«Τα 'χε χύμα» ο Παναθηναϊκός από την τρίτη περίοδο με το διαβολεμένο κρεσέντο του Μαρσελίνιο Χουέρτας στα τρίποντα, «του 'ρθαν και τσουβαλάτα» με τα δικά του λάθη στα τελευταία δευτερόλεπτα και να πώς πέταξε στα σκουπίδια τη μεγαλύτερη ευκαιρία που συνάντησε εδώ και 31 μήνες, για να στείλει αδιάβαστη την Μπαρτσελόνα...

Σε ένα αλλοπρόσαλλο ματς, που παίχθηκε κατά κύριο λόγο αλλά εν τέλει δεν κρίθηκε από τη γραμμή των 6μ.75, οι «πράσινοι» αποδείχτηκαν πολύ σκληροί για να υποταχθούν στη διαφαινόμενη μοίρα τους και στα κελεύσματα των Καταλανών. Τόσο στο 63-53 (που διαμορφώθηκε με το πιο παρανοϊκό από τα έξι σερί τρίποντα του σεληνιασμένου Βραζιλιάνου), όσο και στο 77-70, ο Παναθηναϊκός κατάφερε ν΄ αντιδράσει, να ξανασταθεί όρθιος και να αναγκάσει τους κάθιδρους Καταλανούς να τρέμουν στην ιδέα της τέταρτης σερί ήττας τους...

Εν τέλει, ο Παναθηναϊκός μπορεί να πληγώθηκε από τα κτυπήματα του Χουέρτας, αλλά ο... θάνατός του οφείλεται περισσότερο σε αυτοχειρία, που μάλιστα εκτυλίχθηκε σε τέσσερις διαδοχικές πράξεις και τον εξαναγκάζει να γυρίσει στην Αθήνα με άδεια χέρια και, συν τοις άλλοις, με την τρίτη ήττα του στα τελευταία τέσσερα ματς. Τα λάθη και η ατζαμοσύνη του στα τελευταία εκατό δευτερόλεπτα (και ενώ μέσα σε μισό λεπτό είχε πετύχει έξι απανωτούς πόντους και μείωσε σε 77-76) προκαλούν παραζάλη: πρώτα έφυγε η μπάλα από τα χέρια του Διαμαντίδη, ακολούθησε το άσκοπο φάουλ του Γιάνκοβιτς στον Ντόελμαν, που με έμμεσο τρίποντο «έγραψε» το 80-76, και η... συμφορά ολοκληρώθηκε με το άστοχο τρίποντο του Σλότερ και με το (σύνηθες) λάθος του Μπατίστα, που πέταξε στα σκουπίδια μια ευκαιρία αιφνιδιασμού!

Τόσες μαζεμένες γκάφες θα του κόστιζαν σε ένα οποιοδήποτε ματς, πόσω μάλλον κόντρα στην Μπαρτσελόνα, εκτός έδρας και ενώ ήδη την είχε σκαπουλάρει μια φορά, με αποτέλεσμα να κερδίσει το «κανονάκι» μιας δεύτερης ζωής...

Υπό άλλες συνθήκες (όπως συνέβη στον αντίστοιχο αγώνα της πρώτης φάσης), η ήττα με διαφορά τεσσάρων πόντων θα ήταν ανεκτή, αλλά, στο Top-16, η απώλεια μιας τέτοιας ευκαιρίας συνιστά εγκληματική αμέλεια. Βεβαίως, απομένουν άλλοι δώδεκα αγώνες και ο δρόμος εξακολουθεί να είναι ανοικτός, ωστόσο οι «πράσινοι» βαράνε τα κεφάλια τους στον τοίχο του «Παλαού Μπλαουγκράνα» αναλογιζόμενοι πόσο φτηνά πούλησαν ένα αγαθό που έχει ανεκτίμητη αξία...

Με την ίδια ευκολία και μέχρι να πει κύμινο, ο Παναθηναϊκός είχε ξεπουλήσει και το προβάδισμα των δέκα πόντων (25-35) που πήρε στο 17ο λεπτό, επιτρέποντας στην Μπαρτσελόνα να ισοφαρίσει σε 37-37, να ανασηκωθεί από το καναβάτσο και, ενώ έμοιαζε υποταγμένη, να σταθεί στα πόδια της και να αντεπιτεθεί...

Το 78-69 του αγώνα της πρώτης φάσης στη Βαρκελώνη το είχα χαρακτηρίσει «μισή νίκη» του Παναθηναϊκού, αλλά το χθεσινό 80-76 , μολονότι δεν είναι καταδικαστικό ή οδυνηρό ως αποτέλεσμα, το θεωρώ ως μια ολόκληρη ήττα και ως ένα παράδειγμα προς αποφυγήν στο μέλλον...

To... oνειρεμένο δεκαπενθήμερο του Ολυμπιακού

Δεν του πήγε κι άσχημα του Ολυμπιακού το τελευταίο δεκαπενθήμερο, που εξελίχθηκε με ονειρώδη τρόπο: άρχισε με τη νίκη του επί του Παναθηναϊκού, συνεχίστηκε με την... ήττα του αιώνιου αντιπάλου του στην Πυλαία, κορυφώθηκε με το 2-0 στην Ευρωλίγκα και κατέληξε χθες με την ευνοϊκή απόφαση του αθλητικού δικαστή για τον (χαμένο) προημιτελικό του Κυπέλλου!

Του... έκατσε βεβαίως, ανάμεσα σε όλα τα ευχάριστα, το κακό με τον τραυματισμό του Αγραβάνη, αλλά σε αυτήν τη ρουφιάνα τη ζωή δεν μπορείς κιόλας να τα 'χεις μονά-ζυγά δικά σου! Δεν ξέρω εάν υπάρξει νέα ανατροπή στην υπόθεση του Κυπέλλου, αλλά με βάση τα τωρινά δεδομένα ο Ολυμπιακός μοιάζει καβάλα στο άλογο, σε κάθε περίπτωση παραμένει ζωντανός στη διεκδίκηση και των τριών στόχων του και συν τοις άλλοις έχει εξασφαλίσει την εργασιακή ειρήνη του!

To καθισιό του Σπανούλη και το total bαsketball

Στην Ευρωλίγκα παίζει κατά μέσο όρο 29 λεπτά και στο ελληνικό πρωτάθλημα 26 , αλλά προχθές ο Σπανούλης βρήκε μια απροσδόκητη ευκαιρία να ραχατέψει! Οπως εξελίχθηκε το ματς με την Αρμάνι Μιλάνο, δεν υπήρχε κανείς λόγος για να μείνει στο παρκέ πάνω από 18 λεπτά και 49 δευτερόλεπτα κι αυτά πολλά του ήταν, οπότε σε κάθε περίπτωση αποταμίευσε δυνάμεις που θα του είναι απαραίτητες στο ραντεβού της ερχόμενης Παρασκευής με τον Ομπράντοβιτς...

Εστω και αν η (απογοητευτική) εικόνα των Μιλανέζων δεν προσφέρεται για ασφαλή συμπεράσματα σε ό,τι αφορά το δικό του status, η εμφάνιση του Ολυμπιακού στο δεύτερο ημίχρονο υπήρξε τόσο ολοκληρωτική, εντυπωσιακή και φαντασμαγορική, ώστε να δίνει τροφή σε... πονηρές σκέψεις, που ωστόσο είναι πρώιμες.

Το σίγουρο και μη επιδεχόμενο αμφισβήτησης συμπέρασμα είναι ότι οι «ερυθρόλευκοι» βρίσκονται στο καλύτερο έως τώρα φεγγάρι τους από πάσης πλευράς, εξ ου και η (σχετικώς παράταιρη με τους χαμηλούς τόνους και με την αποστροφή του προς τις μεγαλοστομίες) δήλωση του Γιάννη Σφαιρόπουλου ότι «αυτό ακριβώς είναι το μπάσκετ που θέλω να παίζουμε»!

Αυτό το (ολοκληρωτικό) μπάσκετ έχει ως γνωρίσματα τη σωστή διανομή των ρόλων, τη σκληρή άμυνα, τον υψηλό δείκτη δημιουργίας, τις καλές εκτελέσεις, την ευχέρεια στο transition game και αυτό που θέλει κάθε προπονητής: συνεργασίες και αυτοματισμούς.

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS