Μετά από 23 χρόνια στην εξουσία, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δείχνει να μπαίνει στην πιο κρίσιμη φάση της διαδρομής του — και στο εξωτερικό ανοίγει πλέον καθαρά το θέμα της διαδοχής. Σε άρθρο του στη New York Sun, ο αναλυτής Σινάν Τζιντί (FDD) προειδοποιεί ότι η «επόμενη μέρα» στην Τουρκία δεν είναι εσωτερική υπόθεση της Άγκυρας, αλλά στρατηγικό ζήτημα για την Ουάσινγκτον και κατ’ επέκταση για τη σταθερότητα του ΝΑΤΟ και της Ανατολικής Μεσογείου.

Γιατί καίει Ελλάδα – Κύπρο

Ο Τζιντί περιγράφει την Τουρκία του Ερντογάν ως σύμμαχο “στα χαρτιά” και σαμποτέρ στην πράξη, με αιχμές για:

  • τη ρωσική στροφή και την απόκτηση ρωσικών συστημάτων,

  • τις απειλές απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο (δύο χώρες της νατοϊκής/ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής),

  • τη στάση της Άγκυρας απέναντι σε ισλαμιστικά δίκτυα και τη ρητορική στήριξης προς τη Χαμάς.

Το βασικό του ερώτημα είναι ωμό: μπορεί μια Τουρκία μετά τον Ερντογάν — αν περάσει σε “λάθος χέρια” — να εξελιχθεί στον πιο αποσταθεροποιητικό παίκτη της περιοχής, ακόμη περισσότερο κι από το Ιράν;

Ποιοι παίζουν για τη διαδοχή

Στο τραπέζι μπαίνουν τρεις «γραμμές»:

  1. Δυναστική συνέχεια με τον γιο, Μπιλάλ Ερντογάν (σενάριο “κληρονομιάς” του συστήματος).

  2. Σκληρός πυρήνας του καθεστώτος: ο γαμπρός Σελτσούκ Μπαϊρακτάρ (ισχύς/βιομηχανία drones) και ο ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν (κράτος ασφαλείας).

  3. Κοσμική-αντιπολιτευτική διέξοδος: Ιμάμογλου και Γιαβάς, που — κατά τον αρθρογράφο — θα μπορούσαν να επαναφέρουν δυτικό προσανατολισμό, αλλά το «καθαρό παιχνίδι» στις εκλογές θεωρείται σχεδόν απίθανο.

Το συμπέρασμα

Η «διαδοχή» στην Άγκυρα δεν είναι κουτσομπολιό. Είναι ζήτημα ισορροπιών: για το ΝΑΤΟ, για τη Μεσόγειο και — πολύ πρακτικά — για το πόσο επιθετικά θα συνεχίσει να κινείται η Τουρκία απέναντι σε Ελλάδα/Κύπρο.