Ξεκινώ το κείμενο διαβάζοντας την εξίσωση ανάποδα, ώστε να μείνουμε προσγειωμένοι στον πλανήτη γη. Οι δώδεκα είναι ντε φάκτο φαβορί απέναντι στους 6+2, αλλά οι 6+2 μπορούν θαυμάσια να νικήσουν τους δώδεκα.

Όπως Πεκίνο. Ελλάδα-Αργεντινή 78-80.

Πέντε παιχταράδες σε διαστημική φόρμα, που θύμισαν κομπιούτερ με σάρκα και οστά: Πριχιόνι, Τζινόμπιλι, Ντελφίνο, Νοσιόνι, Σκόλα και ολίγος Ομπέρτο. Εμφανίστηκαν, σε ρόλους κομπάρσου, και οι Ομπέρτο, Γκουτιέρες, Γκονσάλες, Κιντέρος.

Οι τέσσερις τελευταίοι έπαιξαν 7-8 λεπτά και πέτυχαν, όλοι μαζί, 3 πόντους. Αλλά οι πέντε βασικοί ξάπλωσαν την Εθνική μας στο καναβάτσο.

Την Εθνική των Διαμαντίδη, Παπαλουκά, Σπανούλη, Ζήση, Φώτση, Τσαρτσαρή, Μπουρούση, Βασιλόπουλου, Πρίντεζη. Την ίδια, περίπου, που έζησε και το τραύμα της 15ης Σεπτεμβρίου 2007 στη Μαδρίτη.

Υποτίθεται ότι η Αργεντινή θα έσκαγε από την κούραση. Τελικά σκάσαμε εμείς από το κακό μας. Όπως και στον αντίστοιχο προημιτελικό του 2004 στην Αθήνα…

Το σχέδιο της Εθνικής, στον αποψινό ευρωπροημιτελικό με τους Ισπανούς, είναι να σκάσουμε τον αντίπαλο. Όσο περισσότερος ιδρώτας χυθεί στο παρκέ, τόσο πιο κοντά στη νίκη θα βρεθούμε.

Οι συντεταγμένες είναι οι εξής:

* Όταν έχουμε την ευκαιρία να τρέξουμε, τρέχουμε σαν να μας έχουν βάλει νέφτι. Με προσοχή και με περίσκεψη, όμως. Όπως λέει και ο Ιωαννίδης, «στα τυφλά τρέχουν μόνο οι τρελοί, στο Δρομοκαϊτειο».

* Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, «ποστάρουμε» τον Αντετοκούνμπο απέναντι στον Σαν Εμετέριο (ή τον Ρούντι με τη σακατεμένη πλάτη), τον Πρίντεζη απέναντι στον Μίροτιτς, τον Κουφό (ή τον Μπουρούση) απέναντι στον Γκασόλ. Για να κερδίσουμε φάουλ, εύκολα καλάθια, φθορά.

* Κυνηγάμε με επιμονή το επιθετικό ριμπάουντ, όχι μόνο για να ανανεώσουμε επιθέσεις, αλλά και για να καθυστερήσουμε το ξεκίνημα της ισπανικής επίθεσης. Ο Κουφός είναι κλειδί σε αυτόν τον τομέα.

* Κυνηγάμε με επιμονή και το αμυντικό ριμπάουντ, ώστε να στερήσουμε από την Ισπανία τις δεύτερες ευκαιρίες. Ιδιαίτερη προσοχή στον Ρέγιες και στον Μίροτιτς.

* Ματαιώνουμε πάση θυσία τον ισπανικό αιφνιδιασμό. Απαγορεύονται τα coast-to-coast και οι επελάσεις στο ανοιχτό γήπεδο προς το ελληνικό καλάθι. Ζητούμενο είναι να βρεθούν εκτός ρυθμού ο Ροντρίγκεθ και ο Γιουλ.

* Γινόμαστε «κακοί», αντιπαθητικοί και ενοχλητικοί, στην άμυνα. Ρίχνουμε το ξύλο της αρκούδας, με πρόσθετο όπλο τον γεμάτο πάγκο. Οι μοναδικοί παίκτες που επιβάλλεται να μοιράσουν προσεκτικά τα φάουλ είναι οι δύο σέντερ. Οι άλλοι οφείλουν να προστατεύσουν τους Μπουρούση-Κουφό.

* Παίζουμε δυναμικά στο ένας-εναντίον-ενός τον Γκασόλ, στον οποίο δεν αρέσει η επαφή. Αυτό ισχύει ακόμα και στις «αλλαγές», όταν ο Ισπανός σταρ θα βρεθεί με κοντό αντίπαλο στα πόδια του. Παράλληλα, τον αναγκάζουμε να ιδρώσει πολύ στην άμυνα.

* Εκμεταλλευόμαστε τα πλοκάμια του Αντετοκούνμπο (και όχι μόνο) ώστε να μη περάσουν πάσες μέσα από τις κλειδαρότρυπες της ελληνικές άμυνες. Οι διάδρομοι πρέπει να γεμίσουν με ελληνικά χέρια.

* Αδιαφορούμε για τους θεατρινισμούς και τις προκλήσεις των Ισπανών. Αποφεύγουμε τις διαμαρτυρίες προς του ς διαιτητές. Αυτές τις αναλαμβάνει ο πάγκος, εάν χρειαστεί. Ο δείκτης της αυτοσυγκέντρωσης πρέπει να μείνει ψηλά επί 40 λεπτά. Όπως στη φωτογραφία.

* Επιδιώκουμε την επαφή σε κάθε ευκαιρία. Η Ισπανία μοιράζει τα φάουλ και τις δυνάμεις σε ελάχιστους παίκτες. Όσο περισσότερο σφυρίξουν οι διαιτητές, τόσο το καλύτερο για την Εθνική μας.

Τα υπόλοιπα δεν χρειάζονται ιδιαίτερη ανάλυση, τα καταλαβαίνει και ο αδαής. Χρειάζεται προσεκτική κυκλοφορία της μπάλας, ψυχωμένη άμυνα, ηρεμία στις δύσκολες στιγμές, υπομονή μέχρι να βρεθεί το ζεστό χέρι στην επίθεση, σωστές αποστάσεις και καλό σουτ από την περιφέρεια, διαρκής επικοινωνία στην άμυνα. Αυτά είναι τα προαπαιτούμενα σε κάθε αγώνα, όχι μόνο στον αποψινό.

Η κατασκοπεία της Εθνικής έβγαλε στην επιφάνεια δύο πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία:

1. Ο Ρούντι Φερνάντεθ δεν είναι καθόλου καλά. Οι παυσίπονες ενέσεις που του κάνουν κάθε μέρα στη μέση τον κρατούν ζεστό για 1-2 ώρες, αλλά του προκαλούν έντονους πόνους αμέσως μετά. Ο ίδιος έχει αρχίσει να δυστροπεί, αφού βασανίζεται και φοβάται επιδείνωση. Ακόμα κι αν παίξει απόψε, δύσκολα θα πλησιάσει τον καλό του εαυτό. Ο Ρούντι χωρίς την αθλητικότητα είναι άλλος παίκτης.

2. Αυτή τη φορά, οι Ισπανοί φοβούνται την Εθνική μας. Καταλαβαίνουν ότι υστερούν σε υλικό και σε φυσική κατάσταση και βλέπουν το τέλος να πλησιάζει. Θα ποντάρουν πολύ σε mind games και στα φαντάσματα άλλων εποχών, αρκεί να τους ανοίξουν οι δικοί μας την πόρτα. Αλλά πώς να πέσουμε ξανά στην ίδια παγίδα; Θα ισοδυναμεί με αυτοχειρία.

Δεν έχω συναντήσει ούτε έναν άνθρωπο εδώ στη Λιλ, φίλο ή εχθρό, που να θεωρεί την Ισπανία φαβορί. Ούτε έναν. Στη χειρότερη για την ελληνική ομάδα περίπτωση, η πλάστιγγα σταματάει στο 50-50.

Επειδή όμως δεν αντέχεται το πενήντα-πενήντα, εγώ θα την πω την κουτουράδα μου, θα το ρίξω το σάλπισμα, και ας διαψευστώ.

Venceremos. Podemos.

Ποντάρω τα ρέστα μου, ότι η Εθνική μας θα κερδίσει απόψε και θα παίξει ημιτελικό με τη Γαλλία. «Η σφαγή των Αρμεναίων», χαρακτηρίστηκε αυτό το ζευγάρωμα από μέλος του προπονητικού τιμ.

Να φοβόμαστε τους Ισπανούς όταν είναι ανώτεροι, κατανοητό. Να φοβόμαστε και όταν είμαστε εμείς ανώτεροι, ε, αυτό πάει πολύ.

Πηγή: gazzetta.gr

Μπάσκετ SPORTS