Ένα σαββατιάτικο βράδυ του Οκτώβρη, τριάντα χρόνια αργότερα, ανήμερα ενός καινούριου πρωταθλήματος, ο Φίλιππος Συρίγος κατέβασε τους διακόπτες. Και αναχώρησε για έναν καλύτερο κόσμο, με τους δικούς του όρους, ξαφνιάζοντας με κάρφωμα στον αιφνιδιασμό τον θεριστή που παραμόνευε έξω από την πόρτα.

«Παραιτούμαι, θα φύγω μόνος μου», έλεγε η στάση του, τις τελευταίες δέκα μέρες της σύντομης ζωής του. Είχε καταλάβει, ότι δεν επρόκειτο να ξαναγίνει ο Φίλιππος που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε. Εκλεισε την αυλαία όταν το θέλησε εκείνος.

Στο κατευόδιο, σήμερα το πρωί, έκλιναν το γόνυ μπροστά του τα μέλη της οικογενείας του, οι πιστοί του φίλοι, οι πιο στενοί του συνεργάτες. Οι πολιτικάντηδες, οι αλεξιπτωτιστές και εκείνοι που τον τον ερωτεύτηκαν μόλις αποδήμησε έφαγαν το pick'n'roll και περίμεναν μάταια στο ακουστικό του. Εμείς αφήσαμε ένα λουλούδι στο τελευταίο του σπίτι και είπαμε δυό λόγια παρηγοριάς στη σύζυγο, στην κόρη και στον αδελφό μας τον Γιώργο. «Σας είχε κι εσάς σαν παιδιά του», μας είπε η χαροκαμένη Ντίνα, όταν μας κάλεσε να τον αποχαιρετήσουμε μαζί. Η ύψιστη τιμή.

Συμφωνήσαμε, με τον Δημήτρη Καρύδα, ότι ο Φίλιππος μας φαινόταν άτρωτος. «Bigger than life». Από τη μέρα που ντρίμπλαρε τον θεριστή τότε που μαχαιρώθηκε, νομίζαμε ότι δεν μπορούσε να τον κατατροπώσει τίποτε και κανείς. Τον βλέπαμε ακατάβλητο στις επάλξεις ακόμα και τον καιρό της ασθένειας, αλλά δεν φοβόμασταν.

Μόνο τις αγριοφωνάρες του φοβόμασταν, μολονότι είχαμε μάθει να τις φιλτράρουμε και να ξεδιαλέγουμε την ουσία από τις αγριάδες και τις φιοριτούρες. Αλίμονο. Όταν ερχόταν κάποιος νεοσύλλεκτος στην παρέα, του λέγαμε ότι ήταν πλήρες μέλος μόνο όταν άκουγε τον εξάψαλμου του Συρίγου: «Αν δεν αρχίσει να σε βρίζει, πάει να πει ότι δεν σε υπολογίζει».

Και, το ξαναγράφω, τον θεωρούσαμε άτρωτο. Δεν χωρούσε στο μυαλό μας το ενδεχόμενο του θανάτου. Ο θάνατος είναι για τους θνητούς. Ο Φίλιππος Συρίγος δεν ήταν θνητός. Ακόμα και τώρα που έφυγε, ζει δίπλα μας, στα μάτια και στα γένια του Γιώργου, στη φωνή του που βγαίνει από τα παλιά dvd, στις αγριοφωνάρες που αντηχούν στα αυτιά μας, στις αναμνήσεις 27 ετών, στις ατάκες, στα κόκκινα γυαλιά, στον τίμιο γίγαντα, ωωωω, είναι κλοπή, είναι αδικία.

Ε, ναι, είναι κλοπή. Είναι αδικία. Μας τον πήραν πολύ νωρίς και μας άφησαν με ένα κάθισμα αδειανό στο στούντιο, ένα μικρόφωνο που περιμένει τον κάτοχό του. Ο μεγάλος αιρετικός του ελληνικού Τύπου δεν είναι πια εδώ. Αλλά η κληρονομιά του θα μείνει για πάντα αλώβητη, σημείο αναφοράς για τους δημοσιογράφους του παρόντος και του μέλλοντος. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς οι συνεργάτες και φίλοι του είναι να αξιοποιήσουμε τα μαθήματα που μας έδωσε, στη δουλειά και στη ζωή, και να τα μεταλαμπαδεύσουμε στους νεώτερους.

Πηγή: novasports.gr
 

Ελλάδα Μπάσκετ SPORTS