Κορυφαίο σχόλιο Σκουντή για το ελληνικό μπάσκετ!

Καλή είπα; Είμαι επιεικής, διότι το 2009 ήταν μια υπέροχη χρονιά: ένα αληθινό ορόσημο στα χρονικά του ελληνικού μπάσκετ και μάλιστα πολλώ λογιώ...

Οι «πράσινοι» και οι «κόκκινοι» ταξίδεψαν μαζί στο Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκας, σε ένα «deja vu» του 1994 και του 1995, που έμελλε να επαναληφθεί το 2012, ενώ ο τρίτος πρεσβευτής της Ελλάδας, ο Πανιώνιος, έμεινε μετεξεταστέος στην πρώτη φάση...

Ο Παναθηναϊκός, με πολυτιμότερο παίκτη τον Βασίλη Σπανούλη, που εκείνη τη χρονιά έγινε πατέρας για πρώτη φορά (και τώρα έχει τέσσερα κουτσούβελα), αφού επέζησε του συγκλονιστικού εμφύλιου ημιτελικού, στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης για πέμπτη φορά και πέτυχε το δεύτερο triple crown...

Ο Ολυμπιακός επέστρεψε στην κεντρική σκηνή μετά από μια άγονη δεκαετία (από το 1999 στο Μόναχο), αλλά γλυκάθηκε τόσο πολύ που έκτοτε έγινε ο... τσάμικος ταμπάκος των Φάιναλ Φορ...

Τέσσερις μήνες αργότερα, στο Κατοβίτσε, η εθνική ομάδα κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο που έκτοτε μένει στοιχειωμένο...

Νωρίτερα στη Ρόδο η Εθνική Νέων είχε στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης, ενώ η Εθνική Εφήβων ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στο Οκλαντ...

Αμ το άλλο; Τότε, εκτός από τις μαζεμένες επιτυχίες στο μπάσκετ, είχαμε και λεφτά ή τουλάχιστον μας έλεγαν ότι τα είχαμε!
First we take Berlin, then we take Βerlin!

Τι σόι πρεμούρα μ' έπιασε με το 2009; Μα απλούστατα όλη αυτή η ευημερία που απολαύσαμε εκείνη τη χρονιά, έχει σημείο αναφοράς την Ο2 Arena του Βερολίνου, η οποία, αρχής γενομένης από σήμερα, αποτελεί πάλι τον προορισμό του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού...

Ο Παναθηναϊκός ανοίγει την ελληνική αυλαία στο Κρασνοντάρ, ο Ολυμπιακός παίρνει αύριο τη σκυτάλη στο Ηράκλειο και, ούτως ειπείν, οι «αιώνιοι» προσδοκούν να ξαναπερπατήσουν στο δρόμο υπό τας φιλύρας!

Υπό τας φιλύρας και (για να δώσω και μια άλλη διάσταση στην υπόθεση) με τη συνοδεία των Γερμανών αστυνομικών, που φορώντας (όχι απλές στολές, αλλά) κανονικές πανοπλίες με βάτες και κουβαλώντας μαζί τους τα εκπαιδευμένα σκυλιά, δεν επέτρεψαν όχι επεισόδιο ανάμεσα στους θερμόαιμους να συμβεί, αλλά ούτε κιχ να ακουστεί!

Είχε το...χάζι του εκείνο το Φάιναλ Φορ και συν τοις άλλοις έγινε κιόλας εκρηκτικό από τη βεντέτα την οποία άνοιξαν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού με τον Γιάννη Μπουρούση (για τις περιβόητες «δέκα μέρες»), από τα ευρώ που πετούσε ο Θανάσης Γιαννακόπουλος προς τον Αρτεάγα και από το πώς σηκώθηκε κι έφυγε ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς από τη ζωντανή σύνδεση του ΣΚΑΪ αφήνοντας μ' ανοιχτό το στόμα τον Δημοσθένη Καρμοίρη!
First we take Berlin, then we take Βerlin!

Εξι προς τα επτά χρόνια αργότερα, ο Γιάννης Μπουρούσης αγωνίζεται στη Λαμποράλ Κούτσα, ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς κοουτσάρει τη Φενέρμπαχτσε Ούλκερ, ο Θανάσης Γιαννακόπουλος παρακολουθεί από απόσταση τα δρώμενα, αλλά ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός συνεχίζουν να βαράνε το ίδιο (ωραίο και πολύ κολακευτικό για το ελληνικό μπάσκετ) βιολί!

Συνεχίζουν επίσης να ακούνε το ίδιο παλιό (του 1988) τραγούδι και ελπίζουν ότι θα τους οιστρηλατήσει στην καινούργια ρότα την οποία χαράζουν: το «First we take Manhattan, then we take Berlin», που έγραψε και ερμήνευσε ο Λέοναρντ Κοέν και συμπεριλαμβάνεται στο άλμπουμ «I'm your man».

Εδώ ήρθαμε, όπως λένε και στο σινεμά, διότι οι δυο πρεσβευτές του ελληνικού μπάσκετ καθοδηγούνται από δυο άνδρες, οι οποίοι δεν είναι απλώς αρχηγοί, αλλά ηγέτες και έχουν έναν λόγο παραπάνω να λυσσάξουν για να διανύσουν όλον τον δρόμο προς την κορυφή, που βεβαίως χωρά μόνο έναν...

Είναι ο ίδιος δρόμος τον οποίο διάνυσαν παρέα και αγκαλιάστηκαν μαζί πάνω στο βάθρο πριν από έξι χρόνια, ως συμπαίκτες στον Παναθηναϊκό, αλλά από το 2010 και πέρα, που χώρισαν τα τσανάκια τους, ο καθένας τραβάει τα δικά του ζόρια, αλλά κανείς τους δεν κάνει εκπτώσεις στους πόθους και στις φιλοδοξίες του...
First we take Berlin, then we take Βerlin!

Ο Διαμαντίδης έχει προαναγγείλει ότι αυτή η σεζόν είναι το κύκνειο άσμα της ένδοξης καριέρας του και ασφαλώς επιθυμεί σφόδρα να ράψει ένα τέταρτο γαλόνι στη στολή του, μετά από αυτά που έβαλε το 2007, το 2009 και το 2011.

Ο κατά τρία χρόνια νεότερος Σπανούλης έχει επίσης τρία παράσημα (2009, 2012, 2013), αλλά το φέρει βαρέως για την ήττα στον τελικό της Μαδρίτης, που του χάλασε τη μέχρι εκείνο το βράδυ άπταιστη (7Χ7) διαδρομή στα Φάιναλ Φορ και το σερί των βραβείων του MVP.

Ανταποκρινόμενοι με ιδανικό τρόπο στο νόημα του διαφημιστικού βίντεο που γύρισε η Ευρωλίγκα με τον τίτλο «Usual Suspects», τα τελευταία δυο ιερά τέρατα του ελληνικού μπάσκετ ξέρουν καλά ότι όχι μονάχα οι υποψίες αλλά και οι προσδοκίες στρέφονται πάνω τους: ο Δημήτρης δίνει τις τελευταίες παραστάσεις του, ο Βασίλης θα παίξει και σε άλλες πράξεις του έργου, αλλά αμφότεροι κυνηγούν όλα τα Οσκαρ που θα απονεμηθούν τον Μάιο στο Βερολίνο...

Οι θίασοι κάνουν τις τελευταίες πρόβες και περιμένουν να χτυπήσει το τρίτο κουδούνι για να βγουν στη σκηνή, ενώ οι σκηνοθέτες δίνουν τις τελευταίες οδηγίες τους: ο Σφαιρόπουλος, που πήρε πέρυσι το βάπτισμα του πυρός στην Ευρωλίγκα αισθάνεται ότι άφησε μια δουλειά στη μέση, ενώ ο πρωτάρης ως προπονητής στη διοργάνωση Τζόρτζεβιτς επιστρέφει στη διοργάνωση μετά από έντεκα χρόνια, έχοντας αφήσει το τελευταίο ίχνος του ως παίκτης της Σκαβολίνι Πέζαρο στις 9 Δεκεμβρίου του 2004, κόντρα στην ΑΕΚ!

Ο Γιάννης πέρασε από τη λυδία λίθο της περυσινής πορείας που άρχισε στη γενέτειρα του Σάσα (Βελιγράδι, με αντίπαλο τον Ερυθρό Αστέρα) και ολοκληρώθηκε στη Μαδρίτη, ενώ ο Σάσα ιντριγκάρεται από μια μεγάλη πρόκληση: αφού τις προάλλες στη Λιλ δεν κατάφερε να ισοφαρίσει το μοναδικό ρεκόρ του Παναγιώτη Γιαννάκη ως ντούμπλε φας πρωταθλητή Ευρώπης με τις εθνικές ομάδες, τώρα θα επιδιώξει να γίνει μόλις ο πέμπτος που θα το έχει καταφέρει σε συλλογικό επίπεδο!

Βαδίζοντας στα χνάρια του Θεμιστοκλή που είχε πει «ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον» ο προπονητής του Παναθηναϊκού (ο οποίος με εκείνο το αλησμόνητο τρίποντο στην εκπνοή οδήγησε την Παρτίζαν Βελιγραδίου στον θρόνο το 1992 στην Κωνσταντινούπολη) θέλει να αντιγράψει τα επιτεύγματα του Αρμενάκ Αλατσατσιάν (ΤΣΣΚΑ Μόσχας 2+1), του Λόλο Σάινθ (Ρεάλ Μαδρίτης, 4+2), του Σβέτισλαβ Πέσιτς (Μπόσνα Σαράγεβο 1, Μπαρτσελόνα 1) και του Σεργκέι Μπέλοφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας 2+1, κοουτσάροντας στον τελικό αντί του απόντος Γκομέλσκι).

Ωραία είναι όλη αυτή η ίντριγκα, αλλά ο Τζόρτζεβιτς, ο Διαμαντίδης, ο Σφαιρόπουλος, ο Σπανούλης και όλοι όσοι στοιχίζονται ξοπίσω τους ξέρουν πολύ καλά ότι η επιχείρηση Βερολίνο είναι μανίκι! Οι δυο ομάδες έχουν να διανύσουν έναν μαραθώνιο, που έχει λιγοστές ευθείες και πολλές ανηφόρες, αλλά, διάβολε, ούτε άμαθες σε τέτοιες αποστολές είναι, ούτε ανήμπορες να τις διεκπεραιώσουν.

Είτε με τη στάμπα του φαβορί είτε με εκείνη του αουτσάιντερ, οι ομάδες που θα διεκδικήσουν με περισσότερες αξιώσεις τη συμμετοχή τους στο Φάιναλ Φορ είναι οι συνηθισμένες. Δεδομένης της κατεύθυνσης που ακολουθεί το σύγχρονο μπάσκετ, όλες φρόντισαν να ενισχύσουν την αθλητικότητα τους και να γίνουν γρηγορότερες και πιο δυνατές. Τον περασμένο Μάιο η Ρεάλ Μαδρίτης ξόρκισε τα φαντάσματα που την κατέτρυχαν επί είκοσι συναπτά έτη και επιβεβαίωσε τα προγνωστικά, αλλά οι σφετεριστές της εξουσίας της κάνουν ουρά για να της αρπάξουν τα σκήπτρα.

Οι συνήθεις ύποπτοι λοιπόν: η απερχόμενη βασίλισσα Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπαρτσελόνα, η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, η Μακάμπι Τελ Αβίβ, η Φενέρμπαχτσε Ούλκερ, η Αναντολού Εφές και τα δυο δικά μας καμάρια μοιάζουν να είναι οι ομάδες που κατά το μάλλον ή ήττον έχουν εκ προοιμίου τον πρώτο λόγο.

Eκτός από τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, το ελληνικό μπάσκετ έχει άλλους λόγους (όχι βεβαίως να ζουμάρει, αλλά) να αλληθωρίζει και προς άλλες κατευθύνσεις, καθώς εκπροσωπείται επαξίως και πολλαπλώς σε ομάδες: στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Δημήτρης Ιτούδης, Λεωνίδας Πιστιόλης, Κώστας Χατζηχρήστος), στην Μπαρτσελόνα (Στράτος Περπέρογλου και Αλέξανδρος Βεζένκοφ), στην Μπάμπεργκ (Νίκος Ζήσης, Ηλίας Κατζούρης), στη Λοκομοτίβ Κουμπάν (Γιώργος Μπαρτζώκας και Χρήστος Παππάς), στη Λαμποράλ Κούτσα (Γιάννης Μπουρούσης), στη Φενέρμπατχσε Ούλκερ (Κώστας Σλούκας), στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου (Σοφοκλής Σχορτσιανίτης), στη Ζαλγκίρις Κάουνας (Ιαν Βουγιούκας) και στην Αναντολού Εφές (Βαγγέλης Αγγέλου).

Η σεζόν είναι μακρά, δύσκολη, επικίνδυνη και επίπονη για όλους τους εταίρους της Ευρωλίγκας: η ανιχνευτική πορεία στην πρώτη φάση, η δοκιμασία στο Top-16, η βάσανος των πλέι οφ και η τελική αναμέτρηση στο Φάιναλ Φορ απαιτούν δύναμη, αντοχές, γερά κότσια αλλά και τύχη.

Πλάκα πλάκα (και για να μην παρεκκλίνω από το πνεύμα του προλόγου μου) όλη αυτή η διαδικασία είναι σαν να καλλιεργείς ένα αμπέλι, να το τρυγάς, να πατάς τα σταφύλια, να φτιάχνεις το κρασί και όταν το βάλεις στο ποτήρι και το πιεις, να συμπεράνεις εάν όντως η σοδιά της χρονιάς είναι καλή...

Εάν δηλαδή είναι τόσο καλή όσο εκείνη που παρήγαγαν οι ελληνικοί μπασκετικοί αμπελώνες το 2009 και σάρωσαν τα διεθνή βραβεία!

Πηγή: Goal