Ενας ήταν και λύγισε

Είναι το είδος των συμπερασμάτων που μου αρέσουν.

Ο Παναθηναϊκός κέρδισε το νταμπλ στο μπάσκετ στην Ελλάδα στη χρονιά που στην Ευρώπη γνώρισε μερικές από τις πιο ταπεινωτικές ήττες στην ιστορία του. Προφανώς η συγκεκριμένη ομάδα δεν συγκαταλέγεται στις μεγάλες ομάδες του Παναθηναϊκού. Εξ αρχής στηρίζονταν σε λίγους σχετικά παίκτες, οι παίκτες αυτοί στην Ευρώπη δεν άντεξαν το βάρος των υποχρεώσεων και τους είδαμε πολλές φορές να χάνουν με κατεβασμένα χέρια, όχι μόνο από θηρία, όπως η ΤΣΣΚΑ, αλλά και από μετριότητες όπως η Λαμποράλ π.χ. Αλλά εδώ είναι Ελλάδα και στην Ελλάδα δεν τίθεται θέμα ποιότητας ή αντοχής ή πληρότητας του ρόστερ, αλλά προέχει η γνώση του πως κάνεις πρωταθλητισμό. Νομίζω ότι αυτό το ξέρουν πολύ καλά και ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος και ο Φραγκίσκος Αλβέρτης και ο Δημήτρης Διαμαντίδης, καταλυτικός στους τελικούς των πλέι oφ. Τι ξέρουν; Οτι το πρωτάθλημα και το Κύπελλο κρίνονται σε έξι ματς με τον Ολυμπιακό: τίποτα από όσα έχει προηγηθεί δεν έχει σημασία.

Διαφορά
Υπάρχει μια διαφορά των δυο ομάδων στην προσέγγιση της σεζόν κι αυτό έπαιξε τελικά ρόλο. Ο ΠΑΟ θέλει το πρωτάθλημα και ο σχεδιασμός του πλέον αφορά το πώς θα κερδίσει τον Ολυμπιακό σε κάθε επίπεδο- εννοώ όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά και παρασκηνιακά και ψυχολογικά. Η απόλυση του Πεδουλάκη, ο προβιβασμός του Αλβέρτη και η αλλαγή του τεχνικού τιμ, ακόμα και η έλευση του Ράιτ, ήταν κινήσεις που είχαν ως στόχο το πρωτάθλημα: η ομάδα έπρεπε να φτάσει στα τελικά χωρίς άλλοθι ήττας. Ο Γιαννακόπουλος δεν άλλαξε τον Πεδουλάκη γιατί ήθελε ο ΠΑΟ να παίξει αλλιώς -τον άλλαξε για να μην μπορούν να ισχυριστούν οι παίκτες του ότι ο προπονητής τους επέβαλε ένα τρόπο παιγνιδιού που δεν ήταν του γούστου τους. Η μεταβίβαση της ευθύνης στους παίκτες στο τέλος μέτρησε: η ήττα από τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ δεν αντιμετωπίστηκε ως δράμα, αλλά ως κίνητρο. Οι παίκτες όφειλαν να δείξουν ότι αξίζουν την εμπιστοσύνη: το έκαναν. Χρειάστηκαν φυσικά και απειλές σε διαιτητές, ξεκατινιάσματα με αντιπάλους και γενναίες δώσεις έντασης.

Γεμάτα
Οι Αγγελόπουλοι προσεγγίζουν το μπάσκετ διαφορετικά. Θέλουν η ομάδα να παίζει καλό μπάσκετ, ο κόσμος που πάει στο ΣΕΦ να χαίρεται, ο Ολυμπιακός να εισπράττει χειροκροτήματα σε ευρωπαϊκές έδρες – οι δύο συνεχόμενες ευρωλίγκες και οι συνεχόμενες μέχρι φέτος παρουσίες στα F4 τους έχουν πείσει ότι αυτός είναι ο δρόμος. Φέτος οι νίκες του Ολυμπιακού στην Ευρώπη (καμιά φορά και οι ήττες του) ήταν αποτελέσματα ωραίων γεμάτων παιγνιδιών και το ΣΕΦ ήταν φέτος ο καλύτερος προορισμός για όποιον αγαπάει το παιχνίδι που λέγεται μπάσκετ. Με μια τέτοια προσέγγιση όμως, για να κερδίσεις τη μηχανή πρωταθλητισμού που λέγεται Παναθηναϊκός, θα πρέπει να έχεις μια ομάδα άψογη – δηλαδή και θεαματική (όπως θες), αλλά και σκληρή και ικανή να κερδίζει ματς από την άμυνα. Αλλιώς η ένταση που ξέρει να δημιουργεί ο ΠΑΟ και που σκοτώνει το όποιο καθαρό μυαλό, στα πλέι oφ, που είναι ματς λεπτομερειών, θα σε λυγίσει.

Σπανούλης
Πιθανότατα ο Ολυμπιακός να ήταν φέτος καλύτερος. Ηταν φρέσκος, γρήγορος, ενθουσιώδης, αλλά είχε ένα θεματάκι ευδιάκριτο: ήταν στημένος πάνω στον Σπανούλη αποκλειστικά και με κακό τον Σπανούλη ήταν δύσκολο να κερδίσει. Ολα τα υπόλοιπα προβλήματα του Ολυμπιακού, (εννοώ τα αγωνιστικά γιατί αυτά με τη διαιτησία παραμένουν άλυτα), ήταν συνέπεια αυτής της επιλογής. Αν ο Ολυμπιακός θέλει του χρόνου να βγει πρωταθλητής, θα πρέπει η νέα του ομάδα να μην έχει ένα τέτοιο όριο - να έχει π.χ. ένα σκόρερ-δημιουργό ακόμα. Αν ο ΠΑΟ γνωρίζει το όριό σου θα σε φρακάρει. Την τέχνη αυτή την ξέρει καλά.

Απορία
Ο ΠΑΟ σίγουρα δεν θα αλλάξει τρόπους: μπορεί του χρόνου να είναι λίγο καλύτερος στην Ευρωλίγκα μπορεί και να μην είναι – σίγουρα τον Μάιο θα είναι σκληρός κι ετοιμοπόλεμος. Η αληθινή απορία είναι ο Ολυμπιακός και το πώς θα συγκεράσει τη θεαματική του φύση (δηλαδή το μπάσκετ που ο κόσμος που πάει στο ΣΕΦ αγαπάει) με την υποχρέωση να κερδίσει το πρωτάθλημα. Φέτος όταν ο ηγέτης του λύγισε, γιατί ήταν μόνο ένας, λύγισε και η ομάδα….

Πηγή: sday.gr