Σοκαρίστηκα πριν από δυο χρόνια στο Ρέθυμνο, όταν άκουσα (με τα ίδια μου τα αυτιά) ένα κοριτσάκι που είχε μείνει μ' ανοικτό το στόμα από την πολυτέλεια ενός οίκου ευγηρίας, να εξομολογείται -με την παιδιάστικη αφέλειά του- στον μπαμπά του ότι «θέλω να γεράσω γρήγορα για να `ρθω να μείνω εδώ», αλλά νομίζω πώς κάτι ανάλογο θα σκέπτονται και όλοι οι εκκολαπτόμενοι σταρς του ΝΒΑ!

Θα ανυπομονούν δηλαδή κι αυτοί να περάσουν τα χρόνια, να δρέψουν θριάμβους, να φάνε τα ψωμιά τους, να γεράσουν (από αθλητικής πλευράς), να αποσυρθούν και να βιώσουν κι ελόγου τους τη συγκίνηση και την ανατριχίλα που ένιωσε, χθες τα ξημερώματα, να τον διαπερνούν σύγκορμο ο Στογιάκοβιτς!

Αυτή ήταν όντως μια στιγμή που θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη του Πέτζα: τολμώ να πω (χωρίς να έχω προλάβει να μιλήσω μαζί σου) πως η δύναμή της ξεπερνάει όλες τις προηγούμενες, οι οποίες περνούσαν από μπροστά του σαν κινηματογραφικό φιλμ, την ώρα που έβλεπε τη φανέλα με το Νο 16 να ανεβαίνει για να εναποτίθεται -στην κορύφωση αυτής της σεπτής ιεροτελεστίας- στον ουρανό της «Sleep Train Arena»...

Εκτός από την οροφή του γηπέδου των Κινγκς (των οποίων διετέλεσε πρωτοκλασάτος παίκτης επί επτά συναπτές περιόδους), ασφαλώς η φανέλα του Στογιάκοβιτς κοσμεί και το πάνθεον του παγκοσμίου μπάσκετ: τεκμαίρεται αυτή η γενίκευση από το γεγονός ότι στη μακρά ιστορία του ΝΒΑ ο Πέτζα ότι είναι μόλις ο τέταρτος Ευρωπαίος παίκτης και (εάν δεν έχω χάσει κάπου τεύχη) ο έκτος μη Αμερικανός, ο οποίος αξιώθηκε να απολαύσει τη μεγίστη τιμή της απόσυρσης της φανέλας του, ως δείγμα αναγνώρισης, σεβασμού, ευγνωμοσύνης και παντοτινής θύμησης!

Απλώς σε αντίθεση με το Νο 16 του Στογιάκοβιτς στο Σακραμέντο, με το Νο 21 του (συμπατριώτη, συμπαίκτη και μέντορα του στους Κινγκς) Βλάντε Ντίβατς και με το Νο 11 του Ζιντρούνας Ιλγκάουσκας στους Καβαλίερς, ο συχωρεμένος Ντράζεν Πέτροβιτς είδε πιο κοντά απ' όλους τη δική του φανέλα με το Νο 3 να ανεβαίνει στον ουρανό της «Meadowlands Arena»!

Οι Νετς την απέσυραν μόλις πέντε μήνες μετά τον θάνατό του και από τον ουρανό όπου βρίσκεται ο «Μότσαρτ» αναπνέει και αισθάνεται πως η ανάσα του κάνει αυτή τη φανέλα να κυματίζει...

Η υπέρτατη τιμή που του επιφύλαξαν οι Κινγκς και τα συγκλονιστικά συναισθήματα που ένιωσε ο Πέτζα εκτείνονται πέρα από τα όρια της πρωτεύουσας της Καλιφόρνια και αποτελούν πλέον κομμάτι και της ιστορικής ελληνικής μνήμης!

Το υπερθεματίζω τούτο χωρίς την παραμικρή δόση σωβινισμού, καθότι πέρα από το γεγονός ότι ο Στογιάκοβιτς έζησε τέσσερα χρόνια στη Θεσσαλονίκη, παντρεύτηκε με την (πρωταθλήτρια του άλματος εις ύψος) Αλέκα Καμηλά και ζει πλέον στην Αθήνα, υπήρξε κιόλας πρεσβευτής του ελληνικού μπάσκετ στο ΝΒΑ!

Ανδρώθηκε και απέκτησε φήμη, που πολύ γρήγορα ξεπέρασε τα στενά ελληνικά, αλλά και τα ευρωπαϊκά, όρια αγωνιζόμενος (1994-98) με τον ΠΑΟΚ, ενώ είχε και το όνομα και τη χάρη: σύμφωνα με τη μόδα της εποχής, ελληνοποιήθηκε και μάλιστα η αστυνομική ταυτότητα και το διαβατήριό του δεν έγραφε Predrag Stojakovic, αλλά Πέτρος Κίνης!

Ο Κίνης με τ' όνομα!

Ως Κίνης έγινε το αντικείμενο του (αλά Τζέρι Κράουζε με τον Τόνι Κούκοτς στους Μπουλς) πόθου του τζένεραλ μάνατζερ των Κινγκς Τζεφ Πέτρι, ως Kinis from Greece επιλέχθηκε στο Νο 14 του ντραφτ του 1996 από τους Κινγκς, ως Κίνης θα μπορούσε κιόλας να φορέσει τη φανέλα της (ελληνικής) εθνικής ομάδας...

Είτε ως Στογιάκοβιτς είτε ως Κίνης ο Πέτζα διέπρεψε επί 13 σεζόν σε πέντε ομάδες του ΝΒΑ, αναδείχθηκε δυο φορές νικητής στον διαγωνισμό τριπόντων του All Star Weeekend, έγραψε έναν μέσο όρο 17 πόντων σε 899 αγώνες, άφησε ως παρακαταθήκη ένα σουτ που (από τόσο για τη μηχανική όσο και για την ευστοχία του) αποτελεί αντικείμενο διδαχής στα σεμινάρια και κατεβαίνοντας από τη σκηνή γεύθηκε κιόλας το κερασάκι στην τούρτα μιας σπουδαίας καριέρας...

Το δαχτυλίδι του πρωταθλητή (τη σεζόν 2010-11) με τους Μάβερικς εννοώ, αν και πιστεύω πως ακόμη κι αυτός ο υπέρτατος θρίαμβος θα ωχριά μπροστά στη μεγάλη ανατριχίλα της προχθεσινής βραδιάς...

Μαζί με τη φανέλα με το Νο 16 που ανέβαινε στην οροφή του γηπέδου των Κινγκς, αναρριχόνταν επίσης οι έντονες εικόνες και οι συναρπαστικές αναμνήσεις μιας υπέροχης (αθλητικής) ζωής: είναι όλα εκείνα τα συναισθήματα που (για να μην παρεκκλίνω από το πνεύμα του προλόγου μου) παράγονται εκείνη τη στιγμή και θα έκαναν ακόμη και τους τωρινούς ρούκις του ΝΒΑ -όπως ο Κώστας Παπανικολάου- να ανυπομονούν να περάσουν τα χρόνια, να χορτάσουν το μπάσκετ, να γεράσουν, να βγουν στη σύνταξη και να ζήσουν την ανατριχίλα αυτής της ιερής, μοναδικής και ανεπανάληπτης μυσταγωγίας!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS