Σαν σήμερα το 1997 στη Λοζάνη ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ έδινε το χρίσμα της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα και τυγχάνει μετά από δέκα οκτώ χρόνια η Ελλάδα να εμφορείται ξανά από την ίδια ανυπομονησία...

Τότε ανυπομονούσαμε να περάσουν τα (επτά) χρόνια για να εκπληρώσουμε το υπεραιωνόβιο εθνικό απωθημένο μας, τώρα ως μπασκετικό έθνος καρτεράμε πώς και πώς να περάσουν οι μέρες για να εκπληρώσουμε ένα απωθημένο που μας στοιχειώνει έξι χρόνια.

Αλλά νισάφι πια με αυτά που (δεν) έγιναν μετά το 2009: κηδέψαμε όνειρα και προσδοκίες στις πέντε διοργανώσεις που μεσολάβησαν, αλλά αρχής γιγνομένης από σήμερα, αλλάζουμε τροπάριο και ακομπανιάρουμε τον συχωρεμένο Φρέντι Μέρκιουρι ο οποίος γεννήθηκε σαν σήμερα το 1946 στην Τανζανία και δίνει το κατάλληλο σύνθημα, την κατάλληλη στιγμή, στην κατάλληλη ομάδα...

The show must go on!
Οντως το σόου πρέπει να συνεχιστεί: βασικά και για να μην προτρέχει η γλώττα της διανοίας, το σόου του Ευρωμπάσκετ πρέπει πρώτα να αρχίσει! Στην αποψινή πρεμιέρα και μάλιστα σε μια πόλη που ανακαλεί από το θυμικό μας μία από τις ενδοξότερες στιγμές (το ασημένιο μετάλλιο του '89, με τον διά χειρός του Φάνη άθλο της νίκης επί της Σοβιετικής Ενωσης στον ημιτελικό), η Εθνική αντιμετωπίζει τους Σκοπιανούς, τους οποίους για ευνόητους λόγους οφείλει να τους λογαριάσει σαν να 'ναι οι Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς!

Η δουλειά (πρέπει να) πηγαίνει βήμα βήμα ή μάλλον μπάλα μπάλα όπως έλεγε το 2005 στο Βελιγράδι ο Παναγιώτης Γιαννάκης: πρώτα η FYROM, μετά η Κροατία, εν συνεχεία η Γεωργία, έπειτα η Σλοβενία, στον επίλογο της πρώτης φάσης η Ολλανδία, ύστερα το ταξίδι στη Λιλ κι εκεί πια ό,τι ήθελε προκύψει στη φάση των νοκ άουτ αγώνων...

Στη συνέντευξή του η οποία δημοσιεύθηκε χθες στο «Goal News» o Κατσικάρης παραδέχθηκε ότι πήρε το μάθημά του από την περυσινή ήττα από τη Σερβία. Αυτό το μάθημα ο ίδιος και ολόκληρη η ομάδα το επεξεργάσθηκαν, το εμπέδωσαν και προφανώς θα το αξιοποιήσουν εν καιρώ τω δέοντι...

Ενας παλιός και μπαρουτοκαπνισμένος συνάδελφός του με τον οποίο μιλούσα τις προάλλες μου είπε χωρίς καμιά εχθρική διάθεση προς τον Φώτη (τουναντίον με γνήσια συναδελφική αλληλεγγύη) κάτι που με έβαλε σε επιπλέον σκέψεις: αυτή η ομάδα, λέει, είναι ο θάνατος του προπονητή!

Τι εννοούσε ο... ποιητής; Το αυτονόητο! Επειδή η Εθνική του 2015 είναι πλήρης, πολύ ποιοτική, διαθέτει ταλέντο, απαρτίζεται από πολλές προσωπικότητες και διψάει για την επιτυχία, μπορεί να οδηγήσει στη... λαιμητόμο τον προπονητή της, εφόσον αυτός δεν καταφέρει να τιθασεύσει τους εγωισμούς, να διανείμει σωστά τους ρόλους, να βάλει στην ίδια βάρκα τους ΝΒΑers με τους υπόλοιπους και να μετατρέψει τους δώδεκα πολύ καλούς παίκτες σε μια ομάδα με ομοιογένεια, ισορροπία κοινή αντίληψη και σωστή νοοτροπία.

Τώρα που το σκέπτομαι καλύτερα, ομολογώ πως το να αναφέρομαι ανήμερα της πρεμιέρας του Ευρωμπάσκετ σε γκιλοτίνες και θανάτους είναι άκομψο, άδικο και συν τοις άλλοις μακάβριο, αλλά, ως γνωστόν, οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους!

Αφού λοιπόν έβαλα στο κάδρο τις αμφιβολίες και την κινδυνολογία, αφήνω επίτηδες για τον επίλογο τη θετική στάση και την αισιόδοξη άποψή μου: Θέλω να πιστεύω ότι αυτή η ομάδα θα ωριμάζει κάθε μέρα, θα καμουφλάρει τις όποιες αδυναμίες της, θα βελτιώνει το παιχνίδι της, δεν θα φάει το περυσινό παραμύθι και θα βγει με το μαχαίρι στα δόντια για τους αγώνες ζωής και θανάτου στη Λιλ!

Πιστεύω επίσης -για να μην παρεκκλίνω κιόλας από το επετειακό και σημειολογικό πνεύμα του προλόγου μου- πως αυτή η ομάδα, όπως δηλώνει κάθε πρόεδρος της ΔΟΕ ανακοινώνοντας την ανάδοχη πόλη των εκάστοτε Ολυμπιακών Αγώνων, θα ανταποκριθεί πλήρως «στην τιμή και στην ευθύνη της»...

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS