Ο Τσε Γκεβάρα (θιασώτης του οποίου είναι ο Φραγκίσκος Αλβέρτης) είχε πει κάποτε ότι «τώρα που τελείωσε ο πόλεμος, πρέπει ν' αρχίσουμε την επανάσταση» και αυτό το τσιτάτο θα μπορούσε να το επικαλεσθεί ο προπονητής του Παναθηναϊκού ως συμπέρασμα της χθεσινής βραδιάς και ως πρόλογο, υπό μορφήν συνθήματος, για την επόμενη...

Σαν να μην άλλαξε τίποτε λοιπόν στο γαϊτανάκι των «αιωνίων», αν και στην πραγματικότητα έχουν αλλάξει όλα! Λειτουργώντας με τη λογική του «business as usual», ο ψυχωμένος Παναθηναϊκός πέτυχε την όγδοη νίκη του στο ΣΕΦ σε σειρά τελικών, απάντησε αρμοδίως στο προηγηθέν break του Ολυμπιακού και οι δυο ομάδες αρματώνονται ξανά και επιστρέφουν στο ΟΑΚΑ για έναν πέμπτο τελικό, στον οποίον (μετά κιόλας από τον «φιλιππικό» των Αγγελόπουλων κατά του Βασιλακόπουλου και του συστήματος της διαιτησίας) θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι!

Οπως και τις προάλλες, ομοίως και χθες -με βάση την εικόνα των δυο ομάδων- αποδόθηκε μπασκετική δικαιοσύνη, μάλιστα η διαφορά των δυο πόντων αδικεί τον Παναθηναϊκό, ο οποίος όχι μόνο χάλασε το παιχνίδι του Ολυμπιακού, αλλά αναβάθμισε θεαματικά και το δικό του τόσο στην άμυνα (σε σχέση με τους 89 που έφαγε στον δεύτερο τελικό) όσο και στην επίθεση.

Ο Αλβέρτης ευτύχησε να έχει τον κατάλληλο παίκτη στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή: ο απροσδόκητος και φουριόζος Γιάνκοβιτς έκανε τη διαφορά στη δεύτερη περίοδο, ο Μαυροκεφαλίδης νίκησε και την εξέδρα, ενώ ο Διαμαντίδης (σε αντίθεση με τον άφαντο ως σκόρερ Σπανούλη, που είχε 0/10 σουτ και έβαλε έναν πόντο) ήταν πανταχού παρών, αν και το γλίστρημά του λίγο έλειψε να αποβεί μοιραίο, όπως συνέβη με το λάθος του την Πέμπτη στο ΟΑΚΑ.

Ποιον άφησα επίτηδες έξω από αυτήν την αναφορά; Μα βεβαίως τον Στεφάν Λάσμε, στον οποίον ανήκει δικαιωματικά το παράσημο του MVP της αναμέτρησης, όχι τόσο γι' αυτά (και ήταν όντως πολλά) που έκανε, αλλά κυρίως για εκείνα που δεν άφησε να κάνει ο Ολυμπιακός!

Δεδομένου ότι από τη σειρά με τη Ρεάλ Μαδρίτης και πέρα ο Μπαρτζώκας λάνσαρε και εμπιστεύεται την άμυνα με αλλαγές σε όλα τα σκριν, χθες είδε τον Παναθηναϊκό με αιχμή του δόρατος τον Λάσμε να μεγαλώνει τις αποστάσεις του γηπέδου και να τιμωρεί αυτήν την τακτική: ο Γκαμπονέζος το είχε δίπορτο καθώς με κοντύτερους αντιπάλους (όπως ο Σλούκας) ποστάριζε και σκόραρε ή κέρδιζε φάουλ, ενώ απέναντι στα τεσσάρια και στα πεντάρια του Ολυμπιακού εκμεταλλευόταν την ταχύτητα και το αξιόπιστο σουτ του.

Με εξαίρεση το τελευταίο τετράλεπτο στο οποίο οι γηπεδούχοι -ωθούμενοι από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης- έτρεξαν ένα σερί 12-0 (και μείωσαν από το 53-66 στο 65-66) ο Παναθηναϊκός ήταν σκέτη άρνηση σε όλα τα δυνατά κομμάτια του παιχνιδιού του Ολυμπιακού: τον προβοκάρησαν χαρίζοντάς του ελεύθερα σουτ τριών πόντων, τον υπνώτισαν, του έκοψαν τον ρυθμό, τον παγίδευσαν στο σετ παιχνίδι, αφόπλισαν εντελώς τον Σπανούλη και αλίευσαν έστω και σε ξένα νερά το χαμένο πολύτιμο μέταλλό του.

ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΑΝΙΚΗΤΟΙ!
Ολα τα `χε η Μαριορή στον χθεσινό τελικό, τα καπνογόνα της έλειπαν. Και πότε; Ακριβώς στο σημείο που ο Ολυμπιακός με τα δυο απανωτά τρίποντα του Λοτζέσκι είχε μειώσει τη διαφορά στους έξι πόντους, αλλά, ως γνωστόν, οι ηλίθιοι είναι πάντοτε και παντού ανίκητοι!

Πέρα από το γεγονός ότι η ατμόσφαιρα θόλωσε τόσο πολύ, ώστε με δυσκολία μπορούσε κάποιος να παρακολουθήσει τα δρώμενα, έγινε και επιβλαβής για τους παίκτες που εισέπνεαν τους καπνούς και παρ' όλα αυτά έπρεπε να κάνουν τη δουλειά τους.

Στην Ελλάδα, που από την πολλή αναισθησία έχει συνηθίσει να τα ανέχεται όλα, το γεγονός δεν προκαλεί καμιά εντύπωση, όπως και η από μικροφώνου έκκληση για να αποσύρουν οι θεατές τα πανό με τα οποία είχαν καλύψει τους αεραγωγούς του γηπέδου!

ΤΟ SEQUEL, Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΑΛΠ ΤΟΥ ΜΑΪΑΜΙ
Συνέβη το αναμενόμενο, λοιπόν, στο ΝΒΑ: σαν ένα κινηματογραφικό sequel, οι Χιτ και οι Σπερς θα τεθούν και πάλι αντιμέτωποι στη σειρά των τελικών, κυνηγώντας οι μεν το θρυλικό three-peat , οι δε την εκδίκηση, η οποία ως γνωστόν είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο!

Βεβαίως αυτή την εκδίκηση οι τετράκις πρωταθλητές του ΝΒΑ δεν τη χρωστάνε στο Μαϊάμι, αλλά στους εαυτούς τους, ώστε να λυτρωθούν από το βάρος της περσινής αυτοκτονίας τους στον έκτο τελικό, στον οποίον δεν έκαναν το (απαραίτητο) φάουλ και είδαν, προς μεγάλη θλίψη και απογοήτευσή τους, τον Ρέι Αλεν να ευστοχεί σε τρίποντο από τη γωνία και να δίνει στους γηπεδούχους μια έξτρα ζωή κι ένα έξτρα πρωτάθλημα!

Από τότε πέρασε ένας χρόνος και οι δυο ομάδες επιστρέφουν στους τελικούς που έχουν δυο διαφορές από την περσινή σεζόν: τώρα το πλεονέκτημα έδρας ανήκει στο Σαν Αντόνιο και η σειρά των αγώνων δεν είναι 2-3-2, αλλά 2-2-1-1-1, με ό,τι αυτές οι νέες συνθήκες συνεπάγονται.

Δεν είμαι μάντης, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω πως (μολονότι κόντεψε να συμβεί πέρυσι) παραμένει εξόχως δύσκολο ή ακόμη και απίθανο να βρεθεί ομάδα η οποία θα μπορέσει να νικήσει τους Χιτ τέσσερις φορές μέσα σε ένα δεκαπενθήμερο και να τους πάρει το σκαλπ. Σε κάθε περίπτωση, οψόμεθα!

Πηγή: Goal

Α1 Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός