Ο Παπανικολάου έκανε πραγματικότητα αυτό που ονειρευόταν από μικρό παιδί μ' ένα συμβόλαιο μαμούθ που δεν το 'χε φανταστεί στα πιο τρελά του όνειρα και το ελληνικό μπάσκετ συνεχίζει να εξάγει... προϊόντα σ' όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, αποδεικνύοντας τις αντοχές του σε περιόδους κρίσης.

Ο «Παπ» είναι ο τέταρτος Ελληνας παίκτης που θα αγωνίζεται του χρόνου στο ΝΒΑ, αλλά έχω την αίσθηση πως η πιο εντυπωσιακή είδηση που αποδεικνύει τη συνέπεια του ελληνικού μπάσκετ είναι αυτή που έφερε στη δημοσιότητα η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», σύμφωνα με την οποία ο Κώστας Βασιλειάδης βρέθηκε πολύ κοντά στους Πέλικανς, οι οποίοι έψαχναν μετά μανίας έναν αξιόπιστο σουτέρ, αλλά αναγκάστηκαν να αλλάξουν τα πλάνα τους, όταν τραυματίστηκε κάποιος ψηλός τους.

Να πω την αλήθεια δεν είμαι φαν (το αντίθετω θα έλεγα...) του τωρινού ΝΒΑ, με τη διαφορά πως δεν παύει να είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι μια ομάδα του ΝΒΑ διαπραγματεύεται μ' έναν Ελληνα σουτέρ, ο οποίος μάλιστα έχει αμφισβητηθεί αρκετά εντός συνόρων.

Δεν θα μπω στη διαδικασία του «αν ο Βασιλειάδης μπορούσε στο ΝΒΑ;», άλλωστε αυτή την απάντηση δεν θα την πάρουμε, από την στιγμή που δεν προχώρησε το deal. Θα σταθώ στο γεγονός ότι ο Ελληνας καλαθοσφαιριστής αποτελεί πλέον εξαγώγιμο προϊόν, ακόμη και στην αγορά του ΝΒΑ.

Οπως ανέκαθεν στο ποδόσφαιρο εμπιστευόμασταν ποδοσφαιριστές από τη Δυτική Ευρώπη ή τη Λατινική Αμερική, έτσι πλέον στο μπάσκετ ο Ελληνας καλαθοσφαιριστής έχει βάλει για τα καλά την δική του σφραγίδα και αποτελεί ένα από τα πλέον αξιόπιστα χαρτιά. Οταν οι Πέλικανς κοιτάζουν την περίπτωση του Βασιλειάδη σημαίνει πρώτα απ' όλα ότι εμπιστεύονται τον Ελληνα καλαθοσφαιστή κι αυτή είναι η βάση για να πάνε παρακάτω.

Η αναγνώριση αυτή δεν είναι παρά η συνέχεια της πολυετούς δουλειάς που γίνεται σε όλα τα επίπεδα. Σκαλί - σκαλί οι Ελληνες προπονητές και παίκτες κατακτούν αυτό που δικαιούνται. Αρχικά οι καλαθοσφαιριστές ήταν αυτοί που άρχισαν να κερδίζουν την εμπιστοσύνη των μεγάλων κλαμπ της Ευρώπης, τα τελευταία χρόνια οι Ελληνες προπονητές είναι ό,τι πιο hot υπάρχει στην αγορά και τώρα έρχεται ο Παπανικολάου και παραλίγο ο Βασιλειάδης για να εδραιώσουν την άποψη πως και οι Αμερικανοί ολοένα και περισσότερο εμπιστεύονται τα χρήματά τους σε ελληνικά χέρια.

Με την όποια παράνοια και τις μικρότητες που μας χαρακτηρίζουν, η αλήθεια είναι πως άπαντες έχουν βάλει λιθαράκι προς την κατεύθυνση αυτή. Η ΕΟΚ που με τις όποιες παραλείψεις, λάθη και αναχρονιστικές λογικές, συνεχίζει να παράγαγει και να τους καθιερώνει μέσα από τις μικρές εθνικές ομάδες, οι ερασιτεχνικοί σύλλογοι που είναι στη αφάνεια και κάποιοι εκ των οποίων κάνουν εκπληκτική δουλειά, αλλά και οι «μεγάλοι» που ξεκίνησαν πριν από τέσσερα - πέντε χρόνια να εμπιστεύονται τα ταλέντα και πλέον μπαίνουν στη διαδικασία να «χτίσουν» πάνω σ' αυτά.

Ανεξάρτητα αν το 'καναν για να γλιτώσουν κανένα φράγκο, το καλό είναι ότι το κάνουν πιστά με έναν σχετικό προγραμματισμό που συνδυάζει ανάπτυξη και πρωταθλητισμό.

Υ.Γ.1: Δεν ήμουν υπέρ της «αγοράς» μιας θέσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο, από την άλλη όμως σκεφτείτε τώρα να ήμασταν στη θέση της Ρωσίας και να χάναμε από καμια Ελβετία στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ του 2015. Καθαρά ιδεολογικά μπορώ να καταλάβω την άποψη αυτών που τάχθηκαν κατά της απόφασης της Ομοσπονδίας να πληρώσει για να διεκδικήσει τη θέση.

Από την άλλη, βλέποντας τα πράγματα απόλυτα ρεαλιστικά, η επιλογή ήταν μονόδρομος. Η Εθνική γλίτωσε καμιά 500αριά χιλιάδες από τα ταξίδια σ' όλα τα απίθανα μέρη των προκριματικών, απέφυγε τις αρνήσεις των διεθνών και τον χαμό που θα προκαλούσαν και μαζί καμιά ξεφτίλα που θα την άφηνε και εκτός Ευρωμπάσκετ.

Υ.Γ.2: Για την Εθνική ομάδα είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα... Συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο του Μελάγιες στο σημείο πως η κουβέντα μπορεί να ξεκινήσει μόνο όταν δούμε και τον Καλάθη στο παρκέ. Η παρουσία του ομογενούς πόιντ γκαρντ αλλάζει όλη τη λογική στην επίθεση του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος, οπότε ας περιμένουμε να δούμε και μετά θα κρίνουμε με μεγαλύτερη ασφάλεια.

Πηγή: gazzetta.gr

Μπάσκετ SPORTS