Το γεγονός ότι η εθνική ομάδα πέτυχε τρεις νίκες και τερμάτισε (για άλλη μια φορά) πρώτη και αήττητη στο τουρνουά «Ακρόπολις» δεν μου λέει απολύτως τίποτε!

Χωρίς να θέλω να γίνω κακός ή να υποτιμώ την (μεγάλη ή μικρή, δεν έχει σημασία) αξία της συνηθισμένης πρωτιάς, πολύ φοβάμαι πως δεν είπε τίποτε ούτε σε εκείνους οι οποίοι την πέτυχαν, διότι μετά από είκοσι εννέα χρόνια πέρασε στο ντούκου: έληξε το ματς με τη Λιθουανία, ακούστηκε το πρόσταγμα «τους ζυγούς λύσατε» και άδειασε το γήπεδο!

Ούτε απονομή στις ομάδες, ούτε αναγόρευση του MVP, ούτε τίποτε!

Δεν ξέρω εάν αυτό το σιωπηλό και ούτως ή άλλως καθυστερημένο (λόγω των δυο παρατάσεων στον αγώνα Τουρκία- Ολλανδία) φινάλε αδίκησε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, που αλλάζει το status της ομάδας και πιθανότατα θα έπαιρνε το αγαλματίδιο του πολυτιμότερου παίκτη, αλλά είμαι βέβαιος πως βόλεψε τον Κατσικάρη, ώστε να αρχίσει γρηγορότερα την ανάλυση και να εντρυφήσει στις παρατηρήσεις του...

Μιας και το `φερε η κουβέντα στο άτυπο βραβείο του MVP, αυτό σε ό,τι αφορά τον χθεσινό αγώνα, θα μπορούσε κάλλιστα να το διεκδικήσει και ο Κώστας Σλούκας: ήταν ο μόνος που δεν έπαιξε στο πρώτο ημίχρονο και, όντας «μανούλα» στο να αλλάζει τον ρυθμό ενός (οποιουδήποτε) αγώνα, εισέβαλε φουριόζος στο δεύτερο και –ερήμην του Σπανούλη-έγινε ο έξτρα παίκτης που αναζητούσε η Εθνική, για να βγει από το τριπάκι των Λιθουανών.

Βεβαίως, δεν απόλαυσε έως το τέλος αυτήν την ολιγόλεπτη (14'.23''), πλην ουσιωδέστατη συμβολή του στην ανατροπή του σκηνικού, διότι ο Κατσικάρης τον τράβηξε στον πάγκο, αλλά σπολλάτη του!

Ως είθισται, υπάρχουν καλά και κακά νέα από τη χθεσινή, ακροτελεύτια εμφάνιση της εθνικής πριν από την πρεμιέρα του Ευρωμπάσκετ. Θα τα προσωποποιήσω με προσωπικό και συναισθηματικό τρόπο: στο πρώτο ημίχρονο σιχτίριζα, αλλά στο δεύτερο συνέλαβα τον εαυτό μου να σκάει κάμποσες φορές χαμόγελα...

Εύχομαι να υπερβάλλω, να λανθάνω, να είμαι άδικος και να διαψευσθώ πανηγυρικά, αλλά έχω την εντύπωση ότι η Εθνική δεν έχει προοδεύσει όσο θα έπρεπε από τον πρώτο έως τον τελευταίο αγώνα της προετοιμασίας της σε συγκεκριμένα και σημαντικά κομμάτια: στην ευχέρεια να κάνει αυτή κουμάντο, ώστε να μην τη βάζουν στο... βρακί τους (sic) οι αντίπαλοι, στα ριμπάουντ, τα οποία χθες ήταν σκέτη συμφορά (28 έναντι 45), στο περιφερειακό σουτ (3/20 τρίποντα με την Τουρκία και 4/18 με τη Λιθουανία) και στην επιθετική έκφανσή της.

Ναι, όλα αυτά ακούγονται πολλά και σοβαρά, αλλά θαρρώ ότι υπάρχουν τα χρονικά περιθώρια αλλά κυρίως οι δυνατότητες και οι καλές προθέσεις για να διορθωθούν οι ανορθογραφίες και να βελτιωθεί η εικόνα, που μου έβγαλε πάλι το ίδιο σφίξιμο και την ίδια δυσκοιλιότητα!

Αναφέρομαι βεβαίως στην επίθεση, που χθες φάνηκε να δομείται περισσότερο με συνεργασίες και με τελειώματα μέσα στη ρακέτα. Από τη στιγμή που οι Λιθουανοί έκαναν θραύση στα ριμπάουντ, η Εθνική δεν είχε (και δεν βρήκε ποτέ κατ' ουσίαν) την πολυτέλεια να τρέξει στο ανοικτό γήπεδο και να σκοράρει εύκολους πόντους στον αιφνιδιασμό, οπότε αναγκαστικά εγκλωβίστηκε σε επιθέσεις εναντίον πέντε, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Βεβαίως, και το σετ παιχνίδι μανούλα το γέννησε! Εννοώ ότι είναι μέρος του αγώνα και μάλιστα το πιο συνηθισμένο: υπ' αυτήν την έννοια η Εθνική πρέπει πάση θυσία να σταθεροποιήσει τον ρυθμό της, να ανεβάσει ταχύτητα στην κυκλοφορία της μπάλας και στην κίνηση των παικτών και να βελτιώσει τις αποστάσεις της, ώστε να βγαίνει αγόγγυστα μια καλή επιλογή, απ' όπου και αν προέρχεται.

Στον αντίποδα, τα καλά νέα αφορούν την αμυντική συμπεριφορά της: τούτο βεβαίως συνιστά ένα οξύμωρο σχήμα, διότι η Εθνική πάσχει στα ριμπάουντ, ωστόσο για δεύτερο βράδυ στη σειρά αντέδρασε αποτελεσματικά και διαχειρίστηκε με ψυχραιμία και κυρίως με εξυπνάδα τις δύσκολες καταστάσεις, τη μειονεξία της στο σκορ (από το 37-41 στο 63-52) και τις απαιτήσεις ενός κλειστού ματς απέναντι σε έναν ισχυρό αντίπαλο, το οποίο μάλιστα κρίνεται στις λεπτομέρειες.

Μ' αυτά και μ' αυτά, έστω και χωρίς το μπιζάρισμα στην απονομή, ο κόσμος που έδωσε και πάλι βροντερό «παρών» κράτησε την τελευταία εντύπωση και έφυγε χαρούμενος από το ΟΑΚΑ. Μένει, λοιπόν, να δούμε -από το ερχόμενο Σάββατο και πέρα- εάν η χαρά που πήρε χθες θα πάρει προαγωγή και θα γίνει η ευτυχία την οποία το ελληνικό μπασκετικό έθνος περιμένει και ποθεί εδώ και έξι χρόνια...

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS