Δεν ξέρω τι γράφει το -πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και ως εκ τούτου- εθνικό πεπρωμένο μας και εάν είναι γραφτό να μας πετάξουν από την Ευρώπη για πέντε χρόνια ή για πάντα, αλλά για κάθε απειλή που ακούγεται μπορεί να υπάρχει μια πληρωμένη απάντηση...

Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη!

Το γράφω αυτό και το φωνάζω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου και με το επιπλέον προνόμιο ενός ανθρώπου που τις τελευταίες τρεις μέρες βρίσκεται εκτός Ελλάδος, αλλά -μέχρι αποδείξεως του απευκταίου εναντίου- εντός Ευρώπης.

Εδώ, πρώτα στο Ζάγκρεμπ και εν συνεχεία στο Βελιγράδι, μακριά από την Ελλάδα αλλά και από την... Ευρωζώνη, με ένα μάτσο από κροατικά κούνα και από σερβικά δηνάρια στις τσέπες -λες και κάνεις προθέρμανση για τις δραχμές- αφουγκράζεσαι με ακόμη μεγαλύτερη αγωνία τον καημό της πατρίδας σου και την ίδια στιγμή εισπράττεις την ηθική συμπαράσταση και τη συμπάθεια των γειτόνων σου...

Καλές και ευπρόσδεκτες είναι η ηθική συμπαράσταση και η συμπάθεια των δυο λαών (που δεν ανήκουν στην Ευρωζώνη), αλλά προφανώς στην παρούσα φάση η κατατρεγμένη και δακτυλοδεικτούμενη Ελλάδα θα προτιμούσε να έχει τη συμπάθεια και την... υλική συμπαράσταση δυο άλλων λαών οι οποίοι στύλωσαν τα πόδια (Γερμανία, Φινλανδία) και επιδιώκουν να μας στείλουν στο πυρ το εξώτερον!

Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές, δεν πάει εύκολα το χέρι σου να γράψει για τα αθλητικά πράγματα, άλλωστε στην παρούσα φάση αυτά θα αποτελέσουν ένα νεκρό γράμμα εφόσον δεν υπάρξουν τα προαπαιτούμενα!

Τα «εκ των ων ουκ άνευ» που λένε, αλλιώς «ζήτω που καήκαμε»!

Για να μείνω στα στενά όρια της γειτονιάς μας και στην ατμόσφαιρα των Βαλκανίων, οι Σέρβοι και οι Κροάτες, ανάμεσα στους οποίους κυκλοφορώ τις τελευταίες ημέρες, συμπάσχουν με το δράμα μας, αλλά για κάποιον αδιόρατο λόγο (κι όχι σώνει και καλά για λόγους παρηγοριάς) πιστεύουν ότι θα τη σκαπουλάρουμε!

Με βαριά καρδιά, ελέω της οριακής κατάστασης, υποκύπτω στον πειρασμό να ασχοληθώ και με τα αθλητικά και δη τα μπασκετικά, για χάρη των οποίων άλλωστε περιπλανώμαι αυτές τις μέρες στο Ζάγκρεμπ και στο Βελιγράδι, αντλώντας μάλιστα θάρρος και δύναμη, διότι σε αυτές τις δυο πόλεις η Ελλάδα έχει μεγαλουργήσει...

Στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ του 1989, στη νυν πρωτεύουσα της Κροατίας, η Εθνική έριξε στο καναβάτσο τους χρυσούς Ολυμπιονίκες της Σοβιετικής Ενωσης (και μάλιστα εν τη παρουσία του απόντος το 1987 Αρβιντας Σαμπόνις), ενώ προηγουμένως είχε νικήσει τη Γαλλία...

Δεκαέξι χρόνια αργότερα, στο Βελιγράδι, η ελληνική ομάδα στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, νικώντας μεταξύ άλλων τη Ρωσία και τη Γαλλία, ενώ στον τελικό έβαλε τα δυο πόδια των Γερμανών σε ένα παπούτσι!

Ή μάλλον σε ένα πέδιλο με κάλτσες!

Αλλο πράγμα είναι βεβαίως ο αξιολάτρευτος Νοβίτσκι και εντελώς άλλο ο... ακατονόμαστος (Σόιμπλε), ωστόσο σε κάθε περίπτωση αυτή η αντιπαραβολή καταδεικνύει την ποικιλομορφία των ανθρώπων, έστω κι αν ανήκουν στον ίδιο λαό...

Σε λιγότερο από δυο μήνες, και με την ελπίδα ότι θα έχουμε ρυθμίσει τρόπον τινά τα υπαρξιακά και ζωτικά ζητήματά μας, ο δολοφόνος θα ξαναγυρίσει στον τόπο του εγκλήματος (του '89) και πέρα από τη νοσταλγία και τις αναμνήσεις που πηγάζουν από αυτήν την επιστροφή, η υπόθεση τίθεται και στην ουσιαστική βάση της: στο εάν και κατά πόσον η Εθνική θα μπορέσει -όχι να μείνει, αλλά- να κάνει κουμάντο στο ευρώ!

Ως χώρα της Ευρωζώνης δυστυχώς πέσαμε στην ανάγκη των εταίρων, των δανειστών, των θεσμών και δεν συμμαζεύεται, αλλά ως χώρα του Ευρωμπάσκετ η Ελλάδα θα έχει την ευκαιρία να τους ψιθυρίσει δυο φωνήεντα και να υπογραμμίσει με έντονο τρόπο την παρουσία της!

Στο Ζάγκρεμπ και στη Λιλ, πραγματικά η Ελλάδα μπορεί να ορθώσει το ανάστημά της και να φωνάξει «δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη», αλλά ?για να μην ξεφεύγω κιόλας από τη δραματική πραγματικότητα- προηγουμένως θα πρέπει να έχουμε βρει την άκρη με τα προαπαιτούμενα και όλα τα παρελκόμενά τους...

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS