Η αλήθεια είναι ότι βραδιές σαν και αυτή που εκτυλίχθηκε το βράδυ της Πέμπτης στο ΟΑΚΑ, σε κάνουν να καταλάβεις (ακόμα περισσότερο) το μεγαλείο του αθλητισμού. Είναι βραδιές που χαίρεσαι να τις ζεις, ανεξάρτητων συλλογικών προτιμήσεων και χρωματικών αποχρώσεων. Το να γράψω (και εγώ) ότι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια του μπασκετικού Παναθηναϊκού, θεωρώ ότι περισσεύει. Οι νίκες, οι τίτλοι, τα τρόπαια, η κληρονομιά που άφησε πίσω του, μιλούν από μόνα τους.

Και τιμήθηκε όπως ακριβώς του άρμοζε. Ο (πάντα σκληρός) Ομπράντοβιτς έδειξε την ανθρώπινη πλευρά της ζωής και λύγισε μπροστά στο πανδαιμόνιο της λατρείας που τον περίμενε στο ΟΑΚΑ. Μπορεί να συγκράτησε με όλη τη δύναμη της ψυχής του τα δάκρυα που ήταν έτοιμα να τρέξουν στο πρόσωπό του, αλλά ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής η συγκίνησή του. Μετά βίας άρθρωνε λέξη. Μετά βίας προσπαθούσε να χαμογελάσει από αμηχανία. Μετά βίας προσπαθούσε να κρυφτεί το «μελιτζανί» χρώμα από το δέρμα του, αν και αυτή τη φορά δεν ήταν από τα... νεύρα και την ένταση του αγώνα, αλλά από την συναισθηματική φόρτιση της στιγμής.

Και πως θα μπορούσε να τα αποφύγει όλα αυτά όταν 20.000 κόσμος τον αποθέωνε φωνάζοντας ρυθμικά το όνομά του. Όπως τότε, που έμπαινε στο παρκέ για να κατευθυνθεί στον «πράσινο» πάγκο ή ύστερα από μια μεγάλη νίκη ή πολύ περισσότερο ύστερα από την κατάκτηση κάποιου τροπαίου. Και σαν να μην έφταναν οι εικόνες λατρείας, ήρθε να μπει το κερασάκι στην τούρτα από την οικογένεια Γιαννακόπουλων. Φυσικά την παράσταση έκλεψε ο Θανάσης, ο οποίος δεν μπορούσε να κρύψει τα δάκρυα συγκίνησης για την επιστροφή του προπονητή των επιτυχιών στο σπίτι του.

Έτσι το νιώθει ο Ομπράντοβιτς το ΟΑΚΑ, έτσι το χαρακτήρισε και η «πράσινη» διοίκηση διά στόματος Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Έτσι το νιώθουν και οι οπαδοί του Παναθηναϊκού που ζητούσαν επίμονα την επιστροφή του Ζοτς στον πάγκο της ομάδας. Αναμφίβολα είναι ένας άνθρωπος που λατρεύτηκε όσο λίγοι στον Παναθηναϊκό και είναι κάτι που το γνωρίζει καλά. Όπως γνωρίζει και το πόσο πολύ θα ήθελαν να τον ξαναδούν στην άκρη του «πράσινου» πάγκου στο άμεσο μέλλον...

Όμως εκείνος, όχι μόνο δεν παρασύρθηκε από την στιγμή, όχι μόνο δεν θέλησε να (τους) γεμίσει με ελπίδες, αλλά φρόντισε να βάλει τα πράγματα στη σωστή τους θέση: «Ο Παναθηναϊκός είναι σε καλά χέρια...» δήλωσε χαρακτηριστικά δίνοντας το χρίσμα στην άλλη μεγάλη προσωπικότητα της ιστορίας του Παναθηναϊκού. Τον Φραγκίσκο Αλβέρτη! Με αυτόν τον τρόπο βάλθηκε να υπενθυμίσει σε όλους ότι ο Παναθηναϊκός όχι μόνο έχει προπονητή, αλλά πρόκειται για την ιστορία της ομάδας που αξίζει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Και είναι μαγκιά του γιατί θα μπορούσε κάλλιστα να αφήσει ανοικτό ένα παράθυρο ή μια πόρτα στο μέλλον.

Εξίσου σωστή (πάρα πολύ σωστή για την ακρίβεια) ήταν και η κίνηση των οπαδών του Παναθηναϊκού να φωνάξουν ρυθμικά το όνομα του «Φράγκι» μέσα στον κυκεώνα της... Ομπραντοβιτσιάδας! Και καλά έκαναν. Εξάλλου ένας ακόμα λόγος που ο Ζοτς δύσκολα θα καθίσει (τουλάχιστον άμεσα) στον πάγκο του Παναθηναϊκού είναι ότι πρόκειται για άνθρωπο που δεν αθετεί ποτέ τον λόγο του! Η λέξη «σεβασμός» είναι η δεύτερη φύση του και σε καμία περίπτωση δεν θα «πούλαγε» τη Φενέρ (μιας και έχει κλειστό διετές συμβόλαιο) για μια άλλη ομάδα. Και ας πρόκειται για την μεγάλη του αγάπη. Μόνο ΑΝ και εφόσον θελήσει η ομάδα να τον διώξει ή να μην υπάρξει κάποιο κοινό σημείο επαφής στο μέλλον. Εξάλλου τα συμβόλαια είναι και σπάνε ανά πάσα ώρα και στιγμή.... Ιδωμεν.

Και ο Φράγκι με τη στάση που κράτησε έδειξε τεράστιο σεβασμό, τόσο στον Ομπράντοβιτς όσο φυσικά και στον Παναθηναϊκό. Δεν το έπαιξε μεγάλος και τρανός αλλά φρόντισε να υπενθυμίσει σε όλους ότι αν και εφόσον χρειαστεί θα ζητήσει τη συμβουλή του Ζοτς. Και αυτό τον κάνει ακόμα μεγαλύτερο μάγκα! Ξέρει ότι δεν είναι (ακόμα) προπονητής, ότι έχει πολλά να μάθει στην πορεία και ότι ο επί σειρά ετών προπονητής του μπορεί να τον βοηθήσει στα πρώτα του βήματα. Άλλωστε τόσα χρόνια παίκτης του, όλο και κάτι θα αποκόμισε; Όλο και κάτι δεν θα έμαθε;

Και επίσης ότι άφησε σε δεύτερη μοίρα μια νίκη που ισούται με μισή πρόκριση στα προημιτελικά της Ευρωλίγκας, μόνο και μόνο για να σταθεί στον σύλλογο, τα όσα ετοίμασε στον Ομπράντοβιτς και τις ανθρώπινες σχέσεις που δημιουργεί με ανθρώπους που έχουν προσφέρει και αγαπάνε την ομάδα. Τώρα αν όλο αυτό άνοιξε την πόρτα της μεγάλης επιστροφής, θα το δούμε στο μέλλον. Ξαναλέω όμως και το πιστεύω. Και να γίνει δεν θα έχει προκληθεί από τον Ζοτς...

Όσο για το ματς; Ο Παναθηναϊκός απέκτησε μεγάλο πλεονέκτημα για την είσοδο στα προημιτελικά (πόσω μάλλον από τη στιγμή που κάλυψε και τη διαφορά του α' ματς), αρκεί να φανεί συνεπής στο ραντεβού με τη Μάλαγα στο ΟΑΚΑ και από εκεί και πέρα να διεκδικήσει ό,τι καλύτερο σε Βαρκελώνη και ΣΕΦ. Είναι εμφανές ότι ο Αλβέρτης έχει βάλει δυο-τρία πραγματάκια, όπως το γρήγορο παιχνίδι στο transition και οι καταστάσεις αιφνιδιασμού τις οποίες και κυνηγάει σε αρκετά σημεία του παιχνιδιού με την παρουσία του Ράιτ. Βέβαια για να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη σε αυτό το ματς μπήκαν τα περισσότερα σουτ και το γεγονός αυτό απλοποίησε περισσότερο το έργο των «πράσινων» για τη νίκη απέναντι στη Φενέρ.

Όμως το σουτ είναι και θέμα ψυχολογίας και απ' ότι φαίνεται οι παίκτες της ομάδας νιώθουν πολύ άνετα και έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση σε ό,τι και αν κάνουν στο παρκέ. Ο Φώτσης παίζει πιο ελεύθερα, ο Μπατίστ απέκτησε και πάλι ρόλο, ενώ ο «Φράγκι» δεν φοβάται να δοκιμάσει πράγματα. Έχοντας βέβαια και την βοήθεια του τεχνικού του επιτελείου, ο Αλβέρτης κάνει καλή διαχείριση και προσπαθεί να μην «καίει» τους παίκτες στα ματς πρωταθλήματος.

Για μένα έκανε καλό σε Διαμαντίδη, Ματσιούλις που δεν έπαιξαν καθόλου με τον Ηλυσιακό (με τον Ηλυσιακό θα μου πείτε; Ναι με τον Ηλυσιακό!) και αυτό αποτυπώθηκε στο παρκέ. Ειδικά ο αρχηγός του Παναθηναϊκού ήταν πολύ πιο φρέσκος και ορεξάτος, με αποτέλεσμα να πραγματοποιήσει εμφάνιση ανάλογη με... Διαμαντίδη! Δηλαδή με «γεμάτη» στατιστική (15π., 6ρ., 6ασ., 4κλ.) που ήταν και σήμα κατατεθέν του! Καλά για τον Μπράμος δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Οτι το έχει το σουτ, το έχει. Είναι δεδομένο! Απλά έψαχνε το χέρι του εδώ και πολύ καιρό ώσπου το βρήκε την κατάλληλη στιγμή. Είπαμε. Ψυχολογία.

Από εδώ και στο εξής ο Παναθηναϊκός καλείται να μην χύσει την καρδάρα με το γάλα και να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ και την καλή κατάσταση που βρίσκεται. Πλέον τα πάντα εξαρτώνται από τα δικά του χέρια...

Πηγή: Sentragoal.gr

Α1 Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS