Το 2002 δεν πήγε καν στο Μουντομπάσκετ. Το 2004 στην Αθήνα δεν κατάφερε να διεκδικήσει κάποιο μετάλλιο όπως είχε στόχο. Αυτές οι αποτυχίες τη βοήθησαν να περάσει στη συνέχεια μια εξαιρετική τριετία στην οποία κατέκτησε δυο ευρωπαϊκά μετάλλια κι έπαιξε έναν τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αλλά προσοχή, σήμερα το πράγμα δεν είναι ίδιο.

Oι αποτυχίες του 2002 και του 2004 δημιούργησαν εγρήγορση στην Εθνική, οδήγησαν σε μια σταδιακή και επιτυχημένη ανανέωση της ομάδας, αξιοποιήθηκαν γόνιμα. Μόνο που από το 2008 και μετά έχει χαθεί τελείως ο μπούσουλας. Η «επίσημη αγαπημένη» δέχεται τόσα πολλά χαστούκια που θα 'λεγε κανείς ότι έχει γίνει μαζοχίστρια: γουστάρει το ξύλο. Ενας από τους λόγους αυτών των συνεχόμενων στραπάτσων είναι ότι η ομοσπονδία φοβάται συγκλονιστικά την ομολογία μιας αποτυχίας και σκάβει λάκκους στην άμμο για να κρύψει το κεφάλι της. Είναι προφανές ότι η πίεση που νιώθει η ΕΟΚ στην κόντρα της με τον Ολυμπιακό και όχι μόνο (μέχρι και στον Αρη ήταν το καλοκαίρι έξαλλοι με τα καμώματα της ομοσπονδίας) έχει οδηγήσει τον πανίσχυρο, αλλά και ηλικιωμένο πλέον Γιώργο Βασιλακόπουλο στην υστερική ανάγκη μιας διάκρισης. Αυτή η ανάγκη έχει γίνει ο λόγος των συνεχόμενων οδυνηρών αποτελεσμάτων.

Ανάγκη

Το Παγκόσμιο της Ισπανίας είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η ομοσπονδία αγόρασε τη συμμετοχή της ομάδας στα τελικά. Η απουσία της Ρωσίας, της Ιταλίας και τα προβλήματα των Αργεντινών, των Λιθουανών και των Γάλλων άφηναν περιθώρια για μια διάκριση. Αλλά διακρίσεις κατά παραγγελία δεν υπάρχουν, έστω κι αν αυτό το Μουντομπάσκετ είναι το φτωχότερο των τελευταίων ετών και ένα από τα ελάχιστα στην ιστορία όπου ο τελικός του έμοιαζε γνωστός πριν αρχίσει. Η αποτυχία της ομάδας πέρυσι στο Ευρωμπάσκετ και πρόπερσι στο Ολυμπιακό τουρνουά έπρεπε να κάνει κατανοητό ότι η ομάδα ήθελε χρόνο για να χτιστεί από την αρχή κι όχι ένα νέο τουρνουά για να διακριθεί και να σβήσει τα προηγούμενα. Ο γενικότερος πανικός της ανάγκης για διάκριση έφερε από την αρχή κακούς χειρισμούς: η περίπτωση του Κουφού είναι ενδεικτική των λαθών, ενώ δεν μου φάνηκε και πολύ λογικό η ομάδα να περιμένει ένα παίκτη όπως ο Καλάθης, που έχει τιμωρηθεί για ντόπινγκ, χωρίς να τον έχει στα ματς της προετοιμασίας της. Ο αποκλεισμός από τους Σέρβους με ένα βαρύ σκορ μάλιστα, έμοιαζε στο τέλος ως ένα είδος σκληρής τιμωρίας. Πόνεσε γιατί η Εθνική, κόντρα σε μέτριους πάντως αντιπάλους που όλοι από τους «8» αποκλείστηκαν, έκανε καλούτσικα ματς, αλλά ήταν η λογική κατάληξη μιας ομάδας που έκοψε δρόμο για να πάει σε μια διοργάνωση.

Κατσικάρης

Ο Φώτης Κατσικάρης είναι συμπαθέστατος άνθρωπος και καλός προπονητής: γλίτωσε τον ρόλο του απόλυτου φταίχτη, που φορτώθηκαν οι προκάτοχοί του. Από το 2009 και μετά φταίνε για τις αποτυχίες ο Καζλάουσκας, ο Ζούρος, ο Τρινκιέρι κτλ. Η Εθνική έχει γίνει κέντρο διερχομένων, αφού όποιος παίκτης θέλει φεύγει (χωρίς την παραμικρή συνέπεια) κι όποιος θέλει έρχεται, αλλά φταίνε οι προπονητές, οι κακές βραδιές, το κακό το ριζικό μας. Εγώ απέξω βλέπω ότι έχει χαθεί η μπάλα και ότι υπάρχει ένα μεγάλο άγχος (ακόμα και στους δημοσιογράφους) να αποδείξουν ότι όλα πάνε καλά, ότι υπάρχει μια νέα ομάδα (η πρώτη νέα ομάδα με ένα μόνο νέο παίκτη, τον ευτυχώς πολυτάλαντο Αντετοκούνμπο), με έναν νέο γκουρού της προπονητικής κτλ. Το βέβαιο είναι ότι το μόνο που υπάρχει είναι μια γερασμένη ομοσπονδία, που διοικείται τριάντα χρόνια από τον ίδιο άνθρωπο. Που για τα επτά άγουρα χρόνια, δε γίνεται να μην έχει ευθύνες.

Κρίμα

Ολη αυτή η εξέλιξη είναι κρίμα για τον ίδιο τον Βασιλακόπουλο, που έκανε το μπάσκετ εθνικό σπορ, αλλά γατζωμένος στην καρέκλα του δεν καταλαβαίνει ότι η παρουσία του προκαλεί εντάσεις που εν τέλει η Εθνική πληρώνει. Είναι κρίμα ένας άνθρωπος με τις σοσιαλιστικές ιδέες του Βασιλακόπουλου, που κάποτε δεν ήθελε να φαίνονται στις στολές των αθλητών οι μάρκες που υπάρχουν στις φανέλες της ομάδας, σήμερα να ψάχνει λεφτά χορηγών για να αγοράσει συμμετοχές σε Μουντομπάσκετ. Είναι κρίμα αυτός που υπήρξε ο τεράστιος πολέμιος του ντόπινγκ ως γγΑ να κάνει γαργάρα την ιστορία του Καλάθη. Είναι κρίμα να παρακολουθεί ατάραχος το γκρέμισμα, όχι απλά μιας ομάδας, αλλά μιας τεράστιας ιστορίας.

Δύσκολα

Μια αποτυχία μπορεί να είναι διδακτική. Στόχος πρέπει προφανώς να είναι μια διάκριση στο επόμενο Ευρωμπάσκετ: αλίμονο αν η ομάδα πάει και σε αυτό άκλαυτη. Αλλά μια διάκριση μπορεί να 'ρθει μόνο με δουλειά, καλό προγραμματισμό και σχέδιο. Αν την ψάχνουμε για να μη μας τη «λένε» για τον Τανατζή, τον Χριστοδούλου, τον Σχοινά κτλ., αλίμονό μας...

Τζάμπα μαγκιές

Φυσικά ένα σημάδι ότι έχει χαθεί κάθε μέτρο στην Εθνική είναι και η αντίδραση του Γιώργου Πρίντεζη κατά όσων χάρηκαν -τάχα μου- για την αποτυχία της Εθνικής. Πρώτα απ' όλα για τον αποκλεισμό της ομάδας δεν μου προκύπτει να χάρηκε κανένας. Δεν είδα πουθενά κάποιον να λέει «χαίρομαι που η ομάδα αποκλείστηκε»: αν υπάρχει κάποιος που το έκανε είναι τόσο μικρόψυχος, που κακώς ασχολήθηκε μαζί του. Αν υπήρξαν σχόλια και κάμποσα, είναι γιατί ο αποκλεισμός αυτός ήρθε έπειτα από την περίφημη εξαγορά της συμμετοχής -για την οποία ελπίζω οι παίκτες να μας επιτρέπουν να μην πανηγυρίζουμε, εκτός αν οι ίδιοι θέλουν να κερδίζουν με wild card κι όχι με την αξία τους, οπότε ας μας το πουν. Κανείς δεν ειρωνεύτηκε κανέναν παίκτη της Εθνικής και κανείς πουθενά δεν τόλμησε να πει και το προφανές, ότι δηλαδή κάνα-δυο από δαύτους ήταν σε κακή κατάσταση ή δεν είναι παίκτες επιπέδου ομάδας που ονειρεύεται διάκριση. Αλλά κι αν υποθέσουμε ότι κάποιοι χάρηκαν ή κάποιοι έκαναν αιχμηρή κριτική, είναι δυνατόν αθλητής να απαντά με λεξιλόγιο κοινού χούλιγκαν και η ομοσπονδία να μην επεμβαίνει; Και τι είδους μαγκιά είναι αυτή του Πρίντεζη; Μπορείτε να φανταστείτε τον Διαμαντίδη, τον Σπανούλη, τον Γιαννάκη, τον Φραγκίσκο Αλβέρτη να μιλάνε έτσι; Ή δεν είχαν αυτοί αποτυχίες;

Το περασμένο καλοκαίρι η Ελλάδα έστησε στον τοίχο τον Κώστα Κατσουράνη, ενώ βρισκόταν στην άλλη άκρη της Γης. Ο πρωταθλητής Ευρώπης Κατσουράνης, θύμα μιας πρωτοφανούς για τα ελληνικά δεδομένα ενορχηστρωμένης επίθεσης, δεν είπε κουβέντα. Τον λέγαμε «τελειωμένο», «κλικαδόρο», «παλιάνθρωπο», «βύσμα» κτλ. Δεν μίλησε ποτέ. Οχι επειδή είναι πρόβατο, αντίθετα με τον καπετάν-μάγκα Πρίντεζη, αλλά διότι ξέρει ότι ένας αθλητής οφείλει πάντα να δείχνει το ήθος του. Καμιά φορά και σιωπώντας.

Συμπέρασμα

Αφού πιάσαμε το μπάσκετ, να πω και δυο συμπεράσματα από την παρουσία της Εθνικής στο Μουντομπάσκετ, έτσι όπως μου τα μετέφερε ένας φίλος, που είναι από τις μεγάλες δόξες της ομάδας. Το ένα, το καλό, είναι ότι ο Αντετοκούνμπο μοιάζει με τον παίκτη πάνω στον οποίο μπορεί σε τρία-τέσσερα χρόνια από τώρα να χτιστεί μια καλή ομάδα -τότε θα υπάρξει και η παρακμή των Ισπανών, των Γάλλων και των Λιθουανών. Το δεύτερο, το κακό, ότι με ένα μόνο καλό σέντερ και χωρίς αξιόπιστο σκόρερ προκοπή δεν γίνεται. (Πάντως κανείς ακόμα δεν είπε ότι χρειάζεται ο Τάκης Φύσσας δίπλα στον Κατσικάρη...).

Πηγή: SportDay

Μπάσκετ SPORTS