Οποια έκπληξη, όποιο θρίλερ και όποιο... σκάνδαλο έμελλε να συμβούν μια τέτοια ημέρα στο παγκόσμιο μπάσκετ, έχουν κλειδωθεί στην ιστορική μνήμη εδώ και σαράντα τρία χρόνια: από τις 9 Σεπτεμβρίου του 1972, όταν στο «Ολίμπια Χάλε» του Μονάχου, στον περιβόητο «τελικό των τριών δευτερολέπτων» οι Σοβιετικοί με το καλάθι του Αλεξάντερ Μπέλοφ νίκησαν με 51-50 τους Αμερικανούς και στέφθηκαν χρυσοί ολυμπιονίκες...

Χθες ανήμερα αυτής της επετείου στην Αρένα του Ζάγκρεμπ η μπασκετική φύση ησύχασε και σε πείσμα της παράδοσης που έχουν δημιουργήσει στα θρίλερ, η Ελλάδα και η Σλοβενία αρκέστηκαν σε έναν αγώνα που ενώ είχε μεγάλο ενδιαφέρον και επιφύλαξε μια εντυπωσιακή ανατροπή, δεν κατέληξε κιόλας σε δράμα.

Δεν κατέληξε, προς τέρψιν ημών, ούτε σε κάποιο δυσάρεστο αποτέλεσμα που θα μας χάλαγε τη ζαχαρένια της άπταιστης διαδρομής, η οποία ωστόσο -κι αυτό το έχουμε εμπεδώσει καλά τα προηγούμενα χρόνια- δεν προοιωνίζεται κιόλας τη μελλοντική επιτυχία...

Πλάκα πλάκα, κάθε μέρα η Εθνική όλο και κάτι αποκομίζει: με τους Σκοπιανούς έλαβε το βάπτισμα του πυρός, με την Κροατία τη χαρά της παρθενικής νίκης επί της οικοδέσποινας, με τη Γεωργία την πρόκριση, χθες με τη Σλοβενία την πρώτη θέση και έπεται η πιο ενδιαφέρουσα συνέχεια: απόψε (κόντρα στην Ολλανδία) οπότε εκτός από το 5-0, θα αποκομίσει και τον αντίπαλό της στον πρώτο χιαστί αγώνα, το Σάββατο στη Λιλ!

Χθες η Εθνική κατάφερε κάτι πολύ πιο σπουδαίο από το να αποδαιμονοποιήσει έναν αντίπαλο που της έχει προκαλέσει κάμποσες κασκαρίκες: ως σημαντικότερο όφελός της από αυτήν την αναμέτρηση λογίζεται το γεγονός ότι είδε και τις δυο όψεις του φεγγαριού (από το +17 στο +2), χρειάστηκε να ξανανέβει έναν λόφο, σκληραγωγήθηκε, ζορίστηκε και σε κάθε περίπτωση εκπαιδεύθηκε και εξοικειώθηκε δίκην προσομοιώσεως με τις συνθήκες ενός νοκ άουτ αγώνα, σαν αυτούς που θα κληθεί να παίξει στην επόμενη φάση...

Τούτου δοθέντος, οφείλουμε ένα ειλικρινέστατο «ευχαριστώ» στον Ζντοβτς, στον (Ελληνα συνεργάτη του) Δέδα, στον Μπλάζιτς που επί τριάντα λεπτά πυροβολούσε χωρίς έλεος, στον Ντράγκιτς ο οποίος δεν ήταν μόνο Ζόραν αλλά και... Γκόραν και σε όλους τους φίλους μας τους Σλοβένους!

Οντως το χθεσινό ματς απέβη ένα εξαιρετικό τεστ για την ελληνική ομάδα που καλούνταν ανά τακτά χρονικά διαστήματα να λύνει και από ένα διαφορετικό πρόβλημα: πότε τα περιφερειακά σουτ, πότε το πλαϊνό pick 'n' roll, πότε την εξωτερική κίνηση των ψηλών, πότε τα ρήγματα στη ρακέτα της και πάει λέγοντας.

Στο τέλος της ημέρας η Εθνική μπορεί να νιώθει ικανοποιημένη όχι τόσο για τη νίκη όσο για την ποικιλομορφία, για την ισορροπία, για τον αλτρουισμό, για την αυτοθυσία (με τεκμήριο τη δήλωση του Σπανούλη «οι συμπαίκτες μου... σκοτώνονται για μένα με τα σκριν που κάνουν για να σουτάρω»), για την ψυχραιμία και για την πολυφωνία της: έξι παίκτες με διψήφιο νούμερο πόντων (προεξάρχοντος του «V-Span», ο οποίος μετά την προχθεσινή σιωπή, χθες έβαλε 19 πόντους και μοίρασε 6 ασίστ), καίρια ανακλαστικά στις καταστάσεις υπό πίεσιν, είτε μέσω της άμυνας (βλέπε τάπες Κουφού) είτε μέσω της... αεράτης επίθεσης και μια εικόνα που από απροσδόκητη και σχεδόν απίθανη εξελίσσεται πλέον σε άρμα μάχης: το χαμηλό σχήμα με τους τρεις γκαρντ, εννοώ, που και χθες έκανε μια χαρά τη δουλίτσα του!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS