Λένε πως κανείς καλός δεν πάει χαμένος και νομίζω πως τις τελευταίες μέρες αυτό το συνειδητοποίησε καλύτερα από τον καθένα ο Κώστας Παπανικολάου...

Πράγματι το συνειδητοποίησε, προς τέρψιν του ιδίου αλλά και όλων ημών που περιμέναμε πώς και πώς να τρουπώσει στο ρόστερ κάποιας ομάδας του ΝΒΑ!

Ή, μάλλον, να ξανατρουπώσει, καθότι το είχε βάλει αμέτι μουχαμέτι να μείνει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και να συνεχίσει να ζει το όνειρο στο οποίο έδωσε σάρκα και οστά πριν από έναν χρόνο και ξαφνικά το είδε να εξελίσσεται σε εφιάλτη...

Επίτηδες χρησιμοποίησα το ρήμα τρουπώνω, διότι έστω και με τη δεύτερη απόπειρά του, ο Παπανικολάου θέλει να επιβεβαιώσει εκείνη την κλασική την ατάκα του Κώστα Βουτσά στην κωμωδία «Ενα έξυπνο μούτρο»...

«Το θέμα είναι να τρουπώσω. Αμα τρουπώσω, τρούπωσα»!

Αυτό συμβαίνει και με την πάρτη του: το θέμα ήταν να ξανατρουπώσει στο ΝΒΑ και, από τη στιγμή που τα κατάφερε, (θέλει να πιστεύει πως) ξανατρούπωσε για τα καλά!

Με τη λογική του «ο επιμένων νικά», ο εκ Διαλεκτού Τρικάλων και Γρεβενών ορμώμενος φόργουορντ δεν το έβαλε κάτω, ούτε ενέδωσε στις όποιες προτάσεις (μπορεί να) είχε από την Ευρώπη: τον θυμάμαι άλλωστε όχι μονάχα στο τέλος της περυσινής σεζόν, αλλά ακόμη και πριν από δυο μήνες (μεσούντος του Ευρωμπάσκετ), ενώ βρισκόταν μετέωρος, να είναι αδιάλλακτος και να τονίζει ότι «ο στόχος μου είναι να μείνω στο ΝΒΑ»!

Οι Χιούστον Ρόκετς του πρόσφεραν πέρυσι τη μεγάλη ευκαιρία, την οποία ναι μεν έπιασε από τα μαλλιά, αλλά προϊούσης της σεζόν την είδε να του γλιστράει και να εξελίσσεται σε δώρον άδωρον!

Αλλά (να πάλι η επίκληση των αποφθεγμάτων) ουδέν κακόν αμιγές καλού: αυτούς τους περίεργους μήνες στο Χιούστον, και μέσα από τα σκωτσέζικα ντους στα οποία υποβλήθηκε, έμαθε πολλά πράγματα και συνάμα τον έμαθαν οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένων και των Νάγκετς, που αποφάσισαν όχι απλώς στο «παρά πέντε» αλλά στο «και πέντε» να του δώσουν μια θέση στο ρόστερ τους...

Αξιον εστί!

Πέρυσι τέτοια εποχή τον... έφτυνα για να μην τον ματιάσω, διότι, μολονότι ήταν πρωτάρης και δεν είχε την παραμικρή πρότερη επαφή με το αμερικανικό στυλ παιχνιδιού, έδειχνε αποφασισμένος αλλά και ικανός να επιβιώσει σε αυτόν τον άγριο κόσμο.

Τον επισκέφτηκα δυο φορές στο νέο εργασιακό περιβάλλον του και θαύμασα την προσαρμοστικότητα και την ωριμότητά του: στις αρχές Δεκεμβρίου που του έγινα... τσάμικος ταμπάκος στο Χιούστον, άκουγα με μεγάλη χαρά τον Κέβιν ΜακΧέιλ να τον εκθειάζει και διαπίστωσα πόσο πολύ τον σέβονταν και τον υπολόγιζαν οι συμπαίκτες του, αλλά η συνέχεια έφερε τη μεγάλη ανατροπή...

Σαν να μην έφταναν οι τραυματισμοί του κι ενώ είχε απολαύσει την παρουσία του στο All Star Weekend της Νέας Υόρκης, ξαφνικά οι Ρόκετς «ανακάλυψαν» ότι μπορούσαν να διεκδικήσουν τον τίτλο, με αποτέλεσμα να βγουν στην αγορά, να αποκτήσουν παίκτες που έπαιζαν στο «3» και στο «4» (Τζος Σμιθ, Κόρεϊ Μπρούερ) και να παρκάρουν τον Κώστα στην εσχατιά του πάγκου.

Τώρα οι Νάγκετς υπαναχώρησαν σε σχέση με την αρχική στάση τους απέναντί του, έκοψαν έναν γκαρντ για να τον εντάξουν στο ρόστερ τους και όχι μόνο του έδωσαν τη φανέλα με το Νο 16, αλλά, γνωρίζοντας ότι δεν πήραν γουρούνι στο σακί, του έδωσαν μάνι μάνι χρόνο συμμετοχής!

Στο δεύτερο ντεμπούτο του στο ΝΒΑ, λίγες ώρες αφότου υπέγραψε στους Νάγκετς, ο Μάικλ Μαλόουν τον έβαλε για ένα λεπτό και 12 δευτερόλεπτα κόντρα στη Γιούτα και στο καπάκι τον χρησιμοποίησε για ένα λεπτό και 46 δευτερόλεπτα απέναντι στους πρωταθλητές Γουόριορς...

Δεν πρόλαβε να κάνει πολλά πράγματα σε αυτά τα ούτε καν τρία λεπτά: ένα ριμπάουντ όλο κι όλο είναι ο απολογισμός του, που μπορεί να ωχριά σε σχέση με τις πολύ πιο «γεμάτες» πρώτες εμφανίσεις του με τους Ρόκετς, ωστόσο κάθε μέρα που περνάει θα αποβαίνει προς όφελός του: συν τοις άλλοις, και σε αντίθεση με τους «πυραύλους», οι «σβώλοι» που άρχισαν τη σεζόν με τέσσερις ήττες στα πρώτα έξι ματς δεν είναι ομάδα μεγάλων αξιώσεων, δεν διεκδικούν τον τίτλο και κατά πάσα πιθανότητα θα μείνουν εκτός πλέι οφ για τρίτη χρονιά στη σειρά...

Σαν τους Μπακς στην πρώτη σεζόν του Αντετοκούνμπο ένα πράγμα...

Μ' αυτά και μ' αυτά, ο Κώστας κάνει μια δεύτερη αρχή σε ένα πιο ταπεινό, πιο ευρωπαϊκό και πιο... φυσιολογικό (μακριά από τους βεντετισμούς του Χάρντεν και του Χάουαρντ) περιβάλλον και όντως συνειδητοποιεί πως κανείς καλός δεν πάει χαμένος, πολλώ δε μάλλον όταν επιμένει κιόλας!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS