Έψαξα πρώτα στα κιτάπια του μυαλού μου και μετά στο Google, να βρω ομάδα μπάσκετ με το όνομα "Ιφιγένεια". Δεν βρήκα. Άλλωστε η Ιφιγένεια ήταν το μέσο για να εξευμενίσει ο Αγαμέμνονας (σ.σ. είχε προκαλέσει την οργή της θεάς Αρτέμιδας, σκοτώνοντας το ιερό ελάφι της) τους θεούς, ώστε να σταματήσει η άπνοια και να αποπλεύσει ο στόχος των Αχαιών από την Αυλίδα για την Τροία.

Ο μάντης Κάλχας αποκρίθηκε ότι έπρεπε να θυσιαστεί η θυγατέρα του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, η Ιφιγένεια. Δεν θα συνεχίσω τη… μυθολογία, παρότι το καλοκαίρι προσφέρεται για να δείτε κάποια από τις αρχαίες τραγωδίες που εξακολουθούν να ανεβαίνουν, είτε στην Επίδαυρο, είτε στην Ήλιδα, είτε αλλού.

Στις μέρες μας ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος (κυρίως) και τρεις συμπαίκτες του καλούνται να γίνουν οι …πορτοκαλί Ιφιγένειες, προκειμένου να εμφανίσουμε μια "εθνική επιτυχία". Κι εξηγούμαι:

Στο πρόσφατο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα των Εφήβων, ο Γιώργος Παπαγιάννης έπαιζε 16.1 λεπτά κατά μέσο όρο, ο Βασίλης Μουράτος 21.7 λεπτά, ο Αντώνης Κόνιαρης 23.8 λεπτά και ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος 36.6 λεπτά, όντας 1ος στη διοργάνωση σε χρόνο συμμετοχής.

Αυτοί οι τέσσερις (απόντος του Σκουλίδα, ο οποίος έσπασε το χέρι του) θα συμπεριληφθούν στην ομάδα U17, που θα πάρει μέρος στο αντίστοιχο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το οποίο ξεκινά στις 8 του μήνα στο Ντουμπάι.

Μαζί με τον Δημήτρη Φλιώνη του Άρη και τον Γιάννη Μιχαλούτσο (παίζει στην Ισπανική Λούγκο) θα είναι το βαρύ πυροβολικό της ομάδας του Δημήτρη Παπανικολάου.

Προσέξτε τί έχει συμβεί: Αυτά τα τέσσερα παιδιά ξεκίνησαν τέλη Ιουνίου την προετοιμασία, υπό την καθοδήγηση του Ηλία Παπαθεοδώρου. ΚΑΝΕΙΣ, και κυρίως ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, δεν προφυλάχθηκε, προκειμένου η Εθνική Εφήβων να φτάσει στα μετάλλια και τώρα, ξαναμπαίνουν από την αρχή σε νέα επίπονη διαδικασία, προκειμένου για να έχει τύχη η Εθνική U17.

Τί μπορούσε να συμβεί; Να επιλεγούν οι γεννημένοι το 1996 για το Πανευρωπαϊκό και αυτοί του 1997 για το Παγκόσμιο. Και για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης, η Σερβία, η οποία μας στέρησε τη συμμετοχή στον τελικό, η οποία κατετάγη δεύτερη φέτος (όπως και πέρυσι στην αντίστοιχη διοργάνωση Παίδων), η οποία είναι μέσα στα φαβορί για το χρυσό στο Ντουμπάι, είχε μόλις δύο 97άρηδες στο Πανευρωπαϊκό.

Αν απομονώσουμε τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, θα διαπιστώσουμε πως ένα παιδί, σε αυτήν την ηλικία, υποχρεώνεται να παίζει από τα τέλη Ιουνίου ως τα τέλη Αυγούστου, να συμμετέχει σχεδόν σε όλο το παιχνίδι (είπαμε, πρώτος σε χρόνο συμμετοχής σε όλη τη διοργάνωση), να συνεχίσει έτσι στο Ντουμπάι. Κι όλα αυτά πριν την πρώτη χρονιά που υπολογίζεται ως κομμάτι της 12άδας στον Παναθηναϊκό.

Θεωρώ ότι το παράδειγμα της Ιφιγένειας ήταν μάλλον ατυχές, όχι μόνο γιατί στο τέλος η Ιφιγένεια δεν θυσιάστηκε, αλλά γιατί σε καμία περίπτωση δεν βασανίστηκε. Όχι τόσο όσο ο Χαραλαμπόπουλος. Δεν γνωρίζω ποιος είναι ο σύγχρονος Κάλχας, ο χρησμός όμως είναι πρόδηλος: Είναι ταλέντα; Σκοτώστε τα!...

Υ.Γ.: Ποια σοβαρή χώρα, ποια σοβαρή ομοσπονδία ρισκάρει το ταλέντο ενός (έστω) παιδιού, το μπασκετικό του μέλλον, για να αποδείξει δια του πλασαρίσματος στα μετάλλια, ότι έχει… πετυχημένο αναπτυξιακό πρόγραμμα;

Υ.Γ.1: Άσχετο: Αντί για τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο του Παναθηναϊκού, θα προτιμούσα να δω τον …Βασίλη Χαραλαμπόπουλο (έναν εκ των κορυφαίων νέων Ελλήνων ηθοποιών), να παίζει σε παράσταση στην Επίδαυρο τον Αγαμέμνονα στην Ιφιγένεια Εν Αυλίδι. Και ας μοιάζει να είναι …κόντρα ρόλος.

Μπάσκετ SPORTS