Όλων των ηλικιακών κατηγοριών Το πανηγύρι των ζουρλών άνοιξε ο Ολυμπιακός με τα ασφαλιστήρια. Την πλήρωσε η εθνική νέων ανδρών στην Κρήτη, με τρεις παίκτες να ενσωματώνονται την ύστατη ώρα με τα γνωστά αποτελέσματα. Τον χορό φρόντισε να σύρει κι η ίδια η Ομοσπονδία που στύλωσε τα πόδια κι έβγαλε γινάτι που (ευτυχώς) δεν έβγαλε μάτι τουλάχιστον στην ανδρών. Από τη στιγμή όμως που η υπέρτατη αρχή του μπάσκετ δε φρόντισε να είναι ενωτική και ρίχνει λάδι στη φωτιά σε κάθε ευκαιρία, ο πόλεμος συνεχίστηκε με την εθνική των εφήβων. Εκεί ανέλαβε δράση το αντίπαλο στρατόπεδο.

Μέχρι χθες έδιναν κι έπαιρναν δημοσιεύματα γιατί δεν έπαιζε ο τάδε δικός μας, γιατί έχει περισσότερο χρόνο ο δείνα και γενικώς... γιατί μπαμπά; Παιδική χαρά και εντελώς λάθος νοοτροπία που παραπέμπει σε συνοικιακά πρωταθλήματα παμπαίδων ή παγκορασίδων με τους μπαμπάδες να την πέφτουν στον προπονητή, επειδή έχει στο μάτι το παιδί. Ήμαρτον!

Απόψε βρήκαμε άλλο θεμα να ασχολούμαστε. Όχι, δεν καταπιανόμαστε με τη νίκη επί της Ισπανίας στη δεύτερη παράταση και την σπουδαία εμφάνιση του Χαραλαμπόπουλου και (κυρίως) του Σταμάτη. Ο αγώνας της Ελλάδας αποτελεί «χτύπημα στην πρώτη» για την αντίδραση του προπονητή Παπαθεοδώρου, ο οποίος μετά από ένα φάουλ στα τελευταία δευτερόλεπτα γύρισε οργισμένος στον πάγκο, πέταξε την διαπίστευσή του στον αθλητή Κόνιαρη κι έκανε μια κίνηση προς το μέρος του που -από μακριά- θα μπορούσε να φανεί χαστούκι ή προσπάθεια για χαστούκι. Τα συμπεράσματα για το συμβάν βγήκαν ελάχιστα λεπτά μετά τη λήξη του αγώνα, επειδή κάποιοι παρατηρητικοί είδαν στην άκρη ενός γενικού πλάνου (κάτω δεξιά γωνία) την οργισμένη αντίδραση του προπονητή. Φυσικά δεν είχαν τον χρόνο να μιλήσουν με κανέναν. Δεν έδωσαν καν τον χρόνο στον Κόνιαρη να πει χωρίς πίεση τι ακριβώς συνέβη.

Οι υπέρμαχοι της παιδαγωγικής κεραυνοβόλησαν τον αγροίκο προπονητή για την αντιπαιδαγωγική του κίνηση και την αγριότητα της... χειρονομίας. Οι υπέρμαχοι της Σπαρτιάτικης εκπαίδευσης των νέων αποθέωσαν τον κόουτς για τον τρόπο που «επέλεξε» να δώσει το μάθημά του στον πιτσιρικά. Γιατί άραγε νε έριχνε σφαλιάρα στον Κόνιαρη για λάθος φάουλ που έκανε κάποιος άλλος;

Πριν συνεχίσω, θα ήθελα να διευκρινίσω το εξής: Εκ φύσεως σιχαίνομαι τα ουρλιαχτά, δε γουστάρω να βρίζω τον κόσμο, δεν ανέχομαι να με βρίζουν. Όποτε σηκώνω τον τόνο της φωνής μου, αισθάνομαι απαίσια για πολλές ώρες. Και φυσικά δεν έχω επιλέξει ποτέ τη βια ούτε για να νουθετήσω, ούτε για να συμμορφώσω, ούτε για να επιβάλλω το... νόμο μου. Άρα δεν θα δικαίωνα ποτέ τέτοιες πρακτικές. Έτσι είναι ο χαρακτήρας μου. Φλώρος.

Από κει και πέρα όμως δεν μπορώ (και ζητώ συγγνώμη γι' αυτό απ' όσους τον κατακεραυνώνουν) να σταυρώσω τον Παπαθεοδώρου για ένα ακραίο (σύμφωνοι) ξέσπασμά του. Δεν υπάρχει έστω ένας (οποιασδήποτε ηλικίας) που να έχει περάσει από αποδυτήρια, πάγκο, παρκέ φορώντας κοντοβράκι και φανελίτσα και να μην έχει ακούσει... χριστοπαναγίες από κάποιον που ουρλιάζει με μανία μέσα στη μούρη του. Το μπουκάλι του Ιωαννίδη στον Σιγάλα, το πιο πρόσφατο ξέσπασμα του Μπαρτζώκα και διάφορες άλλες στιγμές που ατυχώς (για τους προπονητές) κατεγράφησαν από τις κάμερες δεν αποτελούν εξαιρέσεις, αλλά κανόνα. Και δεν πρόκειται περί πρακτικής, ούτε παιδαγωγικής μεθόδου. Πρόκειται περί φυσιολογικών στιγμιαίων αντιδράσεων του ανθρώπου σε οριακές καταστάσεις έντασης. Αντιστοίχως έχουν συμπεριφερθεί και παίκτες όλων των ηλικιών. Ανεξαρτήτως αν το μάθαμε ή αν το είδαμε. Φαντάζομαι ότι ο συγκεκριμένος προπονητής δεν το κάνει καθ' έξιν, δεν συνηθίζει να τραμπουκίζει τους παίκτες του. Θα το είχαμε ξαναδεί. Φαντάζομαι... Το να τον στείλουμε στην πυρά για συναισθήματα και αντιδράσεις που ο αθλητισμός προκαλεί και ταυτοχρόινως σε μαθαίνει την επόμενη φορά να τις τιθασεύεις μέσω της διαδικασίας του αυτοελέγχου (μεγαλείο του αθλητισμού λέγεται), είναι τουλάχιστον άδικο.

Τις εξηγήσεις παίκτη και προπονητή και τις δηλώσεις ότι δήθεν δεν συνέβη τίποτα δεν τις λαμβάνω καν υπόψιν, διότι έγιναν υπό την πίεση να υποβαθμιστεί το θέμα που διογκώθηκε σε χρόνο ρεκόρ. Βεβαίως κάτι συνέβη, αλλά από εκεί μέχρι τον απόλυτο διασυρμό του Παπαθεοδώρου υπάρχει απόσταση. Λέτε ξαφνικά να έγινε κάφρος; Δεν τον είδαμε χθες να κοουτσάρει πρώτη φορά.

Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο απ' όλα είναι ότι τα κίνητρα υπεράσπισης ή καταδίκης του προπονητή έχουν χρώμα. Όπως χρώμα είχε η αναστάτωση της εθνικής νέων ανδρών κι η -προσωρινή έστω- διασάλευση της ηρεμίας της εθνικής ανδρών. Επιτρέψτε μου όμως να επισημάνω ότι ευθύνη έχει κι η ίδια η Ομοσπονδία που δεν φρόντισε εξ αρχής να λειτουργήσει ενωτικά, με αποτέλεσμα το ένα να φέρει το άλλο κι ο καθείς στην αρένα του οπαδικού αίματος να βαράει τη δική του μπασαβιόλα.

Επαναλαμβάνω δεν γουστάρω ούτε τα ουρλιαχτά, ούτε τη βία, ούτε την απόπειρα ή την απειλή βίας. Ούτε ως πομπός, ούτε ως δέκτης. Είναι έξω από την μενταλιτέ μου (που λένε κι οι μορφωμένοι αναλυτές της ανθρώπινης προσωπικότητας και του τρόπου που αυτή διαπλάθετα). Είτε μας αρέσει είτε όχι όμως (αν είμαστε ρεαλιστές) ο αθλητισμός έχει την ιδιαιτερότητα να γεννά ακραία συναισθήματα και την ίδια ώρα την ιδιότητα να μαθαίνει στους κοινωνούς και λειτουργούς του πως να τα τιθασεύουν την επόμενη φορά.

Θα έδινα κάθε δίκιο στους επικριτές του Παπαθεοδώρου εάν τα κίνητρα τους ήταν καθαρά παιδαγωγικά (λες κι έχει κανείς το manual της σωστής διάπλασης των παίδων), εάν είχαν δει από κοντά ολόκληρη την σκηνή ή αν περίμεναν αυθόρμητες δηλώσεις και όχι αυτές που έγιναν προφανέστατα καθ' υπαγόρευση για να πέσουν οι τόνοι. Όπως ακριβώς έπρεπε να γίνει.

Επίσης μου γυρίζει τα μάτια το γεγονός ότι ο Παπαθεοδώρου, ο Κατσικάρης, ο Μίσσας γίνονται θύματα ενός ανελέητου πολέμου που έχει καταντήσει αηδία. Και στη μέση είναι οι εθνικές ομάδες. Ναι, ο Ολυμπιακός τον ξεκίνησε. Η ΕΟΚ δεν έκανε κάτι ουσιαστικό για να τον λήξει. Κι όλοι οι άλλοι συνεχίζουν σε απάντηση των απαράδεκτων πρακτικών.

Α, ξέχασα να σας πω. Η Ελλάδα νίκησε την Ισπανία στην δεύτερη παράταση. Ήταν η πρώτη αγωνιστική της δεύτερης φάσης των ομίλων του Ευρωμπάσκετ εφήβων που διεξάγεται στην Τουρκία και κάποιοι το ανακάλυψαν μαζί μ' ένα χαστούκι που τελικώς δεν έπεσε ποτέ. Φυσικά αν σηκώσεις όπλο δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν θα με σκοτώσεις ή όχι. Εντούτοις, αυτό το επιχείρημα νομίζω ότι είναι υπερβολικό για να περιγράψει την κίνηση του Παπαθεοδώρου.

Αν είμαστε ρεαλιστές και ειλικρινείς όλοι έχουμε υπάρξει θύτες ή θύματα ανάλογου ξεσπάσματος. Είναι μέσα στη ζωή και στα σίγουρα είναι μέσα στον αθλητισμό. Εκτός κι αν συζητάμε για πανευρωπαϊκό διαγωνισμό λυρικής σκηνής και όχι για μπάσκετ και ένταση των μαχών σώμα με σώμα.

Και για τελευταία φορά. Δεν γουστάρω ούτε τη βία , ούτε τις φωνές. Δεν γουστάρω όμως και να μπαίνουν οι εθνικές ομάδες σ' έναν πόλεμο χαρακωμάτων.

Θέλετε να αφαιρέσουμε την ταυτότητα του Παπαθεοδώρου; Να την αφαιρέσουμε. Ταυτόχρονα όμως να παραδώσουν τις επαγγελματικές τους ταυτότητες και όλοι οι προπονητές που δεν είχαν την «τύχη» να καταγράψουν οι κάμερες (έστω στη γωνιά του πλάνου) αντίστοιχή αντίδρασή τους. Δεν θα έμενε ούτε ένας προπονητής να καθίσει σε πάγκο. Ταυτόχρονα να αυτομαστιγωθούμε όλοι όσοι φωνάξαμε στα παιδιά μας, τα ανήψια μας, τα ξαδελφάκια μας, τα βαφτιστήρια μας, κάνοντας απειλητική κίνηση προς το μέρος τους πάνω στα νεύρα μας, βρίζοντάς τα.

Ο αναμάρτητος να πάρει το κεφάλι του Παπαθεοδώρου από τη ρίζα. Όχι όμως παρασυρόμενος από έναν παράλογο πόλεμο που στο τέλος θα ξεκάνει τις εθνικές ομάδες. Θα ξεκάνει το μπάσκετ.

Εκτός κι αν ο συγκεκριμένος προπονητής είναι τόσο αλήτης και δεν το ξέρω. Αν είναι σας ζητώ χίλια συγγνώμη.

Αφήστε τις εθνικές ομάδες στην ησυχία τους. Κι αν ο κάθε Κόνιαρης... παρενοχληθεί, να είστε βέβαιοι ότι θα τα... λαλήσει μόνος του. Όχι υπό την πίεση διασάλευσης της ηρεμίας μιας εθνικής ομάδας.

Φαντάζομαι δεν θα κατηγορηθώ ότι παίρνω το μέρος κάποιας ομάδας σ' αυτήν την παράλογη αντιπαράθεση. Κατηγορώ όποιον βάζει στη μέση τις εθνικές ομάδες. «Υπάλληλος» ο Κατσικάρης, «his master's voice» ο Μίσσας, «τραμπούκος» και «άδικος» ο Παπαθεοδώρου. Σειρά έχουν ο Λιμνιάτης, ο Παπανικολάου, ο Μανουσέλης.

Κι εγώ τσάτσος ή άσχετος. Δεκτά όλα...

Υ.Γ (1): Όσο η Ομοσπονδία σπείρει ανέμους θα θερίζει θύελλες. Έστω κι αν βάλλεται με μένος. Υποχρέωσή της είναι να... ενώνει.
Υ.Γ (2): Θαυμάζω την κίνηση του Παναθηναϊκού να επενδύσει σε ό,τι καλύτερο έχει η νέα γενιά του ελληνικού μπάσκετ. Η επένδυση αυτή υπερασπίζεται από μόνη της την πρόθεση. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για ο,τιδήποτε άλλο...

Πηγή: pamesports.gr

Μπάσκετ SPORTS