Aρχίζει, λοιπόν, το ματς, αν και για να είμαι ακριβής άρχισε από χθες στη Βιτόρια, όπου οι παλιοί (της Λαμποράλ Κούτσα) βάπτισαν στην κολυμπήθρα της Ευρωλίγκας τους νέους (της Νεπτούνας Κλαϊπέντα).

Αρχίζει το ματς και μπορεί (σε αντίθεση με την περιγραφή του Κηλαηδόνη) να μην αδειάζουν οι δρόμοι και να μην ερημώνει η πόλη, ούτε να μας δονεί του Διακογιάννη η φωνή, αλλά καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια!

Αυτός ο καιρός αργεί ακόμα και κανείς δεν ξέρει τι θα μας φέρει, ωστόσο το ελληνικό μπάσκετ όχι μονάχα βρίσκεται στην εκκίνηση της διοργάνωσης, αλλά βάζει κιόλας πλώρη για να τερματίσει στη Μαδρίτη!

Επίτηδες αναφέρω συλλήβδην το ελληνικό μπάσκετ και δεν περιορίζω το βεληνεκές μου στον Ολυμπιακό και στον Παναθηναϊκό: ούτως ή άλλως τα καμάρια μας είναι (να τη γράψω, να μην τη γράψω τη λέξη, τελικά τη γράφω και ξα τους των Αγγελόπουλων και του Γιαννακόπουλου) εθισμένα στο κυνήγι των μεγάλων στόχων, αλλά οι ελληνικές σημαίες ξεδιπλώνονται και αλλαχού, χώρια που μπορεί κιόλας να ανεμίσουν στο Palacio de los Deportes!

Oσο για τους Ισπανούς που είναι οι οικοδεσπότες του φάιναλ φορ, άσ' τους να κουρεύονται διότι καμιά δική τους (εθνική ή σωματειακή) ομάδα δεν είδε χαίρι και προκοπή σε αυτό το γήπεδο, που αποδείχθηκε ένα αξεπέραστο ταμπού τόσο για τη «Φούρια Ρόχα» (στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1986 και του 2014 και στο Ευρωμπάσκετ του 2007) όσο και για την Ταού Βιτόρια στο φάιναλ φορ του 2008!
Μια Ευρωλίγκα στο έλεος της ελληνικής cosa nostra!

Aυτό το τελευταίο δεν το θυμάται ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς, διότι έτυχε εκείνη την εποχή να μη βρίσκεται στον πάγκο της ομάδας με την οποία συμβλήθηκε τόσο πολύ, ώστε να θεωρείται Σιαμαίος με τον (πρόεδρό της) Χοσέαν Κερεχέτα!

Ο νυν προπονητής του Παναθηναϊκού, μολονότι δεν κατάφερε να οδηγήσει ούτε την Ταού ούτε την Μπαρτσελόνα στον θρόνο, αποτελεί μια από τις "εικόνες" της διοργάνωσης: ως παίκτης (και δη αρχηγός) της Γιουγκοπλάστικα στέφθηκε δυο φορές πρωταθλητής Ευρώπης («κι αν δεν σκορπίζαμε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, θα παίρναμε όχι τρία, αλλά δεκατρία τρόπαια», όπως έχει πει ο Ντίνο Ράτζα), ενώ αύριο κόντρα στην Τουρόφ θα εγκαινιάσει την 13η παρουσία του στον πάγκο!

Η δέκατη τρίτη που θα ήθελε να τη δει να αποβαίνει γούρικη, αλλά ξέρει καλά όπως σε αυτήν την παρτίδα δεν παίζει ακόμη με τα λευκά και προφανώς συμμερίζεται (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) την ταπεινότητα του Δημήτρη Διαμαντίδη, ο οποίος είπε τις προάλλες ότι «ο στόχος μας είναι να περάσουμε στη δεύτερη φάση και βλέπουμε....».
Μια Ευρωλίγκα στο έλεος της ελληνικής cosa nostra!

Τάδε έφη ο ταπεινός Διαμαντίδης, αλλά δεν ξέρω τι λέει επ' αυτού και ο Παππάς, που (χαριτολογώντας έχει δηλώσει ότι) δεν είναι ταπεινός!

Επίσης δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό του ο Μίλαν Τόμιτς, ο οποίος, ως παίκτης και ως συνεργάτης του Γιαννάκη, του Ιβκοβιτς και του Μπαρτζώκα, έχει φάει τόση Ευρωλίγκα, ώστε στην κουζίνα του σπιτιού τους, η Ελενα Λιάφου του κρύβει πια τα κουτάλια!

Παρών και στους τρεις θριάμβους του Ολυμπιακού, ο «τσόγλανος» (όπως τον συνέστησε στην πιάτσα ο Ιωαννίδης το 1991) θα κάνει το ντεμπούτο του απόψε στη Βαλένθια ως head coach, διεκδικώντας όχι το μάξιμουμ, αλλά το μίνιμουμ!
Μια Ευρωλίγκα στο έλεος της ελληνικής cosa nostra!

Το γράφω αυτό, διότι δεν ξέρω εάν τον περασμένο Μάρτιο ο Μίλαν ένιωσε ένα τσίμπημα, ακούγοντας ότι ο Αλβέρτης ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού, αλλά σίγουρα αισθάνεται πως (μολονότι δεν εξαρτάται από τον ίδιο) έχει μια ευκαιρία που μπορεί να την αρπάξει από τα μαλλιά!

Βασικά κι αφού ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα δεν κατάφερε (την περασμένη Πέμπτη) να πιάσει από τα μαλλιά τον... Ιβάνοβιτς, ο αντ' αυτού Τόμιτς θα ήθελε σήμερα να βγάλει τα απωθημένα του κόντρα στον (άλλοτε συμπαίκτη του προπονητή του Παναθηναϊκού στη Γιουγκοπλάστικα) Περάσοβιτς!

Ξεμάκρυνα πολύ από εκείνο που έγραψα στην αρχή για τις ελληνικές σημαίες οι οποίες ξεδιπλώνονται παντού και επειδή κανείς δεν θέλει να τις δει να υποστέλλονται, είναι προφανές ότι έξω πάμε καλά, όπως έλεγε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής!
Μια Ευρωλίγκα στο έλεος της ελληνικής cosa nostra!

Πάμε καλά, διότι πέραν του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, η Ελλάδα θα 'χει τον νταλκά της και γι' άλλες επτά ομάδες στις οποίες εκπροσωπείται επαξίως: την Ούνικς Καζάν των επτά δικών μας ανθρώπων (Ζήσης, Καϊμακόγλου, Πεδουλάκης, Βόβορας, Παναγιωτόπουλος, Βαβέτσης, Καλαϊτζάκης), την ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Ιτούδης, Πιστιόλης, Χατζηχρήστος), την Αναντολού Εφές (Περπέρογλου, Αγγέλου), τη Ρεάλ Μαδρίτης (Μπουρούσης), την Ουνικάχα Μάλαγα (Βασιλειάδης), την υπερασπιζόμενη τα σκήπτρα του Μιλάνου, Μακαμπί Τελ Αβίβ (Σχορτσιανίτης) και τη Γαλατάσαραϊ (Βουγιούκας)...

Κατόπιν όλων αυτών μπορεί η Χούντα των συνταγματαρχών να είχε λανσάρει το σύνθημα «Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών», αλλά στην προκειμένη περίπτωση μας ταιριάζει το «Ελλάς, Ελλήνων, μπασκετικών»...

Δεν έχω καμιά πρόθεση, είτε τώρα, είτε τον Μάιο με το καλό, να κάνω μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα, αλλά διάβολε, η Ψωροκώσταινα παράγει μπάσκετ και η (πράσινη, κόκκινη και γενικώς ελληνική) Ευρωλίγκα μπορεί να θεωρείται κόζα νόστρα!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS