Το έψαξα για να σιγουρευτώ και σας διαβεβαιώ ότι είναι απόλυτα έγκυρο το ρεπορτάζ. Η φήμη που κυκλοφόρησε την επομένη των τελικών της Α1, ότι τάχα ο αρχηγός του Ολυμπιακού θα ζητούσε εξαίρεση, ήταν υποβολιμαία και πάντως ανακριβής. Ουδέποτε δήλωσε τέτοιο πράγμα ο Σπανούλης.

Ούτε το αντίθετο είπε, βέβαια. Αφησε το θέμα να «σέρνεται», όχι τόσο για να αποφύγει τη σύγκρουση με τους εργοδότες του στον Ολυμπιακό όσο επειδή ήθελε να δώσει στο ταλαιπωρημένο κορμί του χρόνο αποκατάστασης και ανασυγκρότησης. Οι εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε έκτοτε έβγαλαν ενθαρρυντικό πόρισμα, ενώ οι 4 γεμάτες εβδομάδες των διακοπών ανανέωσαν τα κύτταρά του, σωματικά και εγκεφαλικά.

«Ξεκουράσου και μην αγχώνεσαι», ήταν το μήνυμα που έλαβε ο Σπανούλης από τον Φώτη Κατσικάρη, στον οποίο -ειρήσθω εν παρόδω- τρέφει ξεχωριστή εκτίμηση. Εάν ο ηγέτης του Ολυμπιακού και της Εθνικής δει στο σταυροδρόμι το πράσινο φως των γιατρών μετά το κρίσιμο τσεκ απ που ακολουθεί, μάλλον θα παίξει στο Μουντομπάσκετ.

ΕξυπακοYεται ότι θα τύχει ειδικής μεταχείρισης στη διάρκεια της προετοιμασίας, όπως απαιτούν η κατάσταση των ποδιών του, η ηλικία του και το ειδικό του βάρος. Εάν πάλι πει ότι δεν μπορεί, δεν πρόκειται να κληθεί. Για τους υπόλοιπους παίκτες του Ολυμπιακού, δεν θα υπάρξουν εξαιρέσεις.

Εάν πρέπει να ποντάρω τα ωραία μου λεφτά, θα τα βάλω στο «ναι» του Σπανούλη. Δεν είναι από εκείνους που θα αράξουν με τα πόδια ψηλά. Τον γνωρίζω αρκετά καλά και πιστεύω ότι οιστρηλατείται από τριπλό κίνητρο.

Το πρώτο αφορά το πληγωμένο του «εγώ» και το άδοξο φινάλε της τελευταίας σεζόν: η Εθνική του προσφέρει εφαλτήριο για νέο ξεκίνημα, μπολιασμένο με ενέσεις αυτοπεποίθησης και δημοφιλίας. Οι παλιόφιλοί του, Ζήσης και Μπουρούσης, θα είναι οι ιδανικοί σύμμαχοι.

Το δεύτερο έχει να κάνει με τη συμπεριφορά της «ερυθρόλευκης» κερκίδας: ο Σπανούλης γνωρίζει καλά ότι στην Εθνική δεν πρόκειται να τον βρίσει ποτέ κανένας, όπως δεν έβρισε ποτέ κανένας τους διεθνείς στις δύσκολες στιγμές της «επίσημης αγαπημένης».

Τέλος, ο Σπανούλης θέλει να κλείσει την εθνική του καριέρα με ένα φανταχτερό πυροτέχνημα, μία τελευταία διάκριση. Το Μουντιάλ δεν είναι Ευρωμπάσκετ. Η Ισπανία, που το διοργανώνει, δεν είναι Ουκρανία ούτε Λιθουανία. Τους Ισπανούς, που κατεβαίνουν πάνοπλοι, ο Βασίλης τους έχει άχτι.

Εάν είχαμε μπροστά μας ένα Ευρωπαϊκό, η συμμετοχή του Σπανούλη θα ήταν απίθανη. Θα καθόταν σπίτι με τη γυναίκα και τα τρία μωρά του, για να ξεκουραστεί. Ωστόσο, η συνύπαρξη με τον Ντουράντ, τον Τζινόμπιλι, τους Γκασόλ, τον Μπατούμ και τα υπόλοιπα αστέρια του γαλαξία είναι ξεχωριστή πρόκληση για έναν αθλητή αυτού του επιπέδου.

Στην πραγματικότητα, απορώ με τι καρδιά επιμένει στο δικό του «όχι» ο Δημήτρης Διαμαντίδης. Αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο...

Πηγή: sday.gr

Ελλάδα Μπάσκετ SPORTS