Ο φόβος και ο τρόμος

Ο Ολυμπιακός είναι στον τελικό. Τον τέταρτο τελικό τα τελευταία έξι χρόνια. Και το κακό είναι ότι πλέον έχουν αρχίσει να στερεύουν οι λέξεις κι οι εκφράσεις για να περιγράψει κανείς τι πραγματικά συνέβη το βράδυ της Παρασκευής στο Παλάθιος Ντε Λος Ντεπόρτες. Άλλη μια επική ανατροπή. Άλλη μια επική πρόκριση. Και μια προσωπική εμφάνιση που δεν... γίνεται, για να χρησιμοποιήσω και την έκφραση του Παναγιώτη Αγγελόπουλου. Από το 0/11 στα 4/4 σουτ, το ένα πιο δύσκολο (και κρίσιμο) από το άλλο.

Για τον Σπανούλη, ωστόσο, θα τα γράψει ο Φιλέρης. Ο ημιτελικός αν και εξελίχθηκε σε μυθολογία, έχει κι άλλες ιστορίες. Όπως το κοντό σχήμα που χρησιμοποιήθηκε ως τελευταίο χαρτί, αυτό με τους τρεις κοντούς (Μάντζαρη-Σλούκα-Σπανούλη) και τους δύο φόργουορντ (Πρίντεζη-Πέτγουεϊ) που εγκλώβισε αμυντικά την ΤΣΣΚΑ. Διότι δεν ήταν μόνο τα μεγάλα σουτ που έβαλε ο Ολυμπιακός. Ήταν και οι μεγάλες άμυνες που έβγαλε για να γυρίσει το παιχνίδι.

Σε μια από αυτές την πιο χαρακτηριστική οι "ερυθρόλευκοι" κάνουν το κλέψιμο και πριν η μπάλα προσγειωθεί στο κέντρο του γηπέδου στα χέρια του Κώστα Σλούκα όλοι σκέφτηκαν "να 'μαστε πάλι". Έτσι κι έγινε. Το να χάσει τελικά η ΤΣΣΚΑ, ήταν θέμα χρόνου. Τριών λεπτών για την ακρίβεια.

Οι Μοσχοβίτες προσπάθησαν αρχικά να χτυπήσουν τα μις-ματς από έξω προς τα μέσα, χωρίς όμως επιτυχία, κυρίως γιατί βρήκαν μπροστά τους τον τοίχο που ονομάζεται Μπρεντ Πέτγουεϊ. Δεν έψαξαν το μαρκάρισμα Κιριλένκο-Μάντζαρη και ο Μίλος Τεόντοσιτς κατάφερε να γίνει και πάλι αρνητικός πρωταγωνιστής, φεύγοντας άπραγος από έκτο συνεχόμενο φάιναλ-φορ. Κανείς παίκτης στην Ευρωλίγκα δεν έχει μετρήσει τόσες πολλές συμμετοχές, χωρίς να πανηγυρίσει τον τίτλο.

Εκτός από τον Σπανούλη το κακό του ξεκίνημα κατάφερε να διορθώσει και ο Κώστας Σλούκας, αλλά και ο Βαγγέλης Μάντζαρης, που έκανε ένα ακόμη πολύ καλό αμυντικό παιχνίδι. Από κοντά και ένας άλλος πρωταγωνιστής, ο Ιωάννης Παπαπέτρου, που στο πρώτο του φάιναλ-φορ έπαιξε σαν βετεράνος. Και όχι απέναντι σε οποιονδήποτε παίκτη, αλλά στον Αντρέι Κιριλένκο, που έχασε την προσωπική μονομαχία.

Σημεία κλειδιά του αγώνα θα πρέπει ακόμη να θεωρηθούν:

- Η αντίδραση στο πρώτο ημίχρονο. Ο Ολυμπιακός με τον Σπανούλη να έχει 0/8 σουτ, τους υπόλοιπους περιφερειακούς να απέχουν από το δημιουργικό κομμάτι, μονάχα τους Παπαπέτρου-Πρίντεζη να αποτελούν σταθερές επιθετικές λύσεις και τη γενικότερη εικόνα να γέρνει υπέρ των Ρώσων (εξού και η μεγάλη διαφορά στο ranking 54-29), ήταν πίσω μόλις με ένα πόντο.

Το κατόρθωσαν αυτό είτε γιατί πήραν μεγάλα σουτ (όπως αυτό του Παπαπέτρου και του Λαφαγιέτ στη λήξη των 24''), είτε γιατί κέρδισαν το παιχνίδι των κατοχών: πήραν επιθετικά ριμπάουντ και κέρδισαν τις διεκδικήσεις. Ένα καλό πρώτο βήμα για να κερδίσεις μια πιο ποιοτική ομάδα είναι το να μην την αφήσεις να κάνει περισσότερες επιθέσεις από σένα και άρα να της δώσεις την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί αυτή την υπεροχή της.

- Η αμυντική τακτική. Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε με αλλαγές για να μην αφήσει την ΤΣΣΚΑ να μπει φορτσάτη και να βρει αμαρκάριστα σουτ. Στη συνέχεια κατέφυγε στην αγαπημένη του τακτική των hedge-out, έπαιξε ακόμη και ζώνη (κάτι που δεν συνηθίζει μετά από τάιμ-άουτ) και κατέληξε σ' αυτό το κοντό -πλην γρήγορο- αμυντικό σχήμα που αποτέλεσε την "ασφάλεια" της ομάδας. Συνολικά οι Πειραιώτες πήραν καλό βαθμό, έφεραν την ΤΣΣΚΑ στα σκορ που τους ταιριάζουν και γενικότερα είχαν συνέπεια με εξαίρεση ίσως τις φάσεις του Άαρον Τζάκσον.

Θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι πλέον δεν μιλάμε για μια εικόνα καθαρά αγωνιστική, μα περισσότερο ψυχολογική. Ένα ακόμη χαμένο φάιναλ-φορ για την ΤΣΣΚΑ. Τρίτη ήττα από τον Ολυμπιακό. Αυτό το "να 'μαστε πάλι" που περιγράφτηκε πιο πάνω. Οι Ρώσοι έχασαν γιατί είχαν αφήσει τον φόβο να μπει μέσα τους. Βλέποντας μια-μια τις φάσεις να γλιστρούν από τα χέρια τους, έκαναν ότι έπρεπε για να συναντήσουν τη μοίρα που είχαν προεξοφλήσει οι ίδιοι.

Πριν το φάιναλ-φορ προσπάθησαν να ξορκίσουν αυτόν τον φόβο λέγοντας "δεν φοβόμαστε την αποτυχία, αλλά διψάμε για τη νίκη". Κάτι τέτοιο, όμως, δεν φάνηκε στο βλέμμα των παικτών. Η ΤΣΣΚΑ φοβήθηκε ότι θα αποτύχει και πάλι. Ο Ολυμπιακός από την άλλη πίστεψε ότι θα κάνει νέα ανατροπή. Όπως στον τελικό της Κωνσταντινούπολης. Όπως στον τελικό του Λονδίνου. Έγινε ο τρόμος των Ρώσων. Ο φόβος και ο τρόμος που λέγαμε.

Είναι ξεκάθαρο, πλέον, ότι το πρόβλημα της ΤΣΣΚΑ είναι βαθύτερο. Δεν είναι θέμα προπονητή. Καζλάουσκας, Μεσίνα και τώρα ο Ιτούδης ο οποίος έχει κάνει εξαιρετική δουλειά ως τώρα. Αυτό που ίσως να χρειάζεται αυτή η ομάδα είναι ένα restart. Θυμίζει σε ένα μεγάλο ποσοστό τον Ολυμπιακό στα τέλη της προηγούμενης 10ετίας, με τη διαφορά ότι στη Ρωσία δεν υπάρχει το υπόβαθρο των γηγενών παικτών για να το υποστηρίξει.

Και τώρα Ρεάλ...

Η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε οι δυο τους θα ξανασυναντηθούν. Όχι μόνο μετά τον τελικό του Λονδίνου, ή την περσινή προημιτελική σειρά, αλλά και ακριβώς 20 χρόνια μετά το παιχνίδι στη Σαραγόσα. Και πάλι επί ισπανικού εδάφους. Με τον Ομπράντοβιτς και τον Αρλάουκας να βρίσκονται στο γήπεδο.

Οι Μαδριλένοι επικράτησαν στον άλλον ημιτελικό χάρις στο ξέσπασμα τους στο δεύτερο δεκάλεπτο. Εκεί έπαιξαν ως... Ρεάλ και κατάφεραν να βάλουν το νερό στο αυλάκι. Ως γνωστόν η Ρεάλ όταν παίζει το παιχνίδι της είναι ασυναγώνιστη. Δεν μπορεί να την ματσάρει κανείς. Πόσο μάλλον όταν κάνει το τέλειο ημίχρονο: 6/8 τρίποντα (στο δεύτερο δεκάλεπτο), 18 ασίστ και κανένα (ΝΑΙ ΚΑΝΕΝΑ) λάθος.

Όταν οι γηπεδούχοι αποφάσισαν να χτυπήσουν τα μις-ματς μετά τις αλλαγές στην άμυνα της Φενέρ από μέσα και συγκεκριμένα με τον Αγιόν άλλαξαν όλη την εικόνα του παιχνιδιού. Έτσι κατάφεραν να βρουν τα αμαρκάριστα σουτ και στη συνέχεια ρυθμό και διάθεση στην άμυνα. Μην ξεχνάμε, εξάλλου, ότι η Ρεάλ είναι μια φύσει επιθετική ομάδα, η οποία βρίσκει τον ρυθμό της από την επίθεση και όχι από την άμυνα, όπως οι περισσότερες ομάδες, για παράδειγμα ο Ολυμπιακός.

Ο Ρίβερς έκανε τη διαφορά από τον πάγκο, μαζί με τον Νοτσιόνι που ήταν πολύ επιθετικός. Από την άλλη η Φενέρ κατάφερε να αντιδράσει μόνο όταν έγινε πραγματικά σκληρή. Έστω κι αν χρειάστηκε να παίξει "ξύλο" στα σκριν και να θυσιάσει μερικά φάουλ. Με άλλα λόγια όταν η Φενέρ έπαιξε το... μπάσκετ του Ολυμπιακού της έβαλε πρόβλημα. Διότι ως τότε επέτρεψε πολλά ανοιχτά σουτ και άφησε τους δημιουργούς να κάνουν αυτό ακριβώς που θέλουν: να δημιουργούν.

Το ξεκάθαρο όπλο του Ολυμπιακού είναι το γεμάτο ρόστερ και το βάθος στον πάγκο. Αυτό δεν μπορεί να το ματσάρει ούτε η Ρεάλ, ούτε καν η ΤΣΣΚΑ. Αλλά όπως είπαν και οι πρόεδροι του Ολυμπιακού η Παρασκευή (όταν γραφόταν αυτό το κείμενο) είναι η στιγμή για πανηγυρισμούς. Η Ρεάλ μπορεί να περιμένει. Τουλάχιστον 24 ώρες.

Πηγή: sport24.gr