Τις προσωπογραφίες όλων των Αμερικανών προέδρων, από τον Αϊζενχάουερ και μετά. Το θρυλικό, glamour πάρτι «Black and White Ball» του Τρούμαν Καπότε. Την πορεία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ή τη δολοφονία του Ρόμπερτ Κένεντι, αδελφού του Τζον Φιτζέραλντ.

 Δεν θα μπορούσε, λοιπόν -ο 96χρονος. σήμερα Μπένσον, που απολαμβάνει και μοιράζεται την κάθε του στιγμή μεταξύ Νέας Υόρκης και Μαϊάμι- ν’ απουσιάζει και από εκείνο το εικονικό στιγμιότυπο και τη γνωριμία των τεσσάρων φαινομένων από το Λίβερπουλ μ’ έναν από τους μεγαλύτερους, εάν όχι τον μεγαλύτερο μποξέρ όλων των εποχών.

 Πόσο μάλλον, όταν τους Μπιτλς τους είχε ήδη ακολουθήσει σε 626 συναυλίες έχοντας μάλιστα γίνει μάρτυρας και τριών απορρίψεων, δισκογραφικών εταιριών πριν υπογράψουν, το ’62 με την Emi.

 Δέκα μέρες νωρίτερα, ο Μπένσον είχε γίνει η σκιά τους και στο φημισμένο «Ed Sullivan Show», το θρυλικό, τηλεοπτικό σόου του Cbs που εκείνη τη βραδιά καθήλωσε 73εκ. Αμερικανών στους δέκτες τους (σχεδόν το 40% του πληθυσμού!) αναγκάζοντας μάλιστα την αστυνομία να παραδεχτεί ότι, κατά τη διάρκεια της μετάδοσης από τους δρόμους των Ηνωμένων Πολιτειών εξαφανίστηκαν εντελώς, τόσο οι ληστείες, όσο οι κλοπές αυτοκινήτων.

 Στην εποχή του σήμερα, εκείνα τα πέντε παιδιά, δίπλα, δίπλα στην ίδια φωτογραφία θα τα αποκαλούσαμε «influencers». Και η πλάκα είναι ότι, έχοντας οι Μπιτλς ήδη γίνει… Μπιτλς, τόσο το «Newsweek», όσο οι «New York Times» τους είχαν αποκαλέσει «απίστευτα άσχετους και άφωνους, που ξέρουν να κάνουν μόνο αδιανόητους θορύβους. Είναι η επιτομή της άντι- μουσικής, αλλά ευτυχώς που είναι μόδα και θα περάσει». Υπερβολικά αδύνατο, αλλά και αργό είχαν βαπτίσει, βέβαια και τον μετέπειτα Μοχάμεντ Άλι. Αλλά αυτή είναι μία άλλη Ιστορία…