Ηταν 15 Σεπτεμβρίου του 2007 όταν στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ οι Ισπανοί νικούσαν στο «Palacio de Deportes» της Μαδρίτης την Εθνική με 82-77, την άφηναν εκτός νυμφώνος και της απαγόρευαν να υπερασπιστεί το τρόπαιο το οποίο είχε κατακτήσει στο Βελιγράδι και, αύριο που το ημερολόγιο ξαναδείχνει την ίδια ημερομηνία, ο Ζήσης, ο Σπανούλης και ο Μπουρούσης έχουν την ευκαιρία να παίξουν το «rematch» και να πάρουν το αίμα τους πίσω!

Λένε πως ο πανδαμάτωρ χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές, αλλά μολονότι πέρασαν κιόλας οκτώ χρόνια από αυτήν την ... παρωδία, η πονεμένη ανάμνηση παραμένει αθεράπευτη και οπλίζει με ένα επιπλέον κίνητρο τους τρεις σωματοφύλακες της Εθνικής, που είναι κιόλας οι τελευταίοι των Μοϊκανών...

«Εχω δει πολλές φορές το βίντεο και πάντοτε νιώθω το ίδιο συναίσθημα. Μας πονάει πολύ αυτός ο αγώνας, διότι νιώσαμε ότι μας έκλεψαν τη νίκη» είπε προχθές το βράδυ ο Μπουρούσης, ο οποίος ασφαλώς γνωρίζει ?όπως και οι δυο πρεσβύτεροι συμπαίκτες του- πως η οργή και ο ρεβανσισμός είναι κακοί σύντροφοι...

Σε κάθε περίπτωση εκείνος ο αγώνας, που σημαδεύτηκε από τους θεατρινισμούς του Χουάν Κάρλος Ναβάρο και του Ρούντι Φερνάντεθ (οι οποίοι σχεδόν σε κάθε επαφή αντιδρούσαν σαν να τους κτυπούσε ηλεκτρικό ρεύμα) και από τις 27/28 βολές των Ισπανών, μένει χαραγμένος στη μνήμη όλων: όχι μόνο για τα απανωτά unfair των Ισπανών και την ανοχή των διαιτητών, αλλά και για τη μεγάλη εμφάνιση της ελληνικής ομάδας που πήγε στράφι...

Αν και πέρασαν οκτώ χρόνια από τότε, ο Παναγιώτης Γιαννάκης και ο Βασίλης Σπανούλης επιμένουν ότι πρόκειται για ένα από τα πέντε καλύτερα ματς της Εθνικής, αλλά τζίφος!

Παρεμπιπτόντως, σε αντίθεση με τον Μπουρούση που είχε συμμετοχή ολίγων δευτερολέπτων και τον Ζήση, ο οποίος έπαιξε μόλις δυο λεπτά, ο Σπανούλης είχε έναν λόγο να ... τσατίζεται περισσότερο, διότι είδε τη ραψωδία του (24 πόντοι, με 9/11 δίποντα, 1/3 τρίποντα, 3/5 βολές, 5 ασίστ και κανένα λάθος) να πηγαίνει άκλαυτη.

Φαντάζομαι ή μάλλον είμαι βέβαιος ότι οι τρεις σωματοφύλακες της εθνικής θα κατευνάσουν τον θυμό τους, θα διαχειριστούν καταλλήλως τα συναισθήματά τους και θα κλειδώσουν στα δωμάτια του ξενοδοχείου την οργή και την εκδικητικότητά τους. Τώρα το εάν η επιθυμία τους να πάρουν τη ρεβάνς θα λειτουργήσει στο υποσυνείδητό τους (και κυρίως του Μπουρούση που εκφράστηκε δημοσίως και είναι πιο αυθόρμητος και παρορμητικός από τον Σπανούλη και τον Ζήση), ο Θεός κι η ψυχή τους!

Οι Ισπανοί μάς πήραν φαλάγγι από το 2003 έως και το 2010, μετρώντας επτά σερί νίκες σε ισάριθμους αγώνες, αλλά πριν από δυο χρόνια στη δεύτερη φάση του Ευρωμπάσκετ, στη Λιουμπλιάνα, η Εθνική κατάφερε να πετάξει τη... μαϊμού από τον σβέρκο της! Δυστυχώς αυτή η ιστορική νίκη δεν εξαργυρώθηκε αναλόγως, διότι την έφαγε η... μαρμάγκα των Φινλανδών, των Ιταλών, των Σλοβένων και των Κροατών...

Αυτή η νίκη (με 79-75) μπορεί εν τέλει να γράφτηκε στο... χιόνι, αλλά είχε τα ευεργετικά αποτελέσματά της στην ψυχολογία των παικτών, οι οποίοι τίναξαν από πάνω τους την κατάρα, απενοχοποιήθηκαν και κυρίως συνειδητοποίησαν ότι οι Ισπανοί είναι θνητοί!

Δυο χρόνια αργότερα, εδώ στη Λιλ, η κορυφαία ευρωπαϊκή ομάδα της τελευταίας δεκαετίας, η οποία μάλιστα προέρχεται από το παταγώδες φιάσκο στο περυσινό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, φαίνεται ακόμη πιο θνητή, και μάλιστα οι ίδιοι οι Ισπανοί (προπονητές, δημοσιογράφοι κ.ο.κ.) υποστηρίζουν ότι με τη συγκεκριμένη σύνθεση και μορφή της είναι κιόλας θνησιγενής!

Το εάν όντως η «furia roja» του 2015 είναι όντως μια θνησιγενής ομάδα θα φανεί στον αυριανό προημιτελικό που για την Εθνική μοιάζει με ένα διαμαρτυρημένο γραμμάτιο το οποίο θέλει να εξοφλήσει μετά των νομίμων τόκων υπερημερίας!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS