Ωφέλιμο θα ήταν, βεβαίως, πλην των εντόμων της παροιμίας, να φάει τίποτε και ο ελληνικός λαός, αλλά εάν οι Ευρωπαίοι πάτρωνες μας αρχίσουν την τρομοκρατία και τους εκβιασμούς, τότε είναι που στην επόμενη εκλογική πανσπερμία θα προστεθεί κι άλλο ένα κόμμα...

.... που θα μπορεί κάλλιστα να λέγεται «Ρακοσυλλέκτες και Αστεγοι»!

Ανάρπαστα θα γίνουν τα ψηφοδέλτιά τους, διότι με τόση λόρδα που υπάρχει, βλέπω να τα τρώμε στο τέλος κι αυτά!

Παρεμπιπτόντως, ένας καινούργιος (μη) πολιτικός σχηματισμός, που κατέγραψε ευπρόσωπη παρουσία είναι το «Δημιουργία ξανά», το οποίο στο επόμενο κλικ θα μετασχηματιστεί σε «Εκλογές ξανά» και πάει λέγοντας!

Πάει λέγοντας και πάει κλαίγοντας για τις δαπάνες οι οποίες απαιτούνται σε κάθε εκλογική διαδικασία και με τόση αβεβαιότητα που υπάρχει η Ελλάδα γυρίζει 23 χρόνια πίσω, όταν από τον Ιούνιο του 1989 έως τον Απρίλιο του 1990 συρθήκαμε τρεις φορές στις κάλπες και τα είδαμε όλα!

Το εννοώ αυτό, διότι μέσ' σε καπνούς και σε βρισιές (που λέει και ο Βάρναλης) από το σκάνδαλο Κοσκωτά, το εφεξής καλούμενο «βρώμικο 89», το Ειδικό Δικαστήριο, τη δολοφονία του Μπακογιάννη και άλλα τινά είδαμε μια κυβέρνηση συνεργασίας, μια οικουμενική και μία της Νέας Δημοκρατίας, τρεις διαφορετικούς πρωθυπουργούς (Τζανετάκης, Ζολώτας, Μητσοτάκης), δυο αδέσποτες ψήφους (του Σαδίκ και του Κατσίκη), που έκριναν μια εκλογή, τον Παπανδρέου και τον Μητσοτάκη να αλληλοπροσφωνούνται «Κώστα μου, Αντρέα μου»...

... και σαν μην έφταναν όλα αυτά (είδαμε επίσης), την Αριστερά στην εξουσία και τους Οικολόγους-Εναλλακτικούς στη Βουλή!

Είκοσι δύο χρόνια αργότερα, πίσω από τις λέξεις (και τη θεαματική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού) έρχεται ο Αλέξης (Τσίπρας), αλλά η υπόθεση έχει και συνέχεια που ταιριάζει γάντι στην εκλογική επικαιρότητα...

Γελώ τώρα που το γράφω, διότι και τα δυο τραγούδια του Πασχάλη που αναφέρονται σε κάποιον Αλέξη θαρρείς πώς γράφτηκαν ad hoc, που λένε και στα νομικά: στη μια περίπτωση την ώρα που έρχεται ο Αλέξης καταλαμβάνει μια μελαγχολία τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά, που αφήνουν τα βιβλία και πιάνουν τον εκλογικό νόμο...

... ενώ στην άλλη συζητούν συνωμοτικά μεταξύ τους και λένε «τώρα που έφυγε ο Αλέξης, έχω να σου πω δυο λέξεις , για το θέμα το δικό μας, πρέπει να 'μαστε οι δυο μας»!

Ελα όμως που ο Αλέξης δεν το κουνάει ρούπι από τη δεύτερη θέση και κάθεται εκεί σαν μπάστακας να χαλάει όχι μόνο την αυτοδυναμία, αλλά και την ελληνική πολιτική ιστορία!

Κάτι άλλο που μάθαμε προχθές, περισσότερο από μάθημα πολιτικής ιστορίας, είναι της γραμματικής: ένας από τους λεβέντες (όπως τους αποκάλεσε ο Μιχαλολιάκος) της Χρυσής Αυγής απέδειξε ότι εκτός από τα ουσιαστικά, η αττική σύνταξη μπορεί να χρησιμοποιείται και στις προστακτικές των ρημάτων της παθητικής φωνής!

Σας μπερδεύω λίγο τώρα, αλλά έχοντας από μικρός μια κλίση στα φιλολογικά μαθήματα και δη στα αρχαία ελληνικά, οφείλω να υπενθυμίσω ότι η προστατική αορίστου της παθητικής φωνής του ρήματος εγείρω είναι «εγέρθητι» όταν απευθύνεται προς ένα πρόσωπο και «εγέρθητε» όταν αφορά πολλούς!

Αυτό βεβαίως είναι απλώς ένα γραμματολογικό πταίσμα, αλλά γίνεται πολύ πιο σοβαρό όταν αποτελεί διαταγή στρατιωτικού τύπου προς τους δημοσιογράφους, που έπρεπε σώνει και καλά να σηκωθούν όρθιοι, άμα τη εισόδω στην αίθουσα του αρχηγού της Χρυσής Αυγής!

Ενα ρίγος με διαπέρασε όταν είδα το βίντεο, διότι η προστακτική «εγέρθητε» ηχεί ως εφιάλτης στ' αυτιά μου από το βρώμικο (που λέγανε τότε) '89, όταν υπηρετούσα τη στρατιωτική θητεία μου και το ακούγαμε αξημέρωτα από μια αγριοφωνάρα μέσω μεγαφώνου για να ξυπνήσουμε και να πάμε στις ασκήσεις και στις αγγαρείες!

Και από τον Βενιζέλο μάθαμε πράγματα, δεν έχω παράπονο: ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ βγήκε επτά λεπτά πριν από τις δέκα και μας έκανε δώρο την ελληνική εκδοχή του εθνικού ύμνου της Μεγάλης Βρετανίας, καθώς είπε «ο θεός της Ελλάδας ας μας βοηθήσει»!

Επιμένω και εδώ στο γραμματικό τύπο, διότι σε αντίθεση με τους πολιτικούς που συνήθως χρησιμοποιούν το «θα», ο Βενιζέλος προτίμησε την ευκτική έγκλιση: όπως τραγουδούν οι Βρετανοί για τη βασίλισσά τους («God save the Queen»), ομοίως και εμείς κάνουμε την προσευχή μας με την ευχή να μας λυπηθεί ο θεός και είθε να μας σώσει κιόλας!

Κατόπιν όλων αυτών, είναι στοιχειώδης, προφανής και αυτονόητος ο διδακτικός χαρακτήρας των προχθεσινών εκλογών, μόνο που (εξακολουθώ να) φοβάμαι πως μείναμε στην ίδια τάξη και θα ξαναδώσουμε εξετάσεις!

Πηγή: Goal

Πολιτική LIFE