Το ένα χαστούκι μετά το άλλο δέχεται το ελληνικό μπάσκετ στην Ευρωλίγκα κι όπως τα κατάφεραν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός στο τέλος θα πανηγυρίζουν σαν να είναι πρωταθλητές, εφόσον καταφέρουν να προκριθούν στην επόμενη φάση! Κι αν του Ολυμπιακού ήταν «στραπάτσο», του Παναθηναϊκού είναι τεράστιο «κάζο» που μπορεί να συγκριθεί με ήττες του παρελθόντος που κόστιζαν μια πρόκριση σε φάιναλ φορ.

Οταν βρίσκεσαι να χάνεις στο ΟΑΚΑ, στο θεωρητικά πιο εύκολο παιχνίδι σου, με κάτω τα χέρια απέναντι σε μια αδιάφορη βαθμολογικά ομάδα που είναι μακράν η χειρότερη του Τop-16, τότε δεν δικαιούσαι να κάνεις όνειρα για φάιναλ φορ.

Η εικόνα του Παναθηναϊκού δεν ήταν απλά κακή, ήταν απογοητευτική ή ακόμη καλύτερα αποκρουστική. Μια ομάδα που βάζει μετά βίας 61 πόντους, που δεν έχει τρόπο για να πλησιάσει στο αντίπαλο καλάθι και παίζει μπάσκετ παιδικής χαράς απέναντι στη Βαβέλ του Σκαριόλο που κατά μέσο όρο δέχεται 81 πόντους σε κάθε ματς!

Θυμάμαι τον Αργύρη Πεδουλάκη να δηλώνει σε μια πρόσφατη συνέντευξη Τύπου για την αναγκαιότητα της απόκτησης του Ράιτ και εξηγούσε πως ο Αμερικανός θα δώσει τον ρυθμό που λείπει από την επίθεση του Παναθηναϊκού, με δεδομένο το πρόβλημα του Ούκιτς. Οι «πράσινοι» είναι μια ομάδα χωρίς φαντασία στην επίθεσή τους, με αδυναμία να επιβάλουν γρήγορο ρυθμό και απόλυτα προβλέψιμοι στο «πέντε εναντίον πέντε».

Υποτίθεται πως ο Ράιτ θα έδινε το «ένας εναντίον ενός», θα άνοιγε περισσότερο το παιχνίδι και κατ' επέκταση ο Παναθηναϊκός θα γινόταν πιο παραγωγικός. Μπορεί ο «Αρτζι» να το σκέφτηκε θεωρητικά σωστά, αλλά στην πράξη το αποτέλεσμα είναι ίδιο και απαράλλαχτο. Οι «πράσινοι» μοιάζουν με αργοκίνητο καράβι κι αν δεν γίνει το περιβόητο πικ εντ ρολ στην κορυφή της ρακέτας, δεν έχουν κανέναν άλλον τρόπο για να απειλήσουν το καλάθι.

Η έλλειψη ψηλού που να διαφοροποιεί το επιθετικό παιχνίδι του Παναθηναϊκού είναι κάτι παραπάνω από εμφανέστατη. Δεν είναι δυνατόν η Λαμποράλ Κούτσα να κάνει πάρτι με τον Πλάις μέσα στη ρακέτα και οι «πράσινοι» να μη διαθέτουν ένα ψηλό ικανό να τον «χτυπήσει» στα αργά πόδια ή να τον φθείρει γρηγορότερα με φάουλ.

Το βασικό πρόβλημα του Πεδουλάκη είναι η αδυναμία να παίξει οτιδήποτε άλλο, πλην των συνεργασιών Διαμαντίδη με Γκιστ ή Λάσμε και με κατάληξη μια πάσα πάνω από το καλάθι ή ένα σουτ από τα 6,75μ. Ο Παναθηναϊκός μοιάζει εντελώς προβλέψιμος και μπορεί πράγματι να έχει βρει το κουμπί για να κερδίζει τον Ολυμπιακό, αλλά το φετινό ρόστερ δεν «χτίστηκε» για τις «εμφύλιες» μονομαχίες, αλλά για μια ευρωπαϊκή πορεία με τελικό στόχο το φάιναλ φορ του Μιλάνου. Κι αυτός ο στόχος είναι εντελώς ανέφικτος με εμφανίσεις σαν τις χθεσινές και με σκορ στους 60 πόντους.

 

Στο... μηδέν ο Μαυροκεφαλίδης

Στο... μηδέν επέστρεψε ο Λουκάς Μαυροκεφαλίδης, η πιο ηχηρή μεταγραφή του Παναθηναϊκού το περασμένο καλοκαίρι σε επικοινωνιακό τουλάχιστον επίπεδο. Δεν χρησιμοποιήθηκε δευτερόλεπτο, αν και είναι ο μόνος που με το μακρινό του σουτ θα μπορούσε να αναγκάσει τον Πλάις να βγει προς τα έξω και να ανοίξει η ρακέτα

Fake shot

Η εμπιστοσύνη του κόσμου του Παναθηναϊκού είναι δεδομένη σε αυτήν την ομάδα, ανεξάρτητα αν έχουν... πονέσει τα μάτια του με τις περισσότερες φετινές εμφανίσεις. Η παγωμάρα στο φινάλε ήταν αναμενόμενη και φυσιολογική, αλλά σίγουρα θέλει να δει βελτίωση, κάτι που δεν έχει δει παρά μόνο στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό　　

«Κλειδί» η Μάλαγα

Ωραιότατο το δωράκι που έκανε η Λαμποράλ Κούτσα στη Μάλαγα και πλέον πολλά θα κριθούν από τις αναμετρήσεις του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού με την ομάδα από την Ανδαλουσία. Πλέον οι «πράσινοι» καλούνται να κάνουν μια μεγάλη εκτός έδρας υπέρβαση (π.χ. Μπαρτσελόνα) και θα ήταν σαφώς πιο εύκολα τα πράγματα αν πήγαιναν με «τρία στα τρία» μέχρι το ματς της Βαρκελώνης.

Δεν συζητάμε βεβαίως πως τα δύο προσεχή παιχνίδια (Εφές εκτός, Φενέρ εντός) είναι κάτι παραπάνω από τελικοί για την ομάδα του Πεδουλάκη. Πιθανή ήττα θα σημάνει και αποκλεισμό από την 8άδα...　

Ημέρες... Πρόκομ στη Φενέρ

Για «ντροπή» και «πού πάμε με τέτοιες εμφανίσεις;» μιλούσε ο Ομπράντοβιτς το 2009 στον αγώνα με την Πρόκομ, πριν τελικά ο Παναθηναϊκός κατακτήσει το Ευρωπαϊκό, με τη διαφορά πως είναι άλλη η ποιότητα εκείνης της ομάδας κι άλλη της Φενέρ. Ο «Ζοτς» έκραξε τους παίκτες του μετά τον διασυρμό στη Βαρκελώνη, αλλά είναι δύσκολο να συνεφέρει μια ομάδα που δεν έχει πανηγυρίσει τρόπαια και δεν έχει (ακόμη) τον χαρακτήρα του νικητή. Είναι άλλο να «τσιγκλάς» τον εγωισμό του Διαμαντίδη κι άλλο του Ομέρ Ονάν...

Πηγή: Sentragoal.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS