H λεπτή πράσινη κλωστή

Στο κρίσιμο σταυροδρόμι όπου βρίσκεται ο Παναθηναϊκός, δεν υπάρχει περιθώριο για πειράματα ούτε για κλυδωνισμούς. Σε πρώτη ανάγνωση, η απόφαση για απόλυση του Αργύρη Πεδουλάκη κι η αντικατάστασή του με κάποιον που ουδέποτε εργάστηκε ως προπονητής -άσχετα με τους συμβολισμούς που φέρνει μαζί του το όνομα του Φραγκίσκου Αλβέρτη- μοιάζει από παράλογη έως αυτοκτονική. Γράφει ο Νίκος Παπαδογιάννης

Στο κρίσιμο σταυροδρόμι όπου βρίσκεται ο Παναθηναϊκός, δεν υπάρχει περιθώριο για πειράματα ούτε για κλυδωνισμούς. Η συμμετοχή του στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας κρέμεται από μία λεπτή κλωστή, ενώ ο εγχώριος τίτλος, αυτός που θεωρείται βασική προτεραιότητα στο «πράσινο» (αλλά και στο «κόκκινο») στρατόπεδο θα κριθεί από 5 αναμετρήσεις με τον σημερινό πρωταθλητή Ευρώπης.

Ο Παναθηναϊκός έχει μία πολύ συγκεκριμένη αγωνιστική φυσιογνωμία, στην οποία είναι ανάγλυφα αποτυπωμένη η σφραγίδα του Πεδουλάκη. Ταυτόχρονα, μαστίζεται από σοβαρά προβλήματα τραυματισμών, λειψανδρίας και συσσωρευμένης κόπωσης. Σε ομάδες με αυτά τα χαρακτηριστικά, αποτελεί κολοσσιαίο ρίσκο η αλλαγή προπονητή στα μέσα της περιόδου.

Η θητεία του Ζέλικο Ομπράντοβιτς είχε απαλλάξει το «τριφύλλι» από τέτοιου είδους φουρτούνες. Η εκπαραθύρωση του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς λίγο πριν από τα πλέι-οφ της περιόδου 1996-97 ήταν το τελευταίο σύμπτωμα σπασμωδικών χειρισμών. Σε συνεντεύξεις της εποχής, ο Παύλος Γιαννακόπουλος ομολογούσε ότι η δεύτερη χρονιά του «Μπόζα» ήταν το μεγάλο του σφάλμα: «Τον αφήσαμε να διαλύσει την ομάδα που κατέκτησε το Πρωταθλητριών».

Ο Πεδουλάκης δεν διέλυσε καμία τέτοια ομάδα. Αντιθέτως, παρέλαβε καμένη γη και βρήκε τρόπο να την κάνει εύφορη. Του ζητήθηκε να ξαναφέρει στο ΟΑΚΑ τα σκήπτρα που είχε μόλις κερδίσει ο Ολυμπιακός κι εκείνος ανταποκρίθηκε με ομοβροντίες: τρεις διοργανώσεις εντός των τειχών, τρία τρόπαια, «σκούπα» στους τελικούς του 2013, πλεονέκτημα έδρας για τους επερχόμενους του 2014.

Στην Ευρώπη, ο Πεδουλάκης οδήγησε μία αποψιλωμένη από πείρα και ταλέντο ομάδα στα προημιτελικά της Ευρωλίγκας και στο κατώφλι του φάιναλ φορ. Παράλληλα, προώθησε προπονητικούς νεωτερισμούς που ξάφνιασαν την πιάτσα, με κορωνίδα τις άμυνες που εξαφάνισαν τον Βασίλη Σπανούλη.
Η ανταμοιβή του γι αυτή την εκτυφλωτική πορεία των 20 μηνών ήταν η στεγνή απόλυση, Μάρτιο μήνα, παραμονές αγώνων καθοριστικής σημασίας. Ο πρωτόπειρος Φραγκίσκος Αλβέρτης εκρίθη επαρκέστερος και προτιμότερος να οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στο πιο κρίσιμο βιράζ της Ευρωλίγκας. Η επιστήμη σήκωσε τα χέρια ψηλά.

Μαζί της, τα σήκωσε και ο φίλαθλος κόσμος, ουδέτερος και μη. Στα γκάλοπ του Διαδικτύου, μόλις 4 στους 10 θεώρησαν την απόφαση του Δ. Γιαννακόπουλου δικαιολογημένη.

Ωστόσο, ακολούθησε μία διορθωτική κίνηση ικανή να κρατήσει το πηδάλιο σταθερό και το καράβι στον αφρό. Ο Δημήτρης Πρίφτης είναι από τους κορυφαίους προπονητές της γενιάς του, με πολυετή θητεία στην Εθνική ομάδα, πρεσβευτής φιλοσοφίας όχι πολύ διαφορετικής από εκείνη του Πεδουλάκη. Είναι σοβαρός, φιλόδοξος κι εργατικός. Ουσιαστικά, οι τύχες του Παναθηναϊκού πέρασαν στα δικά του χέρια.

Του εύχομαι καλή δύναμη και, το σημαντικότερο, γερό στομάχι. Ο προκάτοχός του απολύθηκε μολονότι απόλυτα επιτυχημένος, ενώ κι η καρέκλα του Γιώργου Μπαρτζώκα συχνά κουνάει, παρά την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τροπαίου.

Δυστυχώς για τον Πρίφτη, η δουλειά του δεν πρόκειται να συγκριθεί με το δείγμα γραφής του Πεδουλάκη, αλλά με τον μύθο του Ομπράντοβιτς. Τέτοια κληρονομιά δεν μπορεί καλά-καλά να αντέξει ούτε ο ίδιος ο «Ζοτς».