Ανατρέχοντας στο λεξικό περί συνωνύμων, κάθε έννοια της περιγραφής "αόρατος", τη βρήκα να του πηγαίνει κουτί του Παναθηναϊκού.
Άφαντος; Ήταν. Αθώρητος; Πάλι ήταν. Ανύφαντος; Κι απ’ αυτό, όπως και αφανής, εξαφανισμένος, κρυφός, ταπεινός, μα και άσημος.
Ναι, διότι μόνο κάτι πράσινες φανέλες - που κι αυτές τις διέκρινες με πολλή προσπάθεια κι ενώ ήσουν υποψιασμένος για το …amber alert που βάραγε! – σου θύμιζαν ότι ο περυσινός πρωταθλητής είναι ο ίδιος που αγωνιζόταν στο ΣΕΦ να υπερασπιστεί τον τίτλο του.

Πάνε πολλά χρόνια που ένα ντέρμπι, οποιοδήποτε κι όχι ειδικά της τελικής σειράς της Basket League, κύλησε από το πρώτο τζάμπολ ως την τελευταία κόρνα της γραμματείας, χωρίς να προκύψει η παραμικρή αντίσταση του ενός προς τον άλλο "αιώνιο". Η εικόνα του δεύτερου τελικού θύμιζε αρκετά από εκείνη την ιστορική "αμπάριζα" που είχε πάρει ο Ολυμπιακός τον Παναθηναϊκό πριν από 18 χρόνια, με το σκορ που τυπώθηκε σε μπλουζάκια, από αυτά που φοράει ο Θέμος Αναστασιάδης όταν το χαίρεται η ψυχή του να troll-άρει τους "πράσινους".

Ξέρετε, εκείνο το ντροπιαστικό 73-38 με το οποίο οι "ερυθρόλευκοι" είχαν κονιορτοποιήσει τους "πράσινους", προσγειώνοντας τους σε μια οικτρή πραγματικότητα, στον απόηχο της θριαμβολογίας τους από το Παρίσι, για την πρώτη Ευρωλίγκα που λίγες μέρες νωρίτερα είχε καταλήξει στην τροπαιοθήκη ελληνικού συλλόγου.

Ήταν Μάιος του ΄96 που ο Ολυμπιακός είχε σπρώξει με εκκωφαντικό τρόπο τον ΠΑΟ από την κορφή του Άιφελ στα νερά του φαληρικού όρμου, που δεν έμοιαζαν διόλου με την μαγεία της εικόνας του Σηκουάνα.

Με αποδοτικό ημίχρονο 48 πόντων, τους "ερυθρόλευκους" να "γράφουν" όπου, όπως, οποτεδήποτε και με όποιο τρόπο επέλεγαν, αλλά και τον Παναθηναϊκό όχι αλλού γι΄ αλλού, γιατί η έκφραση δεν αποδίδει τα άθλια χάλια του, μα …εντελώς απόντα από το παρκέ του ΣΕΦ, το πώς το ταμπλό δεν έφτασε σε τριψήφιο και …προχωρημένο αριθμό, είναι απορίας άξιο.

Με τους εξαντλητικούς ρυθμούς των παικτών του Μπαρτζώκα, με απόλυτη κυριαρχία χαμηλά και ψηλά, καταπληκτική άμυνα, τον Ολυμπιακό με δυο κουβέντες, να κάνει ό,τι γουστάρει και τον ΠΑΟ ανήμπορο να αντιδράσει στο ελάχιστο, αρκούμενος στο να παρακολουθεί και να συμβιβάζεται σχεδόν από τα μισά του 2ου δεκάλεπτου με την ήττα, οι "πράσινοι" θα πρέπει να είναι και …ευτυχισμένοι από την έκβαση

Γιατί τώρα μιλάμε για 25 πόντους διαφορά, αλλά πανεύκολα το κοντέρ θα μπορούσε να έχει σπάσει καταγράφοντας μέχρι και αρνητικό χαμηλό όλων των εποχών!

Πιθανά να σεβάστηκε και τη φανέλα του ο Ολυμπιακός, καθώς ο κόσμος στις κερκίδες μπορεί να ζητούσε …ξεφτίλισμα, όμως το ένα ματς διαδέχεται το άλλο στο φινάλε μιας (ακόμα) επίπονης αγωνιστικής περιόδου, κατά συνέπεια η "κατακράτηση" δυνάμεων είναι κάπου και απαραίτητη.

Φυσικά και δεν είναι αυτή η απόσταση των δύο ομάδων. Θα επιμείνω να τονίζω ότι εκ πρώτης μελέτης τα ρόστερ δεν απέχουν σχεδόν καθόλου.
Εφόσον όμως η διαχείριση από το τεχνικό τιμ μέσα στη χρονιά, στη regular season, θα ήταν η το ίδιο επαρκής - έως αυτονόητη - και ανάλογη στις δύο πλευρές.

Προτού αρχίσει η σειρά των τελικών εξηγούσα τους απλοϊκούς λόγους για τους οποίους ο ΠΑΟ (προφανώς και ο Αλβέρτης τώρα μαζί του) πληρώνουν τα λάθη του Πεδουλάκη με την κακοδιαχείριση του υλικού του, ώστε να δείχνει τώρα ο πρωταθλητής ένα κατακερματισμένο σύνολο.

Φαίνεται και αποδεικνύεται ο καλύτερος

Το …ακατάλληλο διά ανηλίκους 89-64 μπορεί μεν να μην αποτυπώνει τις πραγματικές διαφορές των μονομάχων του φετινού τίτλου, ωστόσο καταδεικνύει την καλύτερη φυσική και αγωνιστική κατάσταση του Ολυμπιακού και το φορμάρισμα πολλών μονάδων του, εν αντιθέσει με αντίστοιχες των αντιπάλων του.

Π.χ. τη Δευτέρα το βράδυ ο Παναθηναϊκός ξέμεινε από οργάνωση στο παιχνίδι, με τους γκαρντ του, Διαμαντίδη, Ούκιτς, Κάρι (ιδίως το δεύτερο και τον τρίτο, αλλά και τον αρχηγό σταθερά πολύ μακριά από τις δυνατότητες περασμένων ετών) αδύναμους να πάρουν πάνω τους, ενώ ο Ολυμπιακός είχε και Μάντζαρη και Σλούκα και Σπανούλη σε πολύ καλή κατάσταση.

Επίσης τα "πράσινα" σουτ και από το τρίποντο και τα ευκολότερα των δύο πόντων, συχνά ακόμα και χωρίς πίεση, δεν έβγαιναν με τίποτα, ενώ πάλι οι "ερυθρόλευκοι" είχαν πέραν των 17 π. του Πρίντεζη, άλλους 4 παίκτες με διψήφιο αριθμό στο ενεργητικό τους (Σπανούλη, Πέτγουεϊ, Ντάνστον, Μάντζαρη).

Κι αν λοιπόν μια νίκη με τη χαοτική διαφορά των 25 είναι …υπερβολή σε ρεαλιστική ανάλυση των δύο ομάδων, σε συνδυασμό με το "δώρο - σούπερ προσφορά" του Ολυμπιακού την περασμένη Πέμπτη, στην πρεμιέρα των τελικών, εναντίον ενός ΠΑΟ που και πάλι σερνόταν, αλλά είχε τα υποστυλώματα του ΟΑΚΑ, η εικόνα είναι αυτή που είχαμε από την αρχή:

Η συγκεκριμένη χρονική στιγμή είναι βούτυρο στο ψωμί των "ερυθρόλευκων" για το break και το πανηγύρι τίτλου.

Τώρα, αυτή την εποχή, ο Ολυμπιακός είναι μια πολύ καλύτερη ομάδα, που το βλέπεις, το ομολογείς ακόμα και με παρωπίδες.

Το "1-2" την Πέμπτη έχει ως βαρόμετρα, κλασικά, την απόδοση του αρχηγού Βασίλη Σπανούλη και τη γενική ψυχολογία της κόκκινης ομάδας για να μην αστοχεί στα εύκολα καλάθια.

Από κει και μετά δεν γεννάται ζήτημα όταν μια ομάδα τρέχει, έχει ρυθμό και η άλλη "φωνάζει" από μακριά ότι το ρεζερβουάρ της σεζόν έχει αδειάσει, τσουλάει με σταγόνες το όχημα.
 

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός