Aπό τη δεκαετία του '80 με τον «Φίλαθλο» όταν στον αποδυτηριάκια γραφόταν «και ποιος μου λέει εμένα...» και μετά ακολουθούσε τι νόμιζε ο συντάκτης, εκατομμύρια Ελληνες μάθανε να σκέφτονται στο «και ποιος μου λέει εμένα». Και δεκάδες δημοσιογράφοι μάθανε να το ικανοποιούνε. Το «και ποιος μου λέει εμένα» έπεσε σύννεφο στην απόλυση του Μίτσελ από τον Ολυμπιακό. Από τον Ραϊόλα μέχρι τον Καρεμπέ, από τον Μαρινάκη που θα πάρει Ελληνα προπονητή για να του κάνει τα γούστα μέχρι τον Φουστέρ και τη γυναίκα του Μίτσελ, όλα γράφτηκαν για την απόλυση του Ισπανού. Σε σημείο που για να βγουν όλα αλήθεια, ο Μαρινάκης θα έπρεπε να προσλαμβάνει τον Μίτσελ και να τον απολύει καμιά δεκαριά φορές. Προφανώς κάποια από όλα είναι πραγματικά. Τα περισσότερα είναι «και ποιος μου λέει εμένα». Λίγη όμως σημασία έχουν αφού υπάρχει η μεγάλη αλήθεια, ο «καθρέφτης που είναι το γήπεδο» που λέει και το κλισέ. Ο Ολυμπιακός δεν τράβαγε. Το αν έχει την ευθύνη ο Μαρινάκης ή την έχουν ο Ισά και ο Καρεμπέ, την έχει ο Μίτσελ ή οι παίκτες έχει σημασία στον καταλογισμό των ευθυνών, αλλά τίποτα περισσότερο. Κάτι σαν την Ελλάδα που όλοι έχουν γνώμη για το τι φταίει, αλλά κανένας δεν λέει πειστικά τι πρέπει να γίνει. Εκτός αν θα φύγει ο Μίτσελ και οι παίκτες θα φυσάνε, όπως ο Βενιζέλος έδιωχνε την τρόικα για να λύσει το πρόβλημα.

 

Το πραγματικό ερώτημα που δεν απαντιέται από κανένα «και ποιος μου λέει εμένα» είναι το αν ο Ολυμπιακός θα παίξει καλύτερα με άλλον προπονητή. Για την ακρίβεια, αν θα παίξει καλύτερα σε διάρκεια αφού καλύτερα από τα ματς με τη Γιουβέντους και την Ατλέτικο δύσκολα τον βλέπω να παίζει. Το πραγματικό ερώτημα είναι «Μπορεί ο Ολυμπιακός να παίζει το 80% της μπάλας που έπαιξε στα καλά ευρωπαϊκά του ματς;» αφού το 100% σε κάθε ματς με τον Πάνθρακα ή τον Πλατανιά δεν γίνεται. Μου φαίνεται δύσκολο. Και μου φαίνεται δύσκολο διότι η φετινή ομάδα πάσχει στη σχεδίαση.

 

Στην άμυνα έχει δύο πλάγιους σε κάθε πλευρά, αλλά στα στόπερ έχει μείνει με ένα βασικό που ήρθε από μακρά αποχή και έναν κομμένο στην προετοιμασία που επέστρεψε για να κλείσει τρύπα. Στο κέντρο και την επίθεση η ομάδα είναι φορτωμένη στον άξονα με «οκτάρια», «δεκάρια» και δεύτερους κυνηγούς και έχει έναν πλάγιο τον Ντοσεβί, που μπορεί να ανοίξει τις άμυνες, αλλά δεν πατάει περιοχή. Το αποτέλεσμα ήταν ο Ολυμπιακός να παίζει ασύμμετρα. Μονόπαντα, με τη μία πλευρά να έχει παίκτη που να πατάει στη γραμμή και στην άλλη ο παίκτης να παίζει ντεμί.

 

Το μεγαλύτερο προσόν του Μίτσελ είναι ότι έβγαλε παίκτες που πουλιόντουσαν χωρίς να απαιτεί να αντικατασταθούν. Μετά τις μεταγραφές το καλοκαίρι είχε πει ότι καταλαβαίνει πως δουλεύει σε ομάδα που πρέπει να πουλάει παίκτες και να ξαναφτιάχνεται. Μόνο που μετά τη νίκη με την Ατλέτικο είχε πει ότι ο Ολυμπιακός παίζει στο 70% της απόδοσής του. Από τη συνέχεια φάνηκε ότι έπαιζε στο 110%.

 

Οι κίνδυνοι για τον Ολυμπιακό είναι δύο. Ενας, να χωριστούν οι οπαδοί στα δύο, μιτσελικοί και αντιμιτσελικοί και η σύγκρουση να περάσει στους παίκτες, με τους μιτσελικούς να αποδοκιμάζουν παίκτες που πραγματικά ή στη φαντασία τους φάγανε τον Μίτσελ.

 

Το ’ψαξε καλά

Στο World Soccer τον Νοέμβριο του 2014 στο manager index των προπονητών και με την υποσημείωση «προπονητές που ανεβαίνουν» πρώτος έρχεται ο Ντιέγκο Σιμεόνε. «Εξαιρετικός εμψυχωτής και οργανωτής» γράφεται στα χαρακτηριστικά του και διεκδικητής θέσης σε super club η εκτίμηση για το μέλλον του. Στη δεύτερη θέση βρίσκεται ο Γιούργκεν Κλοπ, στην τρίτη ο Φρανκ ντε Μπουρ, στην τέταρτη ο Ρομπέρτο Μαρτίνες, στην πέμπτη ο Λουτσιάνο Σπαλέτι, στην έκτη ο Τόμας Τούχελ, στην έβδομη ο Ραλφ Ράνγκνικ και στην όγδοη ο Βίτορ Περέιρα με χαρακτηριστικά «Σκεπτόμενος, επιθετικός και ταλέντο να δουλεύει με μικρούς παίκτες». Στις προοπτικές αναφέρεται ότι μετά από ένα διάλειμμα για συλλογή πετροδολαρίων «επιστροφή στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο». Κάτι που έγινε με την ανάληψη του Ολυμπιακού.

 

Δεν σημαίνει φυσικά ότι με την αποδοχή του μέσου ο Περέιρα έχει αξασφαλισμένη επιτυχία στον Ολυμπιακό. Σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός στην αντικατάσταση του Μίτσελ δούλεψε ψαγμένα και ψώνισε από το πάνω ράφι. Επίσης σημαίνει ότι για να παίρνεις ψαγμένο όνομα και όχι ένα που έχει ακουστεί 100 φορές, η ομάδα ξεκίνησε την προσπάθεια να βρει προπονητή πριν από το ματς με τον Πλατανιά. Το γράφω διότι δεν υπήρχε λόγος να βγει διάψευση ότι ο Ολυμπιακός ψάχνεται για προπονητή μία μέρα πριν ο Μίτσελ απολυθεί και τον αντικαταστήσει ο Περέιρα. Οχι ότι θα έπρεπε να υπάρχει επιβεβαίωση, αλλά και η σιωπή δεν θα έβλαπτε, ιδιαίτερα όταν πριν από λίγο καιρό είχε προηγηθεί η διάψευση για την αποχώρηση του Αμπιντάλ και μετά το ρεπορτάζ βγήκε λίρα εκατό.

 

Το ένα θετικό είναι ότι ο Περέιρα ξέρει να δουλεύει με πιτσιρικάδες, που βολεύει στο προφίλ του Ολυμπιακού που τα τελευταία χρόνια πουλάει παίκτες. Το δεύτερο θετικό ότι ο Περέιρα αναφέρεται σαν θιασώτης του επιθετικού ποδοσφαίρου, κάτι που θα τον κάνει αγαπητό στους οπαδούς του Ολυμπιακού. Το αρνητικό ότι διακρίνω μια περιρρέουσα τάση στα οπαδικά δημοσιεύματα «αν χάσουμε το πρωτάθλημα, χαθήκαμε». Ο Ολυμπιακός όπως κάθε άλλη μεγάλη ομάδα στόχο έχει να χτυπάει το πρωτάθλημα, αλλά δεν είναι δυνατόν μετά από τόσες επιτυχημένες σεζόν να βγαίνει ότι αν δεν πάρει το πρωτάθλημα και τα 20+ εκατ. του Τσουλού πάει και χάθηκε. Δηλαδή αν ο Ολυμπιακός που έχει πουλήσει παίκτες χάθηκε, οι υπόλοιποι τι πρέπει να κάνουν; Αφησα όμως μια εκκρεμότητα. Πώς κλείνει η 10άδα του manager index; Με τον Τόνι Πιούλις, μάνατζερ της χρονιάς με την Κρίσταλ Πάλας πέρυσι και τον Ερνέστο Βαλβέρδε στη 10η θέση. Κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει τον Ολυμπιακό για έλλειψη γούστου.

Πηγή: SportDay

Superleague Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός