O Γκιόργκι Σερμαντίνι βγαίνει και λέει φόρα παρτίδα ότι η Ελλάδα θα πάρει το χρυσό μετάλλιο, ο Αλεξάντερ Πέτροβιτς (που αυτήν τη φορά δεν είπε «Good luck to Slovenians», όπως μετά τον ημιτελικό του '87 εν όψει του τελικού με τους Σοβιετικούς) και ο Νταμίρ Μουλαομέροβιτς μας γέμισαν με επαίνους, αλλά μήπως και πέρυσι δεν είχαμε δεχθεί την ίδια επίθεση εκτίμησης και θαυμασμού;

Γι' αυτό, λοιπόν, σκάσε και παίζε!

Χθες αυτή η αξιοσέβαστη (ελληνική) ομάδα πέτυχε την τρίτη νίκη της στο Ζάγκρεμπ και εξασφάλισε και μαθηματικώς την πρόκριση στην επόμενη φάση, αλλά «basta cosi», που λένε και οι Ιταλοί. Εως εδώ και μη παρέκει, άλλωστε η ύφεση που γνώρισε η απόδοση της Εθνικής στο δεύτερο ημίχρονο δεν επιτρέπει μεγαλοστομίες...

Δεν τις επιτρέπει ως η τελευταία χθεσινή εντύπωση που μένει, αλλά -στον αντίποδα- θα μπορούσε να τις επιβάλει το ρεσιτάλ του πρώτου ημιχρόνου, στο οποίο πράγματι χάθηκε η μπάλα!

Βεβαίως οι Γεωργιανοί δεν είναι ούτε Γάλλοι ούτε Ισπανοί ούτε Σέρβοι, αλλά όντως η εμφάνιση της Εθνικής μέχρι την ανάπαυλα ήταν υπερηχητική: σκέτη μαγική εικόνα, που την καθιστούν ακόμη μαγικότερη τα νούμερα: οι 50 πόντοι, το +28, τα 9/12 τρίποντα, οι 16 ασίστ, η ορμητικότητα στην άμυνα, οι αλλεπάλληλοι αιφνιδιασμοί, οι πολλές θεαματικές φάσεις και επί προσωπικού επιπέδου το κρεσέντο του Νικ Καλάθη (16 πόντοι, 4/5 τρίποντα, 4 ασίστ), που χρειαζόταν μια τέτοια εμφάνιση για να... ξεμπουκώσει!

Το ζητούμενο βεβαίως είναι η διάρκεια, άλλωστε ο Κατσικάρης είχε προαναγγείλει από την Αθήνα ότι η Εθνική θα βελτιώνεται προϊούσης της διοργάνωσης, κάτι που αφορά και την επιμήκυνση του χρόνου της κυριαρχίας της σε έναν αγώνα. Για να χρησιμοποιήσω μια (δυσάρεστη) λέξη του συρμού, αυτό είναι ένα από τα προαπαιτούμενα για να μην πάνε στράφι οι μεγάλες προσδοκίες...

Μολονότι οι Γεωργιανοί μείωσαν τη διαφορά από τους 28 στους έντεκα πόντους, η χαλαρωμένη Εθνική δεν ένιωσε δα και καμιά καυτή ανάσα στον σβέρκο της, αλλά σε κάθε περίπτωση συνειδητοποίησε το νόημα της αμερικανικής παροιμίας που λέει πως «καμιά συναυλία δεν τελειώνει εάν δεν βγει να τραγουδήσει η χοντρή»!

Αξιοσημείωτο και μάλιστα σπανίζον είναι το γεγονός ότι στα είκοσι λεπτά που έμεινε στο παρκέ ο Σπανούλης δεν έκανε ούτε ένα σουτ εντός παιδιάς (!), ενώ έβαλε δυο πόντους με βολές και είχε πέντε ασίστ, αλλά και ισάριθμα λάθη. Ως ουσιαστικότερο κέρδος που αποκόμισε η Εθνική από τον χθεσινό αγώνα μπορούν να θεωρηθούν η δεύτερη ουσιαστική εμφάνιση του (καλού στρατιώτη) Καϊμακόγλου και τα 15 λεπτά συμμετοχής του Παπανικολάου, οι οποίοι «καθήλωσαν» στον πάγκο τον Περπέρογλου...

Α, για να μην το ξεχάσω: πέρα από τη ζώνη προσαρμογής και το zone press, ο Κοκόσκοφ κατέβασε από το ράφι μια αμυντική τακτική, που ενώ κάποτε ήταν δημοφιλής, τώρα πλέον χρησιμοποιείται σπανίως: το «box and one» με τον Μαρκοϊσβίλι πάνω στον Σπανούλη, ο οποίος -εάν δεν απατώμαι- είχε αντιμετωπίσει αυτήν τη σύνθετη άμυνα και πριν από τρία χρόνια με την Αρμάνι Μιλάνο, ενώ υπήρξε ο πολιορκητικός κριός του Παναθηναϊκού (με τον Καλάθη να ακολουθεί τον Ναβάρο ακόμη και στην τουαλέτα) στη θριαμβευτική σειρά των πλέι οφ της Ευρωλίγκας, το 2011 με την Μπαρτσελόνα.

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS