Να παιδιά, να μάλαμα λοιπόν! Βαδίζοντας στα χνάρια του Ιάσονα η εθνική ομάδα των Εφήβων διήνυσε όλο τον δύσβατο δρόμο από το Κίεβο έως τον Βόλο, διεκπεραίωσε με απόλυτη επιτυχία τη δική της αργοναυτική εκστρατεία και άρπαξε το χρυσόμαλλο δέρας, το οποίο το ελληνικό μπάσκετ καρτερούσε εδώ και έξι χρόνια...

Στις 26 Ιουλίου του 2009, στη Ρόδο, η τότε Εθνική Νέων νικούσε τη Γαλλία, στεφόταν πρωταθλήτρια Ευρώπης και οι γεννημένοι το 1989 και το 1990 παίκτες άφηναν την παρακαταθήκη τους και συνάμα έβαζαν την ατομική υποθήκη τους για το μέλλον. Εκτοτε καμιά από τις εθνικές ομάδες, σε καμιά ηλικία και σε κανένα επίπεδο, δεν κατάφερε ν' ανέβει στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου και κατ' ανάγκην ζούσε με την προσμονή του «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα `ναι»: έγιναν όντως δικά μας χθες το βράδυ στον Βόλο, όπου αυτή η ωραία... συμμορία στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης νικώντας όχι μονάχα τους δις πρωταθλητές (2013, 2014) Τούρκους αλλά και τους δικούς της δαίμονες!

Το καλοκαίρι του 2013 στο Κίεβο οι νεοσσοί του ελληνικού μπάσκετ είχαν κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ των παίδων, πέφτοντας θύμα (στον ημιτελικό με τη Σερβία) μιας δηλητηρίασης από τις πίτσες που έφαγαν το προηγούμενο βράδυ! Εναν χρόνο αργότερα, στο Ικόνιο, ως Εθνική Εφήβων, κατέλαβαν την τέταρτη θέση στην οποία έμελλε να τερματίσουν και στο εφετινό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Ηράκλειο: εάν, κατόπιν όλων αυτών, ένιωθαν σημαδεμένοι από την κακή, ψυχρή κι ανάποδη μοίρα τους, χθες (κυρίως ο Χαραλαμπόπουλος, ο Παπαγιάννης και ο Σκουλίδας, που παλεύουν παρέα εδώ και τέσσερα χρόνια) δικαιώθηκαν πανηγυρικά για τον μόχθο, για τις κακουχίες, για την υπομονή και για την καρτερία τους!

Αυτή η ομάδα εκτός από ατόφιο χρυσάφι είναι και ατόφια ελληνική: όπως και οι προηγούμενες γενιές (ειδικότερα η Εθνική Ανδρών, η οποία διέπρεψε την προηγούμενη δεκαετία) ανδρώθηκε μέσα από τις αποτυχίες και τις απογοητεύσεις, ενώ διαθέτει αμυντικό φίλτρο, μεγάλη καρδιά, δυνατό χαρακτήρα, άγνοια κινδύνου και θράσος. Αμ το άλλο; Οπως οι πρωταθλητές Ευρώπης του 2005, ομοίως και αυτοί αναρριχήθηκαν στον θρόνο χωρίς να έχουν προαναγγείλει τον θρίαμβό τους και με μια εντυπωσιακή ανατροπή (από το -14) που έμοιαζε με το deja vu των μεγάλων στιγμών του παρελθόντος.

Στον Βόλο, στη Μαγνησία, στη Θεσσαλία και σε ολόκληρη την Ελλάδα αντήχησε χθες ένα σύνθημα που είχε μείνει στο ράφι από τον Ιούλιο του 2009: το «σήκωσέ το το γαμ...ο, δεν μπορώ να περιμένω» ακούστηκε λίγα δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη του συναρπαστικού τελικού και έγινε το ηχητικό εφέ του μεγάλου θριάμβου, που ξαναβάζει το ελληνικό μπάσκετ σε πρώτο τραπέζι πίστα και γίνεται το διαβατήριο της νέας γενιάς του.

Πέρα από το χρυσό μετάλλιο, αυτό που μετράει στην προκειμένη περίπτωση είναι το μέταλλο που εξορύσσει αυτή η ομάδα. Και ακόμη περισσότερο βαρύνει η προοπτική των παικτών και πόσοι από δαύτους θα καταφέρουν να εξελιχθούν, να ανελιχθούν και να σταδιοδρομήσουν σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο.

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS