Μια χρονιά με πολλά προβλήματα, περισσότερες ήττες παρά νίκες, τραυματισμούς, αλλαγές και λάθος επιλογές, τα οποία αποτυπώθηκαν ουσιαστικά στην ομάδα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό στους τελικούς. Μια ομάδα με μερικούς Έλληνες και έξι ξένους κάτω του μετρίου.

Κάνοντας έναν απολογισμό της σεζόν λοιπόν θα έλεγε κανείς πως ήταν λάθος η επιλογή της πρόσληψης του Ντούσκο Ιβάνοβιτς. Ο Μαυροβούνιος δεν μπόρεσε να “κολλήσει” με την υπόλοιπη ομάδα ούτε να εμπνεύσει τους παίκτες. Το στυλ μπάσκετ που επεδίωξε να παίξει ο Παναθηναϊκός με τα συγκεκριμένα υλικά δεν μπορούσε να εξασφαλίσει ομαλή πορεία μακροπρόθεσμα. Στηριζόταν περισσότερο στο ένστικτο των παικτών και την ατομική πρωτοβουλία και λιγότερο στο μυαλό.

Παράλληλα το μεγάλο “στοίχημα” της ελληνοποίησης το οποίο η διοίκηση έβαλε σε πρώτο πλάνο και επέμενε – ίσως και με άκομψο μερικές φορές τρόπο- σε αυτό έπρεπε να προχωρήσει με οποιοδήποτε κόστος. Στη λογική αυτή λοιπόν, δηλαδή να βρεθεί χρόνος και χώρος για τους Έλληνες, αποκτήθηκαν ξένοι παίκτες που… δεν θα είχαν και μεγάλο πρόβλημα βλέποντας τους μικρούς να μπαίνουν στη θέση τους. Αυτό αποδείχθηκε λάθος, όσον αφορά τη δυναμική της ομάδας, αλλά και το πόσο αυτό βοήθησε τελικά και τους μικρούς.

Ο Ιβάνοβιτς έχοντας τη δύσκολη κλήρωση στην πρώτη φάση της Ευρωλίγκας, τα προβλήματα τραυματισμών και της “χημείας” έδωσε βάση στο μικρό ροτεϊσον με συνέπεια η διοίκηση να παρεμβαίνει και να λέει εκτός των τειχών αυτά που ήθελε να του πει. Ο Μαυροβούνιος από ένα σημείο και μετά άρχισε να βάζει αφειδώς και χωρίς πλάνο τους μικρούς προκαλώντας σύγχυση στην ομάδα, αλλά και το… δικό του τέλος. Ένα άλλο πολύ μεγάλο πρόβλημα ήταν το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να “μιλήσει” στην ψυχή των παικτών.

Είχε θεσπίσει τον εσωτερικό κανονισμό πάνω από τον οποίο δεν έμπαινε κανείς. Ούτε ο ίδιος. Η τυπολατρία του όμως έφερε αντίθετο αποτέλεσμα με συνέπεια κάποιες φορές οι παίκτες να κάνουν -μικρά- παραπτώματα (που γίνονται συνήθως σε όλες τις ομάδες), έχοντας ήδη το ένα χέρι στην τσέπη για να καταβάλουν το πρόστιμο!

Η επικοινωνία “χάλασε” με συνέπεια ο Ιβάνοβιτς μετά το τραγικό παιχνίδι με τον Ολυμπιακό για το πρωτάθλημα να αποτελέσει παρελθόν. Από εκεί και έπειτα στον Παναθηναϊκό άρχισαν να κάνουν ουσιαστικά διαχείριση της κατάστασης, που έγινε χειρότερη με το θέμα του Γκιστ και τον τραυματισμό του Παππά.

Ο χρόνος που απέμενε για να διορθωθεί η κατάσταση ήταν ελάχιστος. Οι Κούπερ και Μόργκαν που αποκτήθηκαν, δεν είχαν τις παραστάσεις και την ποιότητα να δώσουν αξιόπιστες λύσεις. Με εξαίρεση τους Μαυροκεφαλίδη, Φώτση και Διαμαντίδη ουδείς άλλος είχε την προσωπικότητα να σταθεί στα πόδια του. Οι δυο τελευταίοι μάλιστα προσπαθούσαν φιλότιμα, αλλά δεν τους έβγαινε έχοντας “πατημένα” τα 30 και βάλε.

Στους τελικούς η μεγάλη ευκαιρία χάθηκε στο πρώτο ματς, όπου ο Παναθηναϊκός είχε πλησιάσει κοντά στην ανατροπή, χωρίς βέβαια να προεξοφλεί κανείς ότι δεν θα έχανε στο ΟΑΚΑ. Στη συνέχεια τα υπόλοιπα πήραν το δρόμο τους, όπως άξιζε στις δυο ομάδες.

Από εδώ και πέρα είναι κρίσιμη η απόφαση για τον προπονητή που θα αναλάβει τις τύχες της ομάδας. Ο Παναθηναϊκός είχε φτάσει κοντά στον Ιγκόρ Κόκοσκοφ, αλλά εκείνος προτίμησε να μείνει στο ΝΒΑ. Πάνω από όλα όμως αυτός που θα επιλεγεί, θα πρέπει να στηριχθεί με πράξεις, σωστές κινήσεις και υπομονή.

Όσο για το ρόστερ, οι “πράσινοι” έχουν ήδη έξι παίκτες τους: Διαμαντίδη, Φώτση, Παππά, Γιάνκοβιτς, Χαραλαμπόπουλο, Μποχωρίδη. Ο Μαυροκεφαλίδης είναι ελεύθερος, αλλά θα γίνει προσπάθεια να ανανεωθεί το συμβόλαιό του μετά και τις εμφανίσεις του στα πλεϊ όφ, ενώ ακολουθούν οι Λούντζης, Κόνιαρης, Διαμαντάκος, Παπαγιάννης. Ο τελευταίος έχει οψιόν για κάποιο κολέγιο.

Θα φύγουν όλοι οι ξένοι με τον Κούπερ ενδεχομένως να έχει κάποιες λίγες πιθανότητες μέχρι να αποφασίσει γι’ αυτόν ο νέος προπονητής. Ο Γκιστ εκτός απροόπτου θα μείνει με μειωμένες αποδοχές και ασφαλιστικές δικλείδες για να αποφευχθεί άλλη υποτροπή.

Το πιο σημαντικό όμως, ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να έχει σαφές πλάνο, να μην παλινδρομεί μεταξύ ελληνοποίησης και κατάκτησης της Ευρωλίγκας, γιατί αυτά και τα δυο μαζί δεν γίνονται.

Να δει με… άλλο μάτι την προσέγγιση στις σχέσεις του με τις άλλες ομάδες, την Ευρωλίγκα και την Πολιτεία και κυρίως πρώτα να πράττει και μετά να λέει…

Πηγή: ebasket.gr