Δεν ξέρω εάν ο Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς θα είναι ο τελευταίος (υπό την ευρεία έννοια) Γιουγκοσλάβος προπονητής που θα καθίσει στον πάγκο του Παναθηναϊκού, σίγουρα πάντως δεν λογίζεται ως ο πρώτος...

Παρεμπιπτόντως, ο Σάσα δεν είναι καν ο πρώτος... Τζόρτζεβιτς που θα καθίσει στον πάγκο μιας ελληνικής ομάδας, διότι προηγήθηκε ο πατέρας του, ο Μπράτισλαβ, ο οποίος στις αρχές της δεκαετίας του '80 διετέλεσε προπονητής του Απόλλωνα Πατρών, προερχόμενος μάλιστα από τον Ερυθρό Αστέρα...

Τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, το ελληνικό μπάσκετ υποδέχεται τον κανακάρη τού «Μπάτα», ο οποίος αναδείχθηκε από την Παρτιζάν Βελιγραδίου και έρχεται στην Αθήνα για να αποκαταστήσει τη θιγείσα τιμή των «πλάβι» στον «πράσινο» πάγκο!

Εθίγη αυτή η τιμή από την απόλυση του Ντούσκο Ιβάνοβιτς, μεσούσης της σεζόν, όπως επίσης είχε θιγεί τον Απρίλιο του 1996, όταν ο Παναθηναϊκός μετά την ήττα στον ημιτελικό του Κυπέλλου από τον Απόλλωνα Πατρών σχόλασε τον Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, ο οποίος έναν χρόνο νωρίτερα τον είχε οδηγήσει στον ευρωπαϊκό θρόνο!

Τους ανακατεύω όλους αυτούς, διότι οι «πράσινοι» έχουν πολλά και μεγάλα νταλαβέρια με τους κάθε λογής Γιουγκοσλάβους προπονητές, για τους οποίους ανέκαθεν υπήρξαν ένας δημοφιλής προορισμός...

Από το 1991 και εντεύθεν μόνο τρεις φορές ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε στην έναρξη μιας σεζόν με προπονητή που δεν προερχόταν από τη σχολή των «πλάβι» (Παβλίσεβιτς, Μάλκοβιτς, Σούμποτιτς, Ομπράντοβιτς, Ιβάνοβιτς και πλέον ο Τζόρτζεβιτς): το 1994 με τον Κώστα Πολίτη και τις περιόδους 2012 και το 2013 με τον Αργύρη Πεδουλάκη!

Σε αυτήν την εικοσιπενταετία κάθισαν επίσης στον πάγκο των «πρασίνων» ο Ευθύμης Κιουμουρτζόγλου, ο Θανάσης Παπαχατζής, ο Μιχάλης Κυρίτσης, ο Φραγκίσκος Αλβέρτης και ο Σωτήρης Μανωλόπουλος, αλλά ουδείς εξ αυτών είχε επιλεγεί ως αφεντικό από την αρχή της σεζόν και όλοι τους αποδείχθηκαν υπηρεσιακοί ή μεταβατικές λύσεις...

Βεβαίως, για να πω και του στραβού το δίκιο, δεν περίσσευαν κιόλας πολλές ευκαιρίες, από τη στιγμή που επί δεκατρία συναπτά έτη ο Παναθηναϊκός ευτύχησε να καθοδηγείται από τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο οποίος εξελίχθηκε στον απόλυτο «άρχοντα των δαχτυλιδιών» και εάν το επιθυμούσε, θα έμενε σε αυτόν τον πάγκο μέχρι να βγει στη σύνταξη!

Τώρα που το σκέπτομαι καλύτερα, ο Παναθηναϊκός δεν κάνει τίποτε άλλο από το να τιμά προσηκόντως την παράδοσή του, καθώς οι πρώτοι Γιουγκοσλάβοι που ήρθαν στην Ελλάδα εργάστηκαν για λογαριασμό του: ο Σβέτισλαβ Γκλίσοβιτς στο ποδόσφαιρο και ο Μίοντραγκ Στεφάνοβιτς στο μπάσκετ...

Ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος το 1953 με προπονητή τον Χάρι Γκέιμ, που το ίδιο καλοκαίρι έφυγε και τότε ο (πρόεδρος) Σωτήρης Ασπρογέρακας επέλεξε στη θέση του έναν θρύλο του γιουγκοσλαβικού ποδοσφαίρου: ο (γεννημένος το 1913 και συγχωρεμένος από τις 10 Μαρτίου του 1988) Γκλίσοβιτς έκανε μεγάλη καριέρα ως χαφ της ΒSK (μετέπειτα Ομλαντίνσκι) Βελιγραδίου, με συμπαίκτες τον Τίρνανιτς, τον Βουγιαντίνοβιτς, τον Μαριάνοβιτς και τον Μπόζοβιτς. Επί των ημερών αυτής της «αγίας τετράδας», στη δεκαετία του '30, η ΒSK κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα, ενώ ο σεσημασμένος για την ταχύτητα και το δυνατό σουτ του Γκλίσοβιτς αναδείχθηκε πρώτος τη σεζόν 1939-40 και κρέμασε τα παπούτσια του με την παριζιάνικη Σταντ Φρανσέ το 1947.

Με την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας αγωνίσθηκε 21 φορές και σημείωσε 9 γκολ, ενώ ως προπονητής άρχισε τη σταδιοδρομία του στη SFR Βελιγραδίου και συνέχισε στην εθνική Ενόπλων, στην εθνική Ανδρών και στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου. Το 1953 ήλθε στην Ελλάδα, όπου μακροημέρευσε πρώτα στον πάγκο του Παναθηναϊκού και εν συνεχεία του Αρη Θεσσαλονίκης.

Ο Γκλίσοβιτς έμεινε στον πάγκο του Παναθηναϊκού από το 1953 έως το 1958, αλλά έπεσε πάνω στη δυναστεία του Ολυμπιακού, που τότε απέκτησε το προσωνύμιο «Θρύλος»: οι «ερυθρόλευκοι» κατέκτησαν επτά πρωταθλήματα στη σειρά, αλλά ο Γκλίσοβιτς έβαλε τις βάσεις για να δημιουργηθεί η ομάδα (Λινοξυλάκης, Πανάκης, Παπαντωνίου, Νεμπίδης, Απέργης, Πετρόπουλος, Θεοφάνης, Βουτσαράς, Αγγελόπουλος, Αλούπης) που θα κατακτούσε τίτλους στη συνέχεια, με προπονητές τον Αντώνη Μυγιάκη και ξανά τον Χάρι Γκέιμ.

Δέκα χρόνια μετά την πρώτη παρουσία τού Γκλίσοβιτς στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στον «Τάφο του Ινδού» εμφανίστηκε ο Μίοντραγκ Στεφάνοβιτς. Ως παίκτης ο Μίο είχε αγωνισθεί στην Παρτιζάν Βελιγραδίου και το 1947 συμμετείχε στην εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας, η οποία κατέλαβε τη 13η θέση στο Ευρωμπάσκετ, με συμπαίκτη μεταξύ άλλων τον γκουρού του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ, Νεμπόισα Πόποβιτς.

Ο Στεφάνοβιτς ήλθε στην Ελλάδα το 1963, διαδέχθηκε τον Νίκο Μήλα, έμεινε για δύο χρόνια (1963-65) και αποχώρησε για να τον διαδεχθεί ο Κώστας Μουρούζης. Και ελόγου του, όπως ο Γκλίσοβιτς στο ποδόσφαιρο, έπεσε πάνω στη δυναστεία της ΑΕΚ και επί των ημερών του οι «πράσινοι» (Κολοκυθάς, Πολίτης, Βασιλακόπουλος, Κυρίτσης, Παναγιωταράκος, Χαϊκάλης, Πέππας, Ταβουλάρης, Λεκάκης, Λιαμής, Ζάννος) την μεν πρώτη σεζόν βγήκαν δεύτεροι, τη δε δεύτερη μόλις έκτοι.

Από τότε πέρασε κιόλας μισός αιώνας και -πιστός στην παράδοσή του- ο Παναθηναϊκός φέρνει τον Τζόρτζεβιτς για να γιορτάσει το γιουγκοσλαβικό Ιωβηλαίο του!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS