Την 1η Ιουλίου του 1828 ιδρύθηκε στο Ναύπλιο η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (του ελεύθερου ελληνικού κράτους) κι έτυχε την ίδια ημέρα του 2015 να ανοίξει τις πύλες του το μουσείο μιας αυθεντικής μπασκετικής Σχολής...

Οχι Ευελπίδων, που είναι οι στρατιώτες του μέλλοντος, αλλά σίγουρα εφέδρων αξιωματικών, οι οποίοι προχθές το βράδυ κουβάλησαν τα γαλόνια και τα κάθε λογής παράσημα τους στο Αλεξάνδρειο και κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία!

Γελώ τώρα που το γράφω, αλλά για τον στρατάρχη Γιάννη Ιωαννίδη, τον αρχιστράτηγο Νίκο Γκάλη και τους λοιπούς υψηλόβαθμους αξιωματικούς, οι οποίοι εμφανίστηκαν ως ένδοξο τσούρμο προχθές το βράδυ και κατέλαβαν την αίθουσα του θρόνου, τέτοιες πραξικοπηματικές κινήσεις (με πρώτη και ηχηρότερη εκείνη του 1979) βρίσκονται μέσα στο αίμα τους!

Για την ακρίβεια, βρίσκονται μέσα στο κίτρινο αίμα τους, το οποίο τροφοδοτεί τις φλέβες, τις αρτηρίες και ολόκληρο το καρδιαγγειακό σύστημα όλων όσοι φόρεσαν τη φανέλα του Αρη, μηδέ των λεγεωνάριων εξαιρουμένων!

Το εννοώ αυτό διότι ανάμεσα σε εκείνους οι οποίοι παρευρέθησαν στα επίσημα εγκαίνια του Μουσείου του Αρη ήταν και ο Μάριο Μπόνι, που πέταξε τη σκούφια του μόλις δέχθηκε το σχετικό τηλεφώνημα και από τη χαρά του και τη βιασύνη του ξέχασε να πετάξει και τη... βερμούδα του και να βάλει ένα παντελόνι!

Τον αδικώ όμως τον «τρελό, τον Ιταλό», διότι αφενός τα ράσα δεν κάνουν τον παπά και αφετέρου ο «Super Mario», ο οποίος δεν χόρταινε να φωτογραφίζεται μπροστά στα δύο τρόπαια που κατακτήθηκαν επί των ημερών του (Κύπελλο Κόρατς 1997, Κύπελλο Ελλάδος 1998) θα ερχόταν στη Θεσσαλονίκη ακόμη και γυμνός!

Ακόμη και... έρπειν που λένε και στον στρατό!

Η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ιδρύθηκε με διάταγμα του Ιωάννη Καποδίστρια, ενώ η Μπασκετική Σχολή Εφέδρων (που βεβαίως μπορεί, πρέπει και είμαι σίγουρος πως θα αποτελέσει πηγή στρατολόγησης και έμπνευσης νέων επίλεκτων αξιωματικών) αποτελεί την ενσάρκωση του οράματος του Πέτρου Ράσογλου...

Επεσε κιόλας στην περίπτωση του οράματος ο Αρης, καθώς ο άνθρωπος που ίδρυσε το μουσείο είναι οφθαλμίατρος και είδε το θέμα όπως αρμόζει στην ιστορία της ομάδας, η οποία έβαλε το μπάσκετ στα σπίτια όλων των Ελλήνων.

Παρεμπιπτόντως, η ιδέα γεννήθηκε στο μυαλό του Ράσογλου το βράδυ της 7ης Μαΐου του 2013, ενώ έβλεπε την κίτρινη φανέλα με το Νο6 να υψώνεται στον ιστό του Αλεξάνδρειου, το γήπεδο να μετονομάζεται σε «Nick Gallis Hall», τον «γκάνγκστερ» να βουρκώνει από τη συγκίνηση και το κοινό να παραληρεί.

Εκείνη την «άγια νύχτα», ο Πέτρος συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να θεραπεύσει την... παθολογική νοσταλγία των Αρειανών και να στεγάσει κάπου τόσο το κλέος της ομάδας όσο και την ιστορική μνήμη του ελληνικού και του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Αξιον εστί!

Δυο χρόνια και δυο μήνες αργότερα ο Αρης διαθέτει το δικό του μουσείο, που (όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις) αποτελεί μνημείο όχι μονάχα αθλητικής αλλά και πολιτιστικής κληρονομιάς, σαν αυτά τα οποία υποθάλπει και προστατεύει η UNESCO!

Δεν ήταν όλοι εκεί, όπως θα έπρεπε, αλλά τέτοιοι χώροι περισσότερο από τις φυσικές παρουσίες γεμίζουν με το πνεύμα και την ψυχή των ανθρώπων...

Αναπαράγω αυτή την άποψη όπως την αφουγκράστηκα από τη συγκίνηση όλων όσοι βρέθηκαν εκεί και από τις κουβέντες του Ιωαννίδη και του Γκάλη...

«Είναι άλλο να βρίσκομαι εδώ επειδή έχει κόσμο, κι άλλο πράγμα να νιώθω πως έχω αφήσει εδώ την ψυχή μου», είπε ο «Ξανθός», που εκτός από την ψυχή του έχει αφήσει στο μουσείο και το περιβόητο γούρικο σακάκι του!

Την ίδια ψυχή έχει κληροδοτήσει στην ιστορική μνήμη και ο Νίκος, για χάρη του οποίου και λόγω της πολιορκίας που δέχτηκε χρειάστηκε να εκπονηθεί ειδικό σχέδιο πρόσβασης στον χώρο: μαζί με τη γυναίκα του ο Γκάλης κρατούσε από το χέρι την κόρη του και σίγουρα θα της είχε μαρτυρήσει από πριν αυτό που δήλωσε κατά την είσοδό του...

«Εδώ είναι το σπίτι μου, εδώ μένει η ψυχή μου»!

Η προχθεσινή ημέρα υπήρξε πολύ σημαντική για ολάκερο τον ελληνικό αθλητισμό και για το παγκόσμιο μπάσκετ, που σταθμεύουν αναγκαστικά στην μπασκετική πρωτεύουσα Θεσσαλονίκη για να ξεναγηθούν στα Μουσεία της ΧΑΝΘ, του ΠΑΟΚ και του Αρη, να αποτίσουν φόρο τιμής στην Ιστορία και να κλίνουν ευλαβικά το γόνυ στους ιχνηλάτες της.

Ειδικότερα στην περίπτωση του Αρη -για να μην παρεκκλίνω κιόλας από το πνεύμα του προλόγου μου- αυτοί οι ιχνηλάτες έτυχε να στοιχηθούν ως γαλονάδες έφεδροι αξιωματικοί και συνάμα ως πρότυπα για τους Ευέλπιδες που βαδίζουν στα χνάρια τους...

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS