Την τελευταία φορά που η Λιθουανία και η Ισπανία αναμετρήθηκαν σε έναν τελικό του Ευρωμπάσκετ, ο (ευτυχής για τον ορισμό του, πλην δυστυχής για την πιλάλα του) Λάζαρος Βορεάδης νόμιζε πως δεν διαιτήτευε αγώνα του μπάσκετ, αλλά του γουότερ πόλο!

Τον θυμάμαι, σαν να συμβαίνει η σκηνή τώρα, το βράδυ της 14ης Σεπτεμβρίου του 2003 στο «Globen» της Στοκχόλμης να σκουπίζει αλαφιασμένος τον ιδρώτα του και να μου εκμυστηρεύεται πως «επί σαράντα λεπτά είχα την εντύπωση ότι είχε αποβληθεί κάποιος Ισπανός και οι Λιθουανοί βρίσκονταν με παίκτη παραπάνω»!

Αστειευόταν βεβαίως ο Λάρι, αλλά δεν ήταν ο μόνος που είχε αυτή την αίσθηση: όντως η «Λιέτουβα» που είχε απουσιάσει από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς και χρειάσθηκε να παίξει στον προκριματικό γύρο για να συμμετάσχει στο Ευρωμπάσκετ έμοιαζε σαν να κατέβηκε από άλλον πλανήτη, όπως είχε συμβεί και στο Φάιναλ Φορ του 1999 στο Μόναχο, με τα ξωτικά της Ζαλγκίρις Κάουνας!

Κινούμενη σε άλλες ταχύτητες, η... συμμορία του (ΜVP του Τουρνουά) Γιασικεβίτσιους, του Στομπέργκας,του Σισκάουσκας, του Ματσιγιάουσκας, του Ζουκάουσκας, του Σονγκάιλα και του Λαβρίνοβιτς , νίκησε την Ισπανία με 93-84, επέστρεψε στον θρόνο μετά από καρτερία 64 ετών (από το... προϊστορικό Ευρωμπάσκετ του 1939 στο Κάουνας) και άφησε ανεξίτηλο το στίγμα, αλλά και το ρεκόρ της: είναι η τελευταία ομάδα που στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης χωρίς να γνωρίσει καμιά ήττα (6-0).

Αυτήν ακριβώς τη φιλοδοξία έτρεφαν μέχρι το βράδυ της Παρασκευής και οι Σέρβοι (7-0), αλλά τους έφαγε η μαρμάγκα του Κουζμίνσκας, του Καλνιέτις και του Βαλαντσούνας. Τούτου δοθέντος ο Τζόρτζεβιτς έχασε την ευκαιρία να γίνει συγκάτοικος του Παναγιώτη Γιαννάκη στην αίθουσα του θρόνου: εάν η Σερβία κατακτούσε το (απωθημένο από το 2001) χρυσό μετάλλιο ο Σάσα θα ισοφάριζε το ρεκόρ του «Δράκου», ο οποίος παραμένει ο μοναδικός στην ογδοντάχρονη ιστορία του θεσμού, που έχει στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης ως παίκτης (1987) και ως προπονητής (2005).

Με τη λογική πως η εκδίκηση είναι ένα φαγητό που τρώγεται κρύο, προχθές το βράδυ στη Λιλ, οι Λιθουανοί πήραν το αίμα τους πίσω για την ήττα που γνώρισαν από τους Σέρβους στον τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1995 στο ΟΑΚΑ με 96-90. Εκείνο το βράδυ της 2ας Ιουλίου ο Τζόρτζεβιτς βρισκόταν στη ζώνη του λυκόφωτος και οργίασε σημειώνοντας 41 πόντους με 10/12 βολές, 2/3 δίποντα και 9/12 τρίποντα!

Ήταν τότε που είκοσι χιλιάδες Έλληνες θεατές τσατισμένοι από την ήττα της Εθνικής από τη Γιουγκοσλαβία στον ημιτελικό της προηγούμενης ημέρας (60-52), αλλά και από τα σφυρίγματα εις βάρος των Λιθουανών, πήραν αναφανδόν το μέρος τους και το ΟΑΚΑ δονήθηκε από το μυριόστομο σύνθημα «Λιέτουβα, Λιέτουβα»!

Παρεμπιπτόντως αυτό δεν έχει διαλάθει της μνήμης των Λιθουανών, οι οποίοι στις 7 Σεπτεμβρίου του 2011, κατά τη διάρκεια του αγώνα με τη Σερβία στο πλαίσιο του Ευρωμπάσκετ, στο Βίλνιους, σήκωσαν στην εξέδρα ένα πανό που έγραφε «1995.07.02, 90:96, We still remember that day»!

Τη θυμήθηκαν αυτή την ημέρα και τότε (100-90), αλλά και προχθές (67-64), πετυχαίνοντας τη ρεπετισιόν στους τελικούς του Ευρωμπάσκετ: οι Λιθουανοί ήταν φιναλίστ πριν από δυο χρόνια στη Λιουμπλιάνα, όπου ηττήθηκαν από τη Γαλλία και απόψε ευελπιστούν να επιστρέψουν στην κορυφή και να διατρανώσουν ακόμη περισσότερο την ακραιφνή μπασκετική ταυτότητα τους!

Το τονίζω αυτό διότι οι Λιθουανοί απαρτίζουν ένα έθνος 2.900.000 κατοίκων που όταν καλούνται να δηλώσουν το θρήσκευμα τους δεν διστάζουν να συστηθούν πρώτα ως μπασκετικοί και έπειτα ως Ρωμαιοκαθολικοί!

Από τη λιθουανική ομάδα η οποία στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2003 δεν έχει «επιζήσει» κανείς παίκτης σε αυτήν που φιλοδοξεί απόψε να βαδίσει στα χνάρια της. Στον αντίποδα, δώδεκα χρόνια αργότερα, η Ισπανία μοστράρει δυο ταγούς οι οποίοι φυλάνε ακόμη τις Θερμοπύλες και προσδοκούν τη ρεβάνς για το χαμένο χρυσό μετάλλιο: τον αφοσιωμένο αρχηγό της Φελίπε Ρέγες και τον ασταμάτητο και ασύγκριτο Πάου Γκασόλ ο οποίος σε εκείνο τον τελικό είχε «γράψει» 36 πόντους και 12 ριμπάουντ!

Τότε στον πάγκο των Λιθουανών καθόταν ο Ατάνας Σιρέικα, τώρα εκεί ... ροχαλίζει ο Γιόνας Καζλάουσκας ο οποίος πριν από έξι χρόνια οδήγησε την Ελλάδα για τελευταία φορά στο βάθρο (χάλκινο μετάλλιο, Ευρωμπάσκετ 2009), ενώ με τη Λιθουανία έχει στο παλμαρέ του τη δεύτερη θέση στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2000 και στο Ευρωμπάσκετ του 2013.

Αναφέρθηκα επίτηδες και μετά δόλου στα ροχαλητά του πρώην προπονητή του Ολυμπιακού και της Εθνικής, διότι εμείς οι Έλληνες ξερόλες «Υπνάουσκας» τον ανεβάζουμε, «Υπνάουσκας» τον κατεβάζουμε και, ούτως ειπείν, εάν απόψε δεν γείρει στον πάγκο του για να αποκοιμηθεί, μπορεί -την ώρα που θα τον ραίνουν με τα κομφετί του θριάμβου- να μας στέλνει φιλάκια αφ’ υψηλού!

«Ο Γιόνας είναι ο άνθρωπος μας και ειδικότερα εγώ τον νιώθω σαν μεγαλύτερο αδερφό μου» υπερθεματίζει ο Σαρούνας Μαρτσουλιόνις, ο οποίος μεγάλωσε στην... αγκαλιά του νυν προπονητή της Λιθουανίας. «Όταν άρχισα την καριέρα μου στη Στατίμπα Βίλνιους, ο Γιόνας ήταν βετεράνος και με πήρε υπό την προστασία του. Παίζαμε άλλωστε στην ίδια θέση, κοιμόμασταν στο ίδιο δωμάτιο, με πρόσεχε και μου έδινε συμβουλές. Είναι ένας πολύ υπομονετικός άνθρωπος, ο οποίος... σκάει γάιδαρο με την τελειομανία και τη σημασία που δίνει στις λεπτομέρειες. Τα θέλει όλα στην εντέλεια και ενοχλείται πολύ όταν κάποιος ξεφεύγει από τις γραμμές που βάζει..»

Ρώτησα τον Σαρούνας τι σόι παίκτης ήταν ο Καζλάουσκας. «Ένας πολύ καλός σούτιγκ γκαρντ, που δεν φοβόταν ποτέ να πάρει το τελευταίο σουτ και επίσης του άρεσαν οι διεισδύσεις»μου αποκρίθηκε. «Απλώς όταν αστοχούσε πάντοτε έβρισκε μια δικαιολογία και συνήθως έλεγε ότι αυτός που τον τροφοδότησε, του πέταξε την μπάλα χαμηλά και τον ανάγκασε να σκύψει για να την πιάσει, με αποτέλεσμα να κάνει μια κίνηση παραπάνω και να χάσει τον αυτοματισμό του»!

Πηγή: gazzetta.gr

Μπάσκετ SPORTS