Δεν είναι κακό καμιά φορά να παραδεχόμαστε την ανωτερότητα ενός αντιπάλου, κι ας είμαστε τόσο “κακομαθημένοι”, ειδικά στο μπάσκετ, για μια σειρά από λόγους, που δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν. Μια πολύ καλή ομάδα, που είχε αδιανόητα “ζεστά” χέρια, ειδικά στα μεγάλα σουτ, μας νίκησε σε ένα ματς, από το οποίο η Εθνική δεν βγήκε μόνο χαμένη.

Δεν είναι η αυθεντία μου το μπάσκετ, αλλά δεν είναι αυτό το νόημα της σκέψης μου. Ναι, προφανώς έκανε λάθη η Εθνική, δεν ήταν μόνο η αδιανόητη ευστοχία των Ιταλών σε σουτ τραβηγμένα απ' τα μαλλιά. Με “σόκαρε” όμως η ταχύτητα στην επίθεση σε έναν προπονητή των τεσσάρων επίσημων ματς, και το “ντου” στους παίκτες που είχαν κάποιες κακές επιλογές, με πρώτους τους μικρότερους στην ηλικία. Κι ήταν περισσότερο δημοσιογραφικό το “ντου” και όχι από τους μπασκετόφιλους ή τους “απλούς” φίλους της Εθνικής.